ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4762
เย่เฉินยิ้มและพูดว่า “พี่ชาย ถ้าพี่ไม่ต้องการเงินเดือน แล้วถ้าภรรยาและลูกของพี่ที่อยู่ในสหรัฐอเมริกาล่ะจะทำยังไง?”
“ไม่เป็นไร...” หล่างหงจวินพูดอย่างหนักแน่น “เป็นคนต้องรู้จักตอบแทนความกตัญญู ถ้าไม่ใช่เพราะคุณ ภรรยา ลูก และพ่อแม่ของผมจะคิดว่าผมหายตัวไปแล้ว พวกเธอจะกังวลเพื่อผมและค้นหาเบาะแสจนกว่าจะพบว่าผมถูกฆ่าตาย ในเวลานั้น พวกเธออาจทราบรายละเอียดการที่ผมถูกฆ่าจากตำรวจและจะต้องเจ็บปวดทรมานและเศร้าโศกแน่นอน...”
เมื่อกล่าวถึงจุดนี้ หล่างหงจวินมองเย่เฉินและสะอื้น “เป็นคุณที่ช่วยชีวิตผม ภรรยาลูกและลูก ๆ ของผมถึงไม่ต้องเจ็บปวดเพราะความตายอันน่าสลดใจของผม ในจุดนี้คุณไม่เพียงช่วยผมแต่ยังช่วยพวกเธอด้วย ในกรณีนี้ ผมสามารถมีชีวิตอยู่ได้ เป็นสถานการณ์ที่ดีที่สุดสำหรับพวกเธอแล้ว สำหรับความยากลำบากในชีวิต ผมเชื่อว่าพวกเธอน่าจะสามารถเอาชนะได้ ก็แค่มีชีวิตลำบากกว่าเดิมเท่านั้นเอง!”
เย่เฉินเห็นสีหน้าของหล่างหงจวินหนักแน่น สายตาแน่วแน่ ในใจรู้สึกซึ้งใจ
หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็เรียกว่านพั่วจวินมาอยู่ข้างๆ และพูดกับเขาว่า “พั่วจวิน คนนี้คือหล่างหงจวิน เป็นผู้เชี่ยวชาญในด้านการสื่อสาร ผมเชื่อว่า สำนักว่านหลงต้องการคนที่มีพรสวรรค์เช่นนี้ ให้เขาติดตามคุณกลับไปตะวันออกกลางนะ”
ว่านพั่วจวินกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “เยี่ยมมาก! ตอนนี้สำนักว่านหลงกำลังเตรียมที่จะเสริมความแข็งแกร่งให้กับการลงทุนด้านฮาร์ดแวร์ในด้านการสื่อสาร และขาดแคลนผู้มีความสามารถดังกล่าวนี้มาช่วยให้เราวางแผนโครงสร้างพื้นฐานและแผนการในอนาคตได้สำเร็จ!”
หล่างหงจวินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งและพูดว่า “ถ้าคุณเพียงแค่ต้องการที่จะทำถึงการสื่อสารทั่วโลกของสำนักว่านหลงเอง และไม่อยากกลายเป็นผู้ให้บริการการสื่อสาร To-C ความต้องการโดยรวมก็จะลดลงมากและค่าใช้จ่ายของดาวเทียมจะน้อยลง ค่าดาวเทียมก็อยู่ที่ประมาณล้านดอลลาร์ ค่าใช้จ่ายในการปล่อยยิ่งต่ำกว่า ปัจจุบัน Space-X ของ อีลอน มัสก์ ราคาเปิดตัวอยู่ที่ประมาณห้าพันดอลลาร์ต่อกิโลกรัม และดาวเทียมหนึ่งดวงประมาณสองล้านดอลลาร์ หากเป็นการสื่อสารทั่วโลก ถ้าสามารถรับประกันได้ว่ามีดาวเทียมยี่สิบหรือสามสิบดวงก็จะไม่มีความผิดได้อย่างแน่นอน!”
ว่านพั่วจวินไม่รู้เรื่องด้านนี้ อดไม่ได้ที่จะอุทานว่า “ต้องการดาวเทียมจำนวนยี่สิบสามสิบดวงมากอย่างนี้เลยหรือครับ?”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...