ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4739
“มาถึงแล้ว……”อะเหลี้ยงมองเหมยอวี้เจินแวบหนึ่ง พูดอย่างไม่พอใจ：“หล่างหงจวินเจอคนเชื้อสายจีนคนหนึ่งบนเครื่องบิน ทั้งสองคุยเรื่องผลประโยชน์ อีกฝ่ายบอกว่าอยากมาเป็นกะลาสี ผมขอคำแนะนำจากอาหม่าก็เลยรับพวกเขาสองคนกลับมาจากสนามบินพร้อมกัน”
เหมยอวี้เจินหัวเราะ：“ห่าเอ๊ย มีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ นี่ไม่ใช่ได้โชคถึงที่หรอกเหรอ？”
“โชค？”อะเหลี้ยงตะลึงเล็กน้อย แล้วส่ายหน้าด้วยรอยยิ้มขมขื่นทันที：“ใช่……โชค ……เดี๋ยวคุณไปเจอโชคนั่นหน่อยละกัน……”
เหมยอวี้เจินก็ไม่คิดอะไรมาก ได้แต่ยิ้มไปพูดไป：“หล่างหงจวินฉันหลอกมาเอง ไอ้เด็กนั่นที่คุณพูดถึง ยังเป็นคนที่หล่างหงจวินพามาอย่างไม่ตั้งใจด้วย ถึงตอนนั้นเด็กนั่นกลายเป็นเงิน ยังไงก็ต้องหารค่าคอมคนละครึ่งนะ”
พูดไป เหมยอวี้เจินก็มองอะเหลี้ยงไปด้วย แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม：“อะเหลี้ยงไม่ต้องห่วง ป้าเหมยของคุณไม่ให้คุณทำงานฟรีๆ หรอก ถึงตอนนั้นฉันจะคุยกับพี่ใหญ่ แบ่งค่าคอมให้คุณครึ่งหนึ่งด้วย”
อะเหลี้ยงมองเหมยอวี้เจินอย่างตกตะลึง จากนั้นหัวเราะแห้งๆ ออกไป พูดว่า：“ช่างเถอะป้าเหมยคุณเก็บไปเองเถอะ……”
เหมยอวี้เจินหัวเราะเบาๆ จากนั้นพูดไปว่า：“นี่คุณพูดแล้วนะ ถึงตอนนั้นอย่าเสียใจล่ะ”
พูดไป เธอก็พูดด้วยรอยยิ้มว่า：“ไป ไปดูไอ้โง่นั่นที่หาเรื่องให้ตัวเองเถอะ！”
ระหว่างที่พูด พวกเหมยอวี้เจินสี่คน ก็มาถึงหน้าทางเข้าห้องผ่าตัดชั้นใต้ดิน
และเหมยอวี้เจินไม่รู้เลยว่า เธอที่ทำความชั่วมาทั้งชีวิต จะถูกฝังอยู่ที่นี่โดยสมบูรณ์แล้ว
เหมยอวี้เจินก้าวเท้าลงบันได เห็นด้านในมีคนยืนอยู่มากมาย แต่ไฟด้านล่างสลัว เธอเลยมองไม่เห็นเบาะแสใดๆ ในทันที
ถ้าพูดถึงคำที่ค่อนข้างเป็นที่นิยมในตอนนี้ ก็คือคนๆ นี้ค่อนข้าง old school
ตัวเขามีความทระนงของปัญญาชนมาตลอด และเอกลักษณ์เฉพาะตัวที่เรียกได้ว่ายากจน
คนแบบนี้ โดยทั่วไปจะไม่ว่าใคร แต่ถ้าเขาว่าขึ้นมา ก็จะทำให้โมโหจริงๆ
แม้ว่าตอนนี้ หล่างหงจวินไม่ต้องกังวลเรื่องความปลอดภัยของตัวเองแล้ว แต่เขาก็ยังยากที่จะควบคุมความแค้นในใจที่มีต่อเหมยอวี้เจินได้
ยังไงแล้วผู้หญิงคนนี้ ก็เคยพยายามใช้วิธีการอันโหดร้ายมาฆ่าเขา แต่ตัวเองกลับรู้สึกขอบคุณและมองว่าเธอเป็นผู้มีพระคุณอันยิ่งใหญ่อย่างโง่เขลา
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...