ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4742
คำพูดของเย่เฉิน ทำให้เหมยอวี้เจินตกใจจนตัวสั่น
เธอจ้องเย่เฉิน ถามคำถามนั้นที่สงสัยอยู่ในใจ：“เย่เฉิน คุณเป็นใครกันแน่？！”
รวมทั้งฆัวเรซ หม่าขุยและคนอื่นๆ ในนั้น ตอนนี้ก็มองไปที่เย่เฉินอย่างสับสน
พวกเขาก็อยากรู้มากว่า เย่เฉินที่อยู่ตรงหน้านี้เป็นใครมาจากไหน
เย่เฉินยิ้มเบาๆ แล้วพูดว่า：“มีคนมากมายที่อยากรู้ตัวตนของผม แต่คุณน่าจะเป็นพวกที่แย่ที่สุดในบรรดาคนเหล่านั้น ดังนั้นพวกคุณไม่สมควรที่จะรู้ตัวตนของผม พวกคุณรู้แค่ว่า ทั้งสำนักว่านหลงต่างจงรักภักดีผม และผมพูดแบบนี้ไม่ได้จะอวด แต่เพื่อให้พวกคุณรู้ว่า หลังจากที่พวกคุณตายแล้ว ผมมีความสามารถมากพอที่จะให้ครอบครัวของพวกคุณต้องชดใช้อย่างสาสม！”
ว่านพั่วจวินที่อยู่ด้านข้างพูดอย่างเยือกเย็นทันที：“แค่คุณเย่สั่งการ ถึงครอบครัวพวกคุณจะหนีไปไกลแค่ไหน ผมว่านพั่วจวินก็จะจับพวกเขากลับมา！”
สายตาที่เหมยอวี้เจินมองเย่เฉิน เหมือนกำลังมองดูสัตว์ประหลาด
จนตอนนี้เธอถึงได้รู้ว่า ตัวเองได้มีเรื่องกับคนใหญ่คนโตที่มีอำนาจ เพื่อเงิน！
เย่เฉินมีสำนักว่านหลงอยู่ในมือ อย่าว่าแต่จับลูกชายสองคนของตัวเองไปซีเรียเลย ถึงฆ่าล้างโคตรตัวเองก็ทำได้อย่างง่ายดาย！
ในตอนนี้ เหมยอวี้เจินตื่นตระหนกโดยสมบูรณ์
เธอทำชั่วมาครึ่งชีวิต แต่ไม่เคยฝันร้ายเลย
เธอมองไปที่เย่เฉิน ขาสองข้างอ่อนลงอย่างทันที เสียงดังฟุบ คุกเข่าลงบนพื้น พูดขอร้องว่า：“คุณเย่……ฉันขอร้องคุณล่ะปล่อยลูกชายสองคนนั้นของฉันไปเถอะนะ……แค่คุณปล่อยพวกเขาสองคนไป ถึงแม้ตอนนี้คุณจะฆ่าฉัน ฉันก็จะไม่โต้แย้งเลย！”
เย่เฉินหัวเราะอย่างเยือกเย็น ถามย้อนเธอไปว่า：“เหมยอวี้เจิน ถ้าจะคุยถึงเงื่อนไขก็ต้องเอาอะไรมาต่อรอง ตอนนี้คุณคิดให้ดี คุณยังใช้อะไรมาต่อรองในการพูดคุยเงื่อนไขกับผมได้อีก？”
ท่าทางของเหมยอวี้เจินตื่นตระหนกสุดๆ
เธอรู้ว่า ต่อหน้าเย่เฉินแล้ว ตัวเองไม่มีอะไรไปต่อรองเขาได้เลย
เธอร้องไห้อย่างสิ้นหวัง ในขณะเดียวกันก็สะอึกสะอื้นอย่างควบคุมไม่ได้：“คุณเย่ ลูกชายสองคนนั้นของฉันไม่มีอนาคตนัก และก็ไม่ค่อยฉลาด คุณพยายามอย่างเต็มที่เพื่อส่งพวกเขาไปซีเรีย นอกจากพวกเขาจะสร้างปัญหาให้คุณแล้ว ก็ยังสิ้นเปลืองทรัพยากรของคุณอีก ไม่มีประสิทธิภาพใดๆ ได้นอกจากสร้างปัญหาให้กับคุณและกินอาหารของคุณอย่างสิ้นเปลือง ได้โปรดเข้าใจด้วยคุณเย่……”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...