ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4745
สำหรับเย่เฉินแล้ว ยาอายุวัฒนะและยาช่วยหัวใจของเขา สามารถช่วยลูกชายของหญิงชราได้
แต่ว่า เย่เฉินรู้ดีเช่นกัน ยาเหล่านี้ไม่มีข้อยกเว้น ทั้งหมดมีค่ามาก แม้ว่าจะเป็นคนรอบตัวเขา ก็เป็นไปไม่ได้ที่ทุกคนจะมีได้คนละเม็ด ดังนั้นในกรณีนี้ เขาจึงไม่อยากหยิบมันมาช่วยคนแปลกหน้า
สำหรับเย่เฉิน ถึงแม้นี่จะโหดไปหน่อย แต่ก็ยอมรับได้
ยังไง บนโลกใบนี้ คนลำบากก็มีเยอะ คนตายก็มีมากมาย ตัวเองจะช่วยทุกคนไม่ได้ ช่วยชีวิตคนอื่นได้ รวมทั้งหญิงชราคนนี้ ก็ถือว่าเป็นการทำบุญอย่างยิ่งแล้ว ในเมื่อเป็นแบบนี้ ทำไมจึงต้องเศร้าและเจ็บแค้นเกินไปด้วย
ตอนนี้หญิงชราเสียใจเป็นอย่างมาก ร้องไห้ไปพูดไปว่า：“ลูกของฉันถูกคนหลอกมา พูดว่าจะไปเป็นกะลาสีที่เม็กซิโก บอกว่าเป็นหัวหน้าเรือปืนใหญ่จะทำให้ฉันมีความสุข ฉันโน้มน้าวเขาว่าอย่ามา พูดอย่างไรเขาก็ไม่ฟังเลย ฉันอยากมาดูกับเขาด้วย ตัวเองจะได้หมดห่วง แต่ใครจะไปคิดว่า ดันถูกคนโหดร้ายเหล่านี้หลอกมาที่นี่เสียได้……”
พูดไป เธอก็เงยหน้ามองไปที่เย่เฉิน ข้อร้องอย่างขมขื่น：“คุณเย่ ขอร้องล่ะ……ฉันขอร้องคุณล่ะให้คนแบกลูกชายฉันไปหน่อย คุณไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น แค่ช่วยฉันหารถพยาบาล ถ้าช่วยเขาไม่ได้แล้ว ฉันก็จะยอมรับชะตากรรม ……”
เย่เฉินถอนหายใจ พูดอย่างจริงจังว่า：“ยายครับ อาการของเขาไม่ใช่แค่อ่อนแอ แต่อวัยวะเขายังไม่ครบสมบูรณ์ด้วย ช่วยไม่ได้แล้วครับ อย่าว่าแต่พื้นที่ทุรกันดารอย่างเม็กซิโกเลย ถึงตอนนี้พาเขาไปที่นครนิวยอร์ก ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะมีใครช่วยรักษาเขาได้”
หญิงชราร้องไห้ไปพูดไปว่า：“รักษาไม่ได้ฉันก็จะรักษาค่ะ……ถึงจะต้องเอาไตไปให้เขา แค่ให้เขาอยู่นานขึ้นอีกสิบวัน ฉันก็ยอม！”
เย่เฉินส่ายหน้า พูดอย่างจริงจังว่า：“คุณยายครับ สภาพร่างกายของคุณ อย่าว่าแต่ให้ไตลูกชายคุณเลย แม้แต่ปริมาณยาสลบที่การผ่าตัดต้องการ คุณก็ยังรับไม่ได้เลย”
เย่เฉินครุ่นคิดพักหนึ่ง แล้วถอนหายใจเบาๆ พูดกับหญิงชราว่า：“คุณยายครับ คุณอย่าเพิ่งมองโลกในแง่ร้ายขนาดนั้น ฉันมียาเม็ดหนึ่ง อาจจะช่วยชีวิตลูกชายคุณได้”
พูดไป เย่เฉินก็หยิบยาช่วยหัวใจเม็ดหนึ่งออกมา ยื่นไปตรงหน้าหญิงชรา
เห็นแก่ที่หญิงชราคนนี้ลำบากมากจริงๆ เย่เฉินไม่อยากให้ตัวเองที่เพิ่งช่วยพวกเขาออกมา ในพริบตาเดียว พวกเธอสองแม่ลูกก็เสียชีวิต ต้องฝังศพในต่างแดน ดังนั้นจึงตัดสินใจช่วยเหลือ
หญิงชราเห็นเย่เฉินยื่นยาหนึ่งเม็ดมาให้ ก็อดไม่ได้ที่จะถามเขาว่า：“คุณเย่……นี่……นี่ช่วยชีวิตของลูกฉันได้จริงๆ เหรอ？”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...