ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4737
เวลานี้ ที่ทางเข้าด้านทิศตะวันออกของหมู่บ้านเม็กซิโก
ขณะที่หม่านหยิงเจี๋ยขับรถเข้าไปที่หน้าหมู่บ้าน เหมยอวี้เจิน สวีเจี้ยนสี่ และซุนฮุ่ยน่าผู้เล่นเป็นภรรยาหม่านหยิงเจี๋ยก็โล่งอกพร้อมกัน
พวกเขาสี่คนขับรถมาตามท้องถนนเป็นเวลาหลายวันโดยไม่ได้หยุด ในที่สุดก็มาถึงที่หมาย
สองสามวันนี้ รถของพวกเขานอกจากเติมน้ำมันและซื้ออาหารกับเครื่องดื่มแล้ว ก็แทบจะไม่ได้หยุดพักเลย
สำหรับพวกเขาแล้ว ทั้งสหรัฐอเมริกาอันตรายมาก ดังนั้นทางที่ดีที่สุดก็คือรีบไปให้ถึงเม็กซิโก
อีกอย่าง เหมยอวี้เจินก็ตั้งใจว่าไปพักที่เม็กซิโกก่อนสองสามวัน แล้วก็จะได้จับตาดูการผ่าตัดของหล่างหงจวินด้วย ค่อยรอข่าวลือที่สหรัฐอเมริกาซาลงแล้วกลับไป
เวลานี้ หม่านหยิงเจี๋ยที่ขับรถพูดอย่างแปลกใจว่า：“ป้าเหมยทำไมวันนี้ที่นี่เงียบจัง？”
เหมยอวี้เจินพูดเบาๆ：“แกก็ไม่ดูเลยว่ากี่โมงแล้ว”
พูดไป เธอก็บิดขี้เกียจ พูดด่าออกไป：“ลงมาครั้งนี้ ชาตินี้ฉันก็ยังไม่อยากนั่งรถอีกแล้ว ……”
หม่านหยิงเจี๋ยก็ไม่คิดอะไรมาก ขับรถไปยังตำแหน่งของห้องผ่าตัดอย่างช่ำชอง
แต่ว่า เมื่อรถขับเข้าใกล้ห้องผ่าตัด ทันใดนั้นทุกคนก็พบว่า ด้านนอกประตูห้องผ่าตัดมีรถอยู่หลายคัน เห็นรถอย่างน้อยหลายสิบคัน
สวีเจี้ยนสี่ซึ่งนั่งอยู่แถวหลังก็แปลกใจเล็กน้อย ถามว่า：“ทำไมมีรถมาเยอะแบบนี้？คนในแก๊งมาหมดเลยเหรอ？”
อะเหลี้ยงในตอนนี้ถูกบังคับให้เข้ามา“ต้อนรับ”พวกเหมยอวี้เจินทั้งสี่คน เขาดูประหม่าเล็กน้อยอย่างเห็นได้ชัด แม้แต่ความเร็วในการตอบสนองก็ช้ากว่าปกติมาก
หลังจากหม่านหยิงเจี๋ยเรียกเขาไม่กี่วินาที เขาจึงได้สติคืนมา ฝืนยิ้มออกไป พูดว่า：“ใช่……ไม่เจอกันนานเลย……”
พูดเสร็จ ก็นึกถึงคำสั่งของเย่เฉินได้ทันที รีบพูดว่า：“อ้อใช่สิ พี่ใหญ่โมโหอยู่ด้านล่าง พวกคุณรีบลงไปเถอะ”
หม่านหยิงเจี๋ยและคนอื่นๆ ประหม่าอยู่พักหนึ่ง เหมยอวี้เจินที่อยู่ที่นั่งด้านคนขับก็อดไม่ได้ที่จะประหม่าไปด้วย เธอรอหม่านหยิงเจี๋ยจอดรถสนิทแล้ว จึงพูดถามอะเหลี้ยง：“พี่ใหญ่โมโหเพราะอะไร？ไม่ใช่เรพาะรเองพวกเราใช่ไหม？”
“ไม่เกี่ยวอะไรกับพวกคุณ……”อะเหลี้ยงเช็ดเหงื่อที่หน้าผาก พูดว่า：“เป็น……เป็นอาหม่าต่างหากที่ก่อเรื่อง……”
เหมยอวี้เจินได้ยินคำนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...