ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 478

บทที่ 478

ในขณะเดียวกัน มือยังตีไม่หยุด ตีจนพันหยวนหมิงสลบไป ตามด้วยสองฝ่ามือตบติดๆกันจนตื่น แล้วตีต่อ ...

เพื่อนนักเรียนเก่าแก่ของพันหยวนหมิงแต่ละคนดูจนอ้าปากตาค้าง ไม่มีใครกล้าเข้าไปห้าม แต่เซียวฉางควนมองดูอย่างตื่นเต้น แค้นนี้ได้ชำระ ทำให้เขาตื่นเต้นจนทนไม่ไหว!

เมื่อเห็นว่าพันหยวนหมิงเกือบจะถูกจางเจี้ยนทำร้ายจนตาย เย่เฉินถึงจะเรียกให้หยุด "พอแล้วไม่ต้องตีแล้ว ตีอีกเดี๋ยวคนก็ตายหรอก ผมยังอยากจะให้เขาไปใช้ชีวิตในคุกต่อนะ! "

จางเจี้ยนรีบหยุดมือ เมื่อลุกออกจากร่างของพันหยวนหมิน ยังไม่ลืมที่จะถุยน้ำลายใส่ ด่าอย่างขยะแขยงว่า “ไอ้ชาติหมา ยังคิดใส่ร้ายฉัน? ถ้าไม่ใช่เป็นเพราะคุณชายเย่ใจบุญ ฉันตีแกตายแน่! "

พูดจบ เขารีบคุกเข่าลงกับพื้น คลานไปอยู่ต่อหน้าเย่เฉิน ขอร้องว่า "ท่านเย่ เมื่อกี้การแสดงของผมท่านพอใจไหม? ไว้ชีวิตผมได้หรือยัง? ขอร้องท่านล่ะ... "

เย่เฉินพยักหน้าและพูดว่า "ไว้ชีวิตนายก็ได้ แต่โทษตายเว้นได้โทษเป็นยังอยู่!"

จางเจี้ยนรีบถาม "ท่านเย่ ทำยังไงท่านถึงจะอภัยให้ผม?"

เย่เฉินยิ้มและพูดว่า "คุณจำสิ่งที่ฉันบอกคุณก่อนหน้านี้ได้ไหมให้คุณเตรียมพร้อมที่จะไปที่สถานที่ก่อสร้างเพื่อแบกปูนซีเมนต์เป็นเวลายี่สิบปีได้ไหม?"

จางเจี้ยนทรุดตัวลงอย่างกะทันหันร้องไห้และพูดว่า "คุณชายเย่ ผมไม่ต้องการไปที่สถานที่ก่อสร้าง ผมขอร้องเห็นแก่ที่ผมเชื่อฟังท่านทุกอย่าง คุณอภัยให้ผมสักครั้งเถอะ ต่อไปผมจะเป็นสุนัขของคุณ ท่านให้ผมทำอะไร ผมก็จะทำอย่างนั้น! "

เย่เฉินพยักหน้าและพูดด้วยรอยยิ้มขี้เล่น "โอเค"

จางเจี้ยนพูดอย่างตื่นเต้น "ขอบคุณ คุณชายเย่ ขอบคุณ คุณชายเย่!"

เย่เฉินพูดเย็นชา "ไม่ต้องมาต่อรองกับผม ก่อนหน้านี้มีพ่อลูกคู่หนึ่ง เพราะเสแสร้งมากเกินไป ตอนนี้ไปขุดโสมอยู่ที่ภูเขาฉางไบแล้ว อีกอย่างตลอดชีวิตไม่ได้ออกจากภูเขาฉางไบ ถ้าหากคุณยังต่อรองกับผมอีก ผมก็จะจัดการส่งคุณไปที่นั่น!”

ในเวลานี้ท่านหงห้าก็พูดอย่างเย็นชาว่า “จางเจี้ยนนายยอมรับชะตากรรมของนายเถอะ ครั้งที่แล้วสองพ่อลูกที่ไปภูเขาฉางไบ ก็ฉันเนี่ยแหละเป็นคนสั่งให้ลูกน้องส่งไป ขับรถไปสามวันสามคืนถึงจะถึงใต้ภูเขาฉางไบ!"

"อีกอย่าง ฝั่งนู้นเพิ่งจะเข้าสู่ฤดูหนาวไม่นาน หนาวจนกลายเป็นน้ำแข็ง อุณหภูมิติดลบยี่สิบองศาและในบ้านก็ติดลบถึงเจ็ดหรือแปดองศา พวกเขาสองพ่อลูกหนาวจนเกือบตาย แม้แต่ฟืนยังต้องไปตัดด้วยตัวเองที่กลางภูเขา! "

“ ว่ากันว่าพอถึงช่วง สาม เก้าวัน ข้างนอกติดลบสี่สิบองศา ฉี่ออกมาก็กลายเป็นน้ำแข็งทันที ถ้านายอยากลองดู ฉันก็จะจัดการพานายไปทันที!”

จางเจี้ยนได้ยินว่าจะจัดการให้ไปที่ภูเขาฉางไบขุดโสมไปตลอดชีวิต ตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ ร้องไห้แล้วรีบพูดว่า “อย่าๆๆๆ ท่านห้า ผมยอมรับชะตากรรม ผมยอมรับชะตากรรม! ผมจะไปที่ก่อสร้างเพื่อแบกปูนซีเมนต์ ไม่ไปขุดโสมที่ภูเขาฉางไบ! "

------------