ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4749
ที่ยากกว่านั้นคือ แม้ว่าเถากระดูกวิหคจะหายากมาก แต่ถ้าจะเอามาปรุงยาจริงๆ ปริมาณการใช้ของมันนิดเดียว สมุนไพรที่เหมือนเชื้อเพลิงนิวเคลียร์ สะท้อนให้เห็นว่าอะไรคือปริมาณน้อยแต่มีพลังมาก
ถ้ากลั่นยาก่อใหม่ล็อตหนึ่ง เกรงว่าแม้แต่หนึ่งในสิบก็ยังไม่ได้ใช้！
พอคิดแบบนี้ เย่เฉินจึงพูดกับหญิงชราว่า：“คุณยาย นี่คือสิ่งของที่สืบทอดมาจากบ้านคุณ ผมละอายใจจริงๆ แบบนี้ละกัน คุณทิ้งช่องทางติดต่อให้ผม พอผมกลับประเทศแล้ว ผมจะไปเยี่ยมถึงหน้าประตู！”
ที่จริงแล้ว เย่เฉินคิดว่า จะตอบแทนด้วยการให้ยาอายุวัฒนะหญิงชราคนนี้
หญิงชราลำบากมาทั้งชีวิต ตอนนี้ยังมาถึงจุดนี้ในที่แบบนี้ ร่างกายและจิตใจได้รับความเสียหายอย่างมากเช่นกัน
ในสถานการณ์แบบนี้ ถ้าให้ยาอายุวัฒนะแก่เธอ แล้วให้เงินเธอก้อนโต ไม่ใช่แค่จะทำให้เธอมีชีวิตนานขึ้น แต่ยังทำให้เธอและลูกชายของเธอใช้ชีวิตอย่างสุขสบายด้วย ชีวิตที่เหลืออยู่ก็จะมีความสุข
แต่ว่า เย่เฉินรู้ว่าจะหยิบยาอายุวัฒนะมาให้เธอโดยตรง ภายใต้สถานการณ์แบบนี้ไม่ได้
ยังไงแล้วยานี้ก็มีค่ามากจริงๆ หากทหารของสำนักว่านหลงเห็นเข้า กลัวว่าจะคิดในใจว่าไม่ยุติธรรม
พวกเขาไม่มีทางรู้ว่า กำไลที่ดูไม่มีค่านี้ มีค่ากับตัวเขาเองแค่ไหน
พวกเขาจะคิดแค่ว่า พวกเขาเสี่ยงชีวิตมาทำงานให้ตัวเอง แต่ตัวเองกลับเอายาที่มีค่านั้นไปให้หญิงชรากับลูกชายของเธอที่ถูกช่วยไว้ และยานี้ สำหรับคนฝึกบู๊อย่างพวกเขาแล้ว ก็ไม่อาจเอาเงินมาแลกได้
แบบนี้ ในใจเขาจะมีช่องว่างอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
พูดไป เขาก็พูดกับว่านพั่วจวิน：“พั่วจวิน ให้คนพาพวกเขาขึ้นมา”
ว่านพั่วจวินพยักห้าไปมา ให้คนพาคนพวกนี้ขึ้นไป
ในเวลานี้ ทหารคนอื่นในสำนักว่านหลง ย้ายศพลงมาแล้ว
ระหว่างนั้นมีคนพยายามจะหนี แต่ถูกฮาร์ดิกหมออินเดียยิงใส่หัว
จากนั้น ว่านพั่วจวินก็มาตรงหน้าเย่เฉิน พูดอย่างเคารพ：“คุณเย่ ย้ายศพไปหมดแล้ว”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...