ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4741
ตอนที่เหมยอวี้เจินเห็นเย่เฉิน เธอก็รู้สึกเหมือนว่าโดนฟ้าผ่าใส่หัว！
เธอโพล่งออกมาด้วยความตกตะลึง：“เย่……เย่เฉิน ทำไมคุณถึงอยู่ที่นี่？！”
เย่เฉินยิ้ม ยักไหล่พูดว่า：“ผมต้องมาหาคุณอยู่แล้ว คุณหลอกแม่ยายผมจนเข้าคุก ภรรยาผมร้องไห้ทุกวันให้ผมช่วยแม่เธอออกมา คุณว่าผมจะปล่อยตัวการที่ก่อกรรมทำชั่วอย่างคุณไปได้ไง？”
เหมยอวี้เจินพูดอย่างเย็นชา：“ทำไม？แค่คุณคนเดียว มาถึงเม็กซิโกแล้วยังอยากจะคิดบัญชีกับฉัน？”
พูดไป เธอก็ส่งเสียงในลำคออย่างเยือกเย็น：“เย่เฉิน คุณรู้หรือเปล่านี่คือที่ไหน？นี่คือถิ่นของเคซี่ฆัวเรซ！ทุกๆ ปีคนที่ตายที่นี่ มีนับไม่ถ้วน คุณมาที่นี่มีแค่ตายอย่างเดียว！”
เย่เฉินถามอย่างสนใจ：“พี่ใหญ่แห่งเคซี่ฆัวเรซ ชื่อว่าฆัวเรซหรือเปล่า？”
เหมยอวี้เจินพูดอย่างเย็นชา：“แน่อยู่แล้ว！พี่ใหญ่ของพวกเราก็คือฆัวเรซผู้โด่งดัง！”
เย่เฉินพยักหน้า ส่งสายตาให้พั่วจวิน แล้วพูดว่า：“พั่วจวิน ลากไอ้นั่นมา！”
“ขอรับ！”ว่านพั่วจวินตอบรับ แล้วลากฆัวเรซที่ขาสองข้างถูกตัดทิ้ง ออกมาจากฝูงคนทันที
ตอนที่เหมยอวี้เจินมองใบหน้าของฆัวเรซชัดเจน ก็ตกใจจนถอยหลังไปหลายก้าวทันที แล้วชนสวีเจี้ยนสี่ที่อยู่ด้านหลังอย่างไม่ตั้งใจ จนทั้งสองนั่งลงไปที่พื้น
เหมยอวี้เจินมองฆัวเรซ แล้วถามอย่างตื่นตระหนกว่า：“พี่……พี่ใหญ่……พี่……พี่เป็นอะไรไป？！”
เย่เฉินหัวเราะอย่างเยือกเย็น：“ผมแค่ตรวจสอบตัวตนของคุณ สืบไปตามเบาะแส ก็สืบเจอคนในครอบครัวคุณ คนในครอบครัวของคุณทำสิ่งที่ผิดกฎหมายและระเบียบวินัยอยู่แล้ว ก็ต้องรับโทษทางกฎหมายอยู่แล้ว”
พูดไป เย่เฉินก็พูดอีกว่า：“แต่ว่าเมื่อกี๊เฮียหล่างพูดถูก การลงโทษตามกฎหมายเป็นเพียงส่วนหนึ่งของการลงโทษทั้งหมดที่พวกเขาควรได้รับ หลังจากพวกเขาออกจากคุก ผมจะให้พวกเขาสำนึกผิดที่ซีเรียต่อ ให้พวกเขาออกจากซีเรียไม่ได้ไปทั้งชีวิต！”
เหมยอวี้เจินพูดด้วยความตื่นตระหนก：“เย่เฉิน มีอะไรคุณมาลงที่ผม อย่าไปยุ่งกับครอบครัวผม！พวกเขาไม่เกี่ยวด้วย！”
เย่เฉินหัวเราะ：“นี่ผมก็กำลังลงอยู่ที่คุณไม่ใช่เหรอ？ก็แค่บาปของคุณหนามาก เอาแค่ชีวิตของคุณเพียงอย่างเดียว ไม่เพียงพอที่จะชำระหนี้เลือดที่คุณเป็นหนี้ ดังนั้นจึงต้องให้ครอบครัวของคุณมาชดใช้”
พูดไป เย่เฉินก็พูดอีกว่า：“และก็ ครอบครัวของคุณไม่ได้เป็นผู้บริสุทธิ์ด้วย คฤหาสน์ที่พวกเขาอยู่ รถหรูที่ขับ ทุกบาททุกสตางค์ที่ใช้จ่ายอย่างสุรุ่ยสุร่าย มาพร้อมกับเลือดและชีวิตคน！”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...