ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4743
เย่เฉินพูดอย่างเยือกเย็นว่า：“เหมยอวี้เจิน ข้อมูลลูกชายสองคนของคุณผมดูแล้ว ไม่ค่อยฉลาดจริงๆ เรียกได้ว่าโง่ก็ได้ แต่ว่าไม่สำคัญหรอก ผมเห็นพวกเขาสองคนถูกเลี้ยงจนอ้วนท้วม จะต้องมีแรงเยอะแน่ สำนักว่านหลงกำลังสร้างฐานทัพถาวรของตัวเองที่ซีเรีย ขาดคนหุ่นล่ำแข็งแรง สมองธรรมดามาทำงานหนักแบบนี้พอดี พวกเขาเหมาะสมสุดๆ”
เหมยอวี้เจินตกใจจนร้องไห้เสียงดัง อดไม่ได้ที่อยากจะขอความเมตตา แต่เเย่เฉินจ้องเธอด้วยสายตาเฉียบคม พูดอย่างเย็นชาว่า：“เหมยอวี้เจิน ตอนนี้ผมยังคงวางแผนที่จะไว้ชีวิตลูกชายสองคนของคุณอยู่ แต่ถ้าคุณยังพูดเหลวไหลทำให้ผมหงุดหงิดแบบนี้อีก ผมจะเปลี่ยน ถึงตอนนั้นพวกคุณทั้งสามก็เจอกันที่ด้านล่างเถอะ ถ้าพวกเขาตำหนิคุณขึ้นมา คุณอย่าเสียใจล่ะ”
เหมยอวี้เจินได้ยินคำนี้ ในใจก็หวาดกลัวอย่างมาก ไม่กล้าพูดเหลวไหลอีก
ยังไง เธอก็เข้าใจแล้วว่าตายดีกว่าอยู่
ถ้าอนาคตลูกชายสองคนไปซีเรีย ก็ยังดีกว่า ถูกฆ่าทิ้งอย่างเงียบๆในวันหนึ่ง
ดังนั้น เธอจึงยกแขนขึ้นมาตบหน้าตัวเองแรงๆ พูดอย่างตื่นตระหนก：“ฉันผิดเองที่พูดเหลวไหล ฉันผิดเองที่พูดเหลวไหล คุณเย่อย่าถือสาคนต่ำต้อยอย่างฉันเลยนะคะ……”
เย่เฉินไม่มองเธออีก แต่เรียกว่านพั่วจวินไปด้านข้าง กำชับเสียงเบาว่า：“พั่วจวิน ให้ลูกน้องของคุณ ย้ายร่างสมาชิกเคซี่ฆัวเรซพวกนั้นลงมา ไม่ต้องปล่อยไปแม้แต่คนเดียว พวกที่มีชีวิตอยู่ก็เหมือนกัน”
“รับทราบครับ！”ว่านพั่วจวินพยักหน้าทันที จากนั้นถามเย่เฉินเสียงเบา：“ใช่สิคุณเย่ ในห้องขังด้านข้างยังขังคนเชื้อสายจีนอยู่สองสามคนด้วย คนพวกนี้เอาไงดีครับ？”
เย่เฉินพูดอย่างไม่ลังเลว่า：“จะทิ้งไว้ไม่สนใจไม่ได้ คุณไปจัดการเรื่องที่ผมสั่งก่อน คนพวกนี้ผมจัดการเอง”
“ผมจะไปดำเนินการเดี๋ยวนี้！”
จากนั้น ว่านพั่วจวินก็ก้าวเท้าออกไปจากห้องผ่าตัดชั้นใต้ดิน ส่วนเย่เฉิน กลับเดินกลับไป เดินไปยังด้านนอกลูกกรงด้านข้างทางเดิน
เย่เฉินมองเพื่อนร่วมชาติที่ดูกระตือรือร้นเหล่านี้ แล้วพยักหน้าเบาๆ พูดอย่างจริงจังว่า：“พวกคุณไม่ต้องกังวล ผมจะช่วยพวกคุณออกไปอย่างแน่นอน”
พูดไป เย่เฉินก็ชะงักเล็กน้อย แล้วพูดต่อว่า：“แต่มีอีกเรื่องหนึ่ง ผมต้องพูดกับทุกคนให้ชัดเจนก่อน”
พวกเขาพูดอย่างตื่นตระหนกว่า：“คุณพูดมาได้เลย！”
เย่เฉินพูดอย่างจริงจังว่า：“เรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นที่นี่ในวันนี้ อย่าไปเผยแพร่ให้โลกภายนอกรู้”
คนนั้นโพล่งออกมาว่า：“คุณผู้ชายวางใจได้ หลังจากออกไปแล้ว พวกเราจะไม่พูดแม้แต่คำเดียว！ใครถามก็ไม่พูด！”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...