ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4760
เมื่อเขาหันไปมองเย่เฉินอีกครั้ง ในสายตาของว่านพั่วจวินนอกจากความกตัญญูกตเวทีแล้ว ยังมีความเกรงกลัวเคารพมากกว่าเดิม
ทันใดนั้นเขาก็คุกเข่าข้างหนึ่งลงข้างหนึ่ง มองเย่เฉินด้วยมือกำหมักคำนับแล้วพูดด้วยความเคารพว่า “ขอบคุณคุณเย่สำหรับความเมตตาของคุณ! ผมเต็มใจทำทุกอย่างเพื่อคุณเย่!”
สมาชิกของสำนักว่านหลงคนอื่นๆ ก็กลับมารู้สึกตัวในทันที ดังนั้นทุกคนจึงทำตามว่านพั่วจวิน คุกเข่าข้างหนึ่งลงตรงหน้าเย่เฉินที่ กำหมัดด้วยมือทั้งสองและตะโกนเสียงดัง “ขอบคุณคุณเย่สำหรับความเมตตากรุณา ยอมทำทุกอย่างที่คุณเย่ต้องการทุกอย่างครับ!”
เย่เฉินมองไปที่ทหารสำนักว่านหลงมากกว่า 100 นายที่อยู่ข้างหน้าเขา เมื่อเห็นน้ำตาและความมุ่งมั่นของพวกเขา เขารู้ว่าคนเหล่านี้จะต้องเป็นผู้ช่วยที่เก่งกาจของเขาอย่างแน่นอน ในขณะที่โล่งใจ เขาพยักหน้าเล็กน้อยและพูดเสียงดัง “ผม เย่เฉิน ในอนาคตจะไม่ทรยศต่อความไว้วางใจของทุกคน! ไม่ว่าจะเป็นสำนักว่านหลงหรือทุกคนก็จะกางปีกออกราวกับเหยี่ยว ทะยานสู่ท้องห้าเก้าหมื่นลี้ในอนาคตอย่างแน่นอน!”
ทหารทั้งหมดฟังแล้วกระตือรือร้นทันที
ในเวลานี้ ไฟในห้องผ่าตัดใต้ดินได้เผาพื้นร้อนแล้วและเปลวไฟก็ลุกออกมาจากห้องใต้ดิน เย่เฉินพูดกับ ว่านพั่วจวิน “พั่วจวิน เกือบจะถึงเวลาแล้ว สั่งให้ทุกคนอพยพออกไปอย่างมีระเบียบ!”
เมื่อว่านพั่วจวินได้ยินดังนั้น เขาก็หันกลับหลังทันทีและพูดเสียงดังว่า “ตามแผน A ทุกคนถอยออกไปอย่างมีระเบียบ อย่าลืมนำสิ่งของทั้งหมดที่แตะต้องออกจากที่เกิดเหตุด้วย แก้วสุราของตนเองเอาออกไปด้วย! ทีมเบื้องหลังจะต้องลบร่องรอยทั้งหมดภายในครึ่งชั่วโมง แล้วอพยพตามเส้นทางที่กำหนด!”
ทหารทึกนายตะโกนทันที “รับทราบ!”
หลังจากนั้น ผู้คนมากกว่า 100 คนสลายตัวทันที และแบ่งออกเป็นกลุ่มต่างๆ โดยมุ่งหน้าไปในทิศทางที่ต่างกัน
แต่ในบรรดาคนเหล่านี้ในสถานที่นี้ มีคนคนหนึ่งเปลี่ยนการจัดวางชั่วคราว และคนๆนั้นคือซูรั่วหลี
หลี่ญ่าหลินถูกตระกูลเฟ่ยแช่แข็ง และเย่เฉินก็ไม่กังวลว่าจะมีคนในสหรัฐอเมริกาตามสืบซูรั่วหลี พาเธอกลับไปที่สหรัฐอเมริกา เขามีการเตรียมการอื่นๆ
ในไม่ช้า ผู้ที่ได้รับการช่วยเหลือ พร้อมด้วย “ลูกค้า” ที่เพิ่งเสร็จสิ้นการผ่าตัดและยังอยู่ไม่ตื่นทั้งหมดถูกนำตัวออกจากสวนและเข้าแถวขึ้นรถบัส
หล่างหงจวินเดินอยู่ที่ท้ายทีม เขาเห็นเย่เฉินจากระยะไกลและต้องการทักทาย แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง เขาก็ล้มเลิกความคิดนี้อีกครั้ง
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...