ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4746
เย่เฉินพยักหน้า พูดว่า：“เข้าปากก็ช่วยชีวิตได้แล้ว แต่คุณเอาครึ่งหนึ่งให้เขา อีกครั้งหนึ่งให้ตัวเองก็ได้ แบบนี้ ลูกชายคุณจะมีชีวิต ร่างกายของคุณก็จะดีขึ้น อายุของคุณไม่ถือว่ามากนัก ถ้าต่อไปนั้นเป็นไปอย่างราบรื่น ก็จะอยู่ถึงเก้าสิบเลย”
หญิงชราได้ยินคำนี้ ก็ไม่คิดมาก พูดขอบคุณเย่เฉิน：“คุณเย่ ขอบคุณสำหรับความมีน้ำใจของคุณ！”
พูดไป ก็ไม่คิดอะไรทั้งนั้น เอายาเม็ดนั้น ยัดใส่ปากของลูกชาย
หญิงชราในตอนนี้ ไม่เชื่อว่ายานี้จะใช้ได้จริง แต่ในใจเธอรู้ดีว่า นี่เป็นฟางเส้นสุดท้ายของตัวเองแล้ว ดังนั้นเธอจึงต้องลอง ลงมือทำมัน
และเธอก็ไม่คาดฝันเลยว่า พอยานี้เข้าไปในปากลูกชายแล้ว จะกลายเป็นน้ำไหลลงท้องทันที
ตอนที่เธอยังมึนงงเล็กน้อย ทันใดนั้นลูกชายก็ลืมตาขึ้นมา เมื่อเขาเห็นแม่อยู่ตรงหน้า ก็อดไม่ได้ที่จะถามว่า：“แม่？ผม……ผมยังไม่ตายใช่ไหม？”
หญิงชราดีใจในทันที กอดลูกชายไว้ ร้องไห้ไปพูดไปว่า：“ลูก ลูกยังไม่ตาย ลูกยังมีชีวิตอยู่！”
ลูกชายของหญิงชรานั่งขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว การเคลื่อนไหวดูสบาย มองไม่ออกถึงความอ่อนแอ
หลังจากนั่งขึ้นมา เขาก็ถามอย่างสงสัยว่า：“ไม่ได้บอกว่าจะผ่าตัดให้ผม เอาไตผมไปหรอกเหรอ？หรือว่าผ่าตัดไม่สำเร็จ？”
หญิงชราตกใจก่อนแล้วจึงดีใจ รีบดึงลูกชาย แล้วพูดว่า：“ลูก เร็วเข้า รีบก้มหัวให้คุณเย่หาคุณยู！ถ้าไม่ได้เขาช่วยลูก กลัวว่าลูกคงตายไปแล้ว”
“ผมจะไปดำเนินการเดี๋ยวนี้！”ว่านพั่วจวินรับคำสั่งทันที พูดกับพวกเขาว่า：“พวกคุณได้โปรดตามผมมา”
เวลานี้จู่ๆ หญิงชราก็คิดอะไรได้ ยื่นมือไปยกแขนเสื้อด้านขวาขึ้น ถอดกำไลที่ทำมาจากเถาวัลย์เลือดไก่ออกมา ยื่นให้เย่เฉินแล้วพูด：“คุณเย่ ฉันไม่มีอะไรจะตอบแทนคุณ กำไลนี้จากคำบอกเล่าของย่าฉันแล้ว สืบทอดในครอบครัวเรามานานกว่าพันปี เป็นของมีค่าเพียงสิ่งเดียวในครอบครัวเรา ได้โปรดอย่ารังเกียจเลย！”
เย่เฉินพูดด้วยรอยยิ้ม：“คุณยายครับ ในเมื่อเป็นมรดกตกทอดจากครอบครัวคุณ งั้นคุณเก็บไว้อย่างดีเถอะครับ”
ชายคนหนึ่งที่เพิ่งประคองหญิงชรามา เวลานี้พูดโดยไม่รู้ตัวว่า：“นี่……นี่ไม่ใช่เถาวัลย์เลือดไก่เหรอ？ยายหยู กำไลเถาวัลย์เลือดไก่นี้ พบได้ทั่วไปในแถบตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศของเรา หาซื้อจากแผงลอยข้างถนนได้ในราคาสิบหยวน ครอบครัวคุณจะสืบทอดมาเป็นพันกว่าปี กับของแบบนี้ได้ไง……”
หญิงชราพูดด้วยสีหน้าจริงจัง：“นี่ไม่ใช่เถาวัลย์เลือดไก่ นี่คือเถากระดูกวิหค！”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...