ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 479
บทที่ 479
จางเจี้ยนยอมรับชะตากรรมของเขาโดยสิ้นเชิง
เมื่อเทียบกับต้องไปขุดโสมท่ามกลางหิมะบนภูเขาฉางไบตลอดชีวิต กับการแบกปูนที่ก่อสร้างในเมืองจินหลิง ถือว่าโชคดีมีความสุขกว่าเยอะ
อย่างน้อย ตัวเองก็ยังสามารถใช้ชีวิตในเมือง ยังกลับบ้านได้ ยังไงก็สามารถใช้ชีวิตนอกเวลางานได้
ถ้าไปที่ภูเขาฉางไบ งั้นชั่วชีวิตนี้ก็จบจริงๆแล้ว
ท่านหงห้าเห็นเขายอมรับชะตากรรมแล้ว พูดอย่างเย็นชาว่า “นี่นายถือว่าโชคดีแล้ว ไม่อย่างนั้น วันนี้ฉันจะพาคุณไปที่กรงสุนัขของฉันโดยตรงแล้วเอาให้สุนัขกิน!"
จางเจี้ยนรีบพยักหน้าขอบคุณทั้งน้ำตาแล้วพูด "ขอบคุณ ท่านเย่ที่ใจกว้างเมตตา... ขอบคุณท่านหงห้า ... "
ท่านหงห้าก็พูดกับลูกน้องโดยตรง "ไป พาเขาไปที่สถานที่ก่อสร้างในอำเภอจินถาน ปล่อยให้เขากินอยู่กับคนงานทั่วๆไป แต่ละเดือนมีวันหยุดสองวัน!"
"ครับ ท่านห้า!" ลูกน้องทั้งสองของท่านหงห้ารีบลากจางเจี้ยนออกไปข้างนอกทันที
ท่านหงห้าชี้ไปที่พันหยวนหมิงที่กำลังจะตายอยู่บนพื้นและถามเย่เฉิน "อาจารย์เย่ ไอ้แก่ตายยากนี่จะทำไงกับเขาต่อ?"
เย่เฉินพูดนิ่งๆ "ให้ตำรวจมาจับเขาไปเดี๋ยวนี้"
ทันทีที่พูดจบ ทีมตำรวจก็รีบเข้ามาถามเสียงดังว่า "คนไหนคือพันหยวนหมิง?!"
เซียวฉางควนรีบชี้ไปที่พันหยวนหมิงซึ่งนอนอยู่ที่พื้นและพูดว่า "คุณตำรวจ เขานี่แหละ"
ตำรวจเดินไปข้างหน้า เอารูปมาเทียบดูและพูดว่า "เขานี่แหละ เอาไป!"
ลูกน้องที่อยู่ข้างๆไล่ถามว่า "หัวหน้า คนนี้ได้รับบาดเจ็บจนหมดสติแล้ว ควรทำอย่างไร?"
"พาไปส่งโรงพยาบาลก่อน" หัวหน้านั่นพูด "หลังจากกู้ภัยมา ค่อยกักขัง!"
แต่ละคนก็รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย
ทุกคนล้วนอยากมาเปิดหูเปิดตาที่คลับเฮาส์ฮุยหวง แต่คิดไม่ถึง ได้แค่เข้ามาในห้องล็อบบี้คลับเฮาส์ฮุยหวง ข้างในเป็นยังไงบ้างก็ยังไม่รู้
ในตอนนี้ เย่เฉินพูดกับท่านหงห้า "หงห้า บัตรของนายสามารถเข้าได้ถึงชั้นไหน?"
"ชั้นที่สิบครับ" ท่านหงห้ารีบพูด
เย่เฉินพูด "คุณช่วยผมเปิดห้องชั้นสิบ ให้คุณท่านทั้งหลายสนุกกันหน่อย"
ท่านหงห้าถามด้วยความประหลาดใจ "อาจารย์เย่ ท่านก็มีบัตรสูงสุด ... "
เย่เฉินโบกมือ บ่งบอกให้เขาเงียบ
------------
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...