นางาฮิโกะ อิโตะกล่าวว่า “หากเย่เฉินมีอะไรให้ช่วย ลูกก็เป็นตัวแทนของตระกูลอิโตะช่วยเขาก็จบแล้ว จะให้คนพิการไร้ขาอย่างฉันไปทำอะไร ถึงยังไงฉันก็ช่วยอะไรไม่ได้อยู่แล้ว”
“โอโต้ซัง!” อิโตะ นานาโกะถามเขาว่า “ถ้าหากที่เย่เฉินซังให้พ่อไปไม่ได้ต้องการความช่วยเหลือจากพ่อ แต่จะเป็นฝ่ายช่วยท่านล่ะ”
“ช่วยฉัน?” นางาฮิโกะ อิโตะกล่าวอย่างเคร่งเครียด “ตอนนี้คนอย่างนางาฮิโกะ อิโตะต้องการความช่วยเหลือจากเขาอยู่สองเรื่องเท่านั้น เรื่องแรกก็คือ ให้เขามาขอลูกแต่งงานไปให้เร็วที่สุด เพราะว่าฉันอยากเห็นลูกสาวคนนี้แต่งตัวสวยในวันแต่งงาน เรื่องที่สองก็คือทำให้ขาทั้งสองข้างของฉันงอกออกมาได้ ถ้าเขาทำได้ชีวิตนี้ของพ่อจะยอมติดตามช่วยงานเขาและเป็นลูกน้องเขาไปตลอดชีวิต!”
เวลานี้นางาฮิโกะ อิโตะเองก็ไม่เชื่อเช่นกันว่า เย่เฉินจะมีวิธีการใดทำให้ขาทั้งสองข้างของเขางอกออกมาได้เช่นเดิม
และที่พูดเช่นนี้ ก็เป็นเพราะว่าเขาต้องการแสดงให้เห็นว่าเขาไม่ยอมไปอเมริกาอย่างเด็ดขาด
แม้ว่าอิโตะ นานาโกะจะไม่ได้มีความหวังอะไรอยู่แล้ว แต่ก็ไม่อยากให้พ่อใส่อารมณ์เพราะเรื่องนี้ ด้วยเหตุนี้นางจึงกล่าวออกมาทันทีอย่างไม่ทันคิด “โอโต้ซัง วันนี้ความเห็นของพ่อไม่ได้รับการอนุมัติ พ่อต้องไปอเมริกากับหนู หากพ่อไม่ไป หนูจะให้คนแบบพ่อขึ้นเครื่อง!”
“แกกล้าหรอ!” นางาฮิโกะ อิโตะกล่าวอย่างหัวเสีย “แม้ว่าตอนนี้แกจะเป็นเจ้าตระกูลอิโตะแล้ว แต่อย่างไรฉันก็เป็นพ่อของแก!”
อิโตะ นานาโกะกอดอกด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “โอโต้ซัง หนูขอแจ้งพ่อเอาไว้ตรงนี้เลย ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป หนูคือคนที่ใหญ่ที่สุดของตระกูลอิโตะ!”
ระหว่างที่พูด เสียงเฮลิคอปเตอร์ก็ดังหึ่งเข้ามาในทันที
อิโตะ นานาโกะเองก็ไม่ปล่อยให้เสียเวลา สั่งให้คนพาตัวทานากะ โคอิจิขึ้นไปด้วยเช่นกัน ท่านอาและพ่อบ้านสั่งให้คนรับใช้ยกอาหารกล่องใหญ่ขึ้นเฮลิคอปเตอร์ไปด้วย จากนั้นอิโตะนานาโกะก็รีบขึ้นเฮลิคอปเตอร์ไปทันที และบินมุ่งหน้าไปยังโตเกียวพร้อมกับทุกคน……
นางาฮิโกะ อิโตะมีท่าทางหมองหม่นตลอดเวลาจนกระทั่งถึงเวลาเครื่องบินออก
ก่อนที่จะขึ้นเครื่อง อิโตะ นานาโกะได้ถ่ายรูปที่นางาฮิโกะ อิโตะใส่ชุดยูกาตะทั้งตัวยืนอยู่ด้วยขาเทียมด้านล่างเครื่องบิน เมื่อถ่ายเสร็จก็ให้คนรับใช้อุ้มเขาขึ้นไปบนเครื่องบิน
เมื่อเครื่องบินออกเดินทางไปได้ครึ่งชั่วโมงแล้ว และกำลังบินอย่างคงที่นั้น อิโตะ นานาโกะกับอาก็ช่วยกันแกะห่ออาหารและเค้กที่ห่อขึ้นมา เพื่อฉลองวันเกิดครบรอบ 50 ปีกลางอากาศให้กับนางาฮิโกะ อิโตะ

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...