“ไม่มีปัญหา” เฟ่ยเข่อซินพูดอย่างรวดเร็ว “คุณเย่ มีชาวจีนจำนวนมากในนิวยอร์ก และยังมีแพทย์แผนจีนที่มีชื่อเสียงอีกหลายคน ธุรกิจยาจีนและยาสมุนไพรก็ค่อนข้างใหญ่เช่นกัน เชื่อว่าเราสามารถรวบรวมสิ่งที่คุณต้องการได้ครบ”
เย่เฉินพ่นลมหายใจและกล่าวว่า “งั้นเดี๋ยวผมจะส่งชื่อให้คุณ ลำบากคุณเตรียมให้พร้อม”
“คุณเย่เกรงใจไปแล้วค่ะ ได้รับใช้คุณเป็นเกียรติของเข่อซินค่ะ”
เฟ่ยเข่อซินถามอีกครั้งว่า “คุณเย่ค่ะ คุณจะกลับมาที่นิวยอร์กเมื่อไหร่ค่ะ?”
เย่เฉินกล่าวว่า “เครื่องบินของผมกำลังจะขึ้นบิน น่าจะถึงในสองชั่วโมง”
เฟ่ยเข่อซินพูดอย่างเร่งรีบ “ถ้าอย่างนั้นฉันจะไปรับคุณที่สนามบินนะค่ะ!”
คืนนี้เย่เฉินไม่ได้วางแผนที่จะพักอยู่ที่บ้านของตระกูลเฟ่ย เพราะเขาต้องการกลั่นยา เฉินจื๋อข่ายและหงห้าอยู่กับเขาด้วย ดังนั้นเขาจึงวางแผนที่จะพักที่โรมแรมป๋ายจินฮ่านกงในนิวยอร์ก
ดังนั้นเขาจึงพูดกับเฟ่ยเข่อซินว่า “ไม่ลำบากคุณหนูเฟ่ยครับ ในคืนนี้ ผมจะไปที่ป๋ายจินฮ่านกง ด้านคุณเตรียมยาให้เรียบร้อยแล้วมาที่ โรงแรมป๋ายจินฮ่านกงโดยตรง”
แม้ว่าเฟ่ยเข่อซินจะผิดหวังเล็กน้อย แต่เธอก็ตกลงอย่างง่ายดาย “ค่ะคุณเย่ ส่งชื่อมาให้ฉันแล้วฉันจะเตรียมให้โดยเร็วที่สุดค่ะ”
เย่เฉินส่งรายการวัสดุยาที่จำเป็นทั้งหมดในการกลั่นยาก่อใหม่ให้เฟ่ยเข่อซินทันที
แม้ว่ายาสมุนไพรในนี้จะมีค่ามาก แต่อย่างน้อยก็ไม่ได้หายากเท่ากับเถากระดูกวิหค
มีเถากระดูกวิหค น่าจะไม่ยากเกินไปที่จะเตรียมยาสมุนไพรอื่น
เมื่อยาสมุนไพรร้อมแล้ว เย่เฉินจะสามารถกลั่นยาก่อใหม่ในนิวยอร์กได้โดยตรง
หลังจากรับสาย เซียวชูหรันถามทันทีว่า “สามีค่ะ ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหน?”
เย่เฉินกล่าวว่า “ผมบินออกมานอกพื้นที่เพื่อช่วยแม่หาความสัมพันธ์ ตอนนี้ผมกำลังจะกลับไปนิวยอร์ก สองวันมานี้แม่ได้ติดต่อคุณหรือเปล่าครับ?”
“ติดต่อมาแล้วค่ะ” เซียวชูหรันถอนหายใจและพูดว่า “สามีค่ะ ฉันกำลังจะโทรหาคุณเพื่อบอกเรื่องนี้ แม่โทรหาฉันเมื่อสิบนาทีที่แล้ว คุณรู้ไหมค่ะว่าแม่พูดอะไรกับฉันในโทรศัพท์?”
เย่เฉินเดาอะไรบางอย่างได้แล้ว แต่ยังคงแสร้งทำเป็นสงสัยและถามว่า “แม่พูดอะไรบ้างครับ?”
เซียวชูหรันพูดอย่างช่วยไม่ได้ “แม่บอกฉันทางโทรศัพท์ว่าตอนนี้เธออยู่ในคุกได้ดีมาก เดิมทีเธอต้องการโทรหาคุณ แต่โทรหาคุณไม่ติด ดังนั้นเธอจึงโทรหาฉัน ให้ฉันบอกคุณว่าเธอไม่รีบออกมาตอนนี้ คุณอย่ารีบพาเธอออกมาเร็วเกินไป... แล้วยังพูดอะไรอีกว่าแค่เธอสามารถกลับประเทศทันเวลาพร้อมกับเราได้ก็พอแล้ว ถ้าไม่ได้จริง ๆ เธอสามารถกลับไปเองได้หลังจากที่เธอออกจากคุกแล้ว...”
ว่าแล้วเซียวชูหรันถามอย่างประหม่า “สามีค่ะ คุณคิดว่าแม่ของฉันเป็นบ้าไปแล้วหรือยังค่ะ? ทำไมเธอแค่ติดคุก แล้วบอกว่าเธอไม่ต้องการออกมาเร็วเกินไป...”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...