ราวกับว่าในวันฤดูใบไม้ร่วงที่อากาศเย็นสบาย นอนหลับอย่างสงบสุขด้วยความสบายที่อธิบายไม่ได้ทั่วร่างกาย
เขาอดไม่ได้ที่จะถามเย่เฉินด้วยท่าทางประหลาดใจว่า “คุณเย่ ทำไมสุรานี้ถึงได้กลิ่นอย่างไม่น่าเชื่อ”
เย่เฉินยิ้มเบา ๆ และกล่าวว่า “นี่เป็นสุราสมุนไพรที่เตรียมมาเป็นพิเศษสำหรับพี่น้อง และเป็นสูตรลับเฉพาะของผม ผมเคยพูดแล้วว่าหลังจากภารกิจครั้งนี้จะทำให้พี่น้องทุกคนแข็งแกร่งขึ้นอย่างแน่นอน สุราแก้วนี้เป็นวิธีที่ผมทำตามสัญญา”
ว่านพั่วจวินถามด้วยความประหลาดใจ “คุณเย... คุณใส่โอสถลงในสุรานี้หรือครับ...?”
เย่เฉินพยักหน้าและพูดด้วยรอยยิ้มเล็กน้อย “ไม่เพียงแต่ใส่โอสถ แต่ผมยังใส่โอสถที่ดีที่สุดที่ผมมีในตอนนี้ด้วย”
ว่าแล้ว เขาก็กล่าวเสริมว่า “แม้ว่าทุกคนจะได้รับสุราเพียงแก้วเล็กๆ แต่อย่าประมาทพลังยาที่มีอยู่ในสุราแก้วเล็กๆ ใบนี้ นักบู๊สามดาวขั้นแรก สามารถเพิ่มขึ้นสู่สี่ดาวขั้นกลางปลายได้ทันที นักบู๊สี่ดาวขั้นแรกสามารถเพิ่มขึ้นสู่ห้าดาวขั้นแรกได้ทันที หากเป็นนักบู๊ห้าดาวขั้นแรก สามารถเพิ่มขึ้นเป็นห้าดาวแดนชั้นสูงสุดได้ หากโชคดี สามารถเพิ่มขึ้นได้ถึงหกดาวขั้นแรกเลยก็เป็นไปได้ สำหรับนักบู๊หกดาว แม้ว่าการขึ้นสู่เจ็ดเจ็ดอาจเป็นเรื่องยาก แต่อย่างน้อยก็สามารถจากขั้นแรกเพิ่มขึ้นถึงขั้นกลางได้ หรือจากขั้นกลางสู่แดนชั้นสูงสุดได้”
ว่านพั่วจวินตกตะลึงมากและโพล่งออกมา “คุณเย่... ราชันสงครามทั้งสองของสำนักว่านหลงตอนนี้เป็นนักบู๊หกดาว นอกจากนี้ ยังมีนายพลห้าดาวมากกว่าสิบคน นักบู๊สี่ดาว สามดาวที่เหลือมีคนมากกว่า 100 คน และอยู่ที่นี่ในวันนี้เกือบทั้งหมด หากเป็นอย่างที่คุณพูดจริง ๆ งั้นสำนักว่านหลงวันนี้จะมีราชาสงครามหกดาวใหม่มากกว่าสิบคน! นอกจากนี้ ยังมีนายพลห้าดาวที่เพิ่มขึ้นมากกว่า 40 นาย และนายพลสี่ดาวอีกกว่า 60 นาย...”
พูดถึงจุดนี้ ว่านพั่วจวินก็พูดตะกุกตะกักด้วยความตื่นเต้น “ถ้า...ถ้าเป็นอย่างนี้...แล้ว...แล้ว...ความแข็งแกร่งโดยรวมของสำนักว่านหลงจะ...จะ...ข้ามไป ถึงแดนใหม่ทั้งหมดในชั่วข้ามคืน!”
เย่เฉินพยักหน้าด้วยความพึงพอใจและพูดเรียบ ๆ ว่า “หากคุณสามารถมีความคิดเช่นนี้ ผมมีความคาดหวังมากขึ้นสำหรับอนาคตของสำนักว่านหลง!”
หลังจากนั้นเขาโบกมือและพูดว่า “มาเถอะ ให้พี่น้องเข้าแถวมารับสุรากัน!”
“ครับ!” ว่านพั่วจวินไม่สามารถซ่อนความตื่นเต้นของเขาได้ เขาหันหลังออกไปทันทีและพูดเสียงดังกับสมาชิกชั้นนำกว่า 100 คนของสำนักว่านหลงในลานบ้าน “พี่น้องทุกคน คุณเย่เตรียมสุราที่ไม่เหมือนใครมีมาเป็นพิเศษ เพื่อเฉลิมฉลองให้กับพี่น้องทั้งหลาย เชื่อผม สำหรับทุกคน สุรานี้มีค่าเท่ากับพันดอลลาร์! เป็นโอกาสที่ดี!”
ว่าแล้วเขาก็พูดทันทีว่า “ทุกคนมีหมดเลย! เริ่มจากแถวแรก ต่อแถวจากซ้ายไปขวาเพื่อรับสุรา ทุกคนจำไว้ว่าอย่าทำสุราหกสักหยดหนึ่ง มิฉะนั้น คุณจะเสียใจไปตลอดชีวิต!”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...