ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4782

อิโตะนานาโกะไม่มีเวลาที่จะสนใจเรื่องเปลี่ยนเสื้อผ้าอีกต่อไป เธอสั่งการเรื่องต่างๆ พลางโทรไปหาผู้ช่วยของตนเองให้จัดการเรื่องงานต่างๆ ในช่วงเร็วๆ นี้ของตน อะไรที่ขยายเวลาออกไปได้ก็ขยายอะไรที่ขยายไม่ได้แต่สามารถทำงานจากทางไกลได้ ตนก็จัดไปจัดการให้ตอนอยู่ที่นิวยอร์ก หากไม่สามารถเลื่อนออกไปก่อนได้และไม่สามารถจัดการได้จากทางไกลก็ให้ส่งตัวแทนไปจัดการแทนก่อน

ทานากะ โคอิจิไม่รู้ว่าตนเองจะทำอะไรดี เขาไม่มีอะไรต้องเตรียมแต่ก็ช่วยอะไรไม่ได้ ดังนั้นเขาจึงได้แต่นั่งอยู่บนวีลแชร์เฝ้ามองดูทุกคนที่กำลังวุ่นวาย

เมื่อเห็นนางาฮิโกะ อิโตะเดินออกมาโดยมีคนรับใช้ช่วยประคอง ทานากะ โคอิจิก็ตื่นเต้นมาก เขารีบบังคับวีลแชร์ไปข้างหน้าแล้วกล่าวอย่างนอบน้อมว่า “คุณท่านดูสง่างามไม่ต่างไปจากเมื่อก่อนเลย”

นางาฮิโกะ อิโตะหัวเราะเล็กน้อย “สง่างามอะไรกัน มันก็เป็นแค่การสร้างภาพจอมปลอมที่เกิดจากขาเทียมก็เท่านั้น”

ระหว่างที่กล่าว เขาก็มองไปที่ทานากะ โคอิจิแล้วเอ่ยว่า “ทานากะ พวกเราไปห้องโถงด้านหน้าด้วยกันเถิด”

ทานากะ โคอิจิกำลังจะบอกว่าอย่าไปเลย แต่อิโตะนานาโกะก็วิ่งเข้ามาอย่างรีบร้อน เมื่อเห็นนางาฮิโกะ อิโตะเปลี่ยนไปใส่ชุดใหม่แล้วก็เอ่ยอย่างตื้นตันว่า “ท่านพ่อ ดูท่านในตอนนี้……”

นางาฮิโกะ อิโตะรีบแย่งตอบว่า “สง่างามไม่ต่างไปจากเมื่อก่อนใช่หรือไม่ เมื่อสิบวินาทีก่อนหน้านี้ทานากะก็ได้พูดแบบนี้ไปแล้ว”

อิโตะ นานาโกะเม้มปากยิ้ม แล้วกล่าวด้วยสีหน้าจริงจังว่า “ที่หนูอยากบอกก็คือ สง่างามมากกว่าในอดีตเสียอีก แม้ว่าตอนนี้จอนผมของท่านพ่อจะเริ่มหงอกแล้ว อาจจะดูแก่ลงบ้าง แต่โดยภาพรวมแล้วยังคงดูแข็งแรงมาก”

นางาฮิโกะ อิโตะยิ้มแล้วกล่าวอย่างเย้ยหยันว่า “หรือก็คือสงบลงจนน่ากลัวมากกว่า”

อิโตะ นานาโกะมองไปที่เขาแล้วอมยิ้มกล่าวว่า “ชุดยูกาตะของท่านพ่อชุดนี้ดูมีชีวิตมากเลย ใส่ชุดนี้ไปที่อเมริกาเสียเลยเถอะค่ะ”

“อะไรนะ?” นางาฮิโกะ อิโตะขมวดคิ้วพลางกล่าวว่า “ไปทำอะไรที่อเมริกา”

อิโตะ นานาโกะกล่าวอย่างหนักแน่นว่า “นี่คือเจตนาของเย่เฉินซัง”

นางาฮิโกะ อิโตะกล่าวอย่างไม่ยอมเปลี่ยนใจ “ลูกชอบเขา ไม่ได้หมายความว่าพ่อชอบเขาด้วยนี่ ความตั้งใจของเขาแล้วอย่างไร ลูกอยากไปก็ไปคนเดียว พ่อจะรออยู่ที่นี่ ไม่ไปไหนทั้งนั้น!”

อิโตะ นานาโกะเริ่มโมโห ตอนนี้น้ำเสียงของนางจึงเริ่มฉุนเฉียวขึ้นมาแล้วและเจือแววตำหนิด้วยซ้ำ “โอโต้ซัง! ลืมไปแล้วหรือคะว่าเย่เฉินซังมีบุญคุณอะไรบ้างกับตระกูลอิโตะของเรา”

“ฉันไม่ลืม!” นางาฮิโกะ อิโตะเริ่มไม่พอใจขึ้นมาเหมือนกัน “แต่ลูกก็อย่าลืมนะว่า เย่เฉินก็ขุดทองจากพวกเราไปไม่น้อยเหมือนกัน เงินกว่าร้อยล้านดอลล่าจะไม่ให้ก็ไม่ต้องให้ พ่อเคยเอาเรื่องนี้มาพูดบ้างไหมล่ะ ก็ไม่เคยใช่ไหม”

 อิโตะ นานาโกะกล่าวอย่างด้วยสีหน้าจริงจังว่า “โอโต้ซัง เย่เฉินซังให้พวกเราไปนิวยอร์กตอนนี้ แสดงว่าจะต้องมีเรื่องสำคัญแน่ๆ ไม่ว่าจะในด้านความสัมพันธ์หรือด้านเหตุผล พวกเราไม่ไปไม่ได้!”