สมิธหลุดปากพูดออกมาทันที “ผมมีมากพอ ผมมีความจริงใจ 100%!”
เย่เฉินกล่าวเรียบๆ “อย่างนั้นผมขอแนะนำคุณให้ลาออกจากงาน แล้วพาลูกคุณไปที่หัวเซี่ย และทำตามความสามารถของคุณเต็มที่ โดยทำองค์กรการกุศลอย่างไม่หวังผลตอบแทน หากคุณตั้งใจจริง บางทีบริษัทยาเก้าเสวียนอาจจะให้โอกาสคุณสักครั้งก็ได้”
ระหว่างที่กล่าว เย่เฉินก็กล่าวเตือนขึ้นมาอีกว่า “แต่คุณก็ต้องจำเอาไว้ด้วยนะว่าที่ผมพูดเรื่องพวกนี้ ไม่ได้หมายความว่าคุณจะต้องได้ผลลัพธ์ในสิ่งที่คุณต้องการเสมอไป แต่ในสังคมนี้ ถ้าคุณอยากได้ผลตอบแทนคุณก็ต้องเป็นผู้ให้ก่อน ยิ่งไปกว่านั้นคุณต้องชดเชยให้กับความเย่อหยิ่งของคุณที่ทำกับบริษัทผลิตยาเก้าเสวียนเอาไว้ ตอนนั้นถ้าไม่ใช่เป็นเพราะผู้จัดการเว่ยต้องการล้างความแค้นด้วยคุณธรรมและให้ยาเกิดใหม่เก้าเสวียนกับคุณไว้กล่องหนึ่ง ตอนนี้ลูกชายของคุณคงตายเพราะคุณไปแล้ว ดังนั้นหากสุดท้ายผลลัพธ์ทำให้คุณต้องผิดหวัง คุณก็ต้องหาสาเหตุจากตัวของคุณเองก่อน!”
เมื่อได้ยินเย่เฉินกล่าวเช่นนี้ เจมส์ สมิธก็ไม่รู้จะไปอย่างไรต่อดี
เขาเป็นผู้รับผิดชอบ FDA ทั้งองค์กร ในอเมริกาแห่งนี้เขาไม่เพียงอยู่ในสังคมชั้นสูงเท่านั้น แต่ยังกลุ่มคนระดับแนวหน้าของประเทศด้วย
และทั้งหมดที่เย่เฉินกล่าวออกมานั้น สรุปได้ว่าต้องการให้เขาลาออกจากงานตอนนี้ ทิ้งทุกอย่างที่เขาอุตส่าห์ฟ่าฟันเพื่อให้ได้มันมา สำหรับเขาแล้วการตัดสินใจเช่นนี้เป็นสิ่งที่เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อน
เมื่อเย่เฉินเห็นเขาเหม่อลอยจึงกล่าวเรียบๆ ว่า “นี่เป็นความเห็นของผมคนเดียว คุณลองกลับไปคิดทบทวนดูก่อนก็ได้ ผมมีธุระอย่างอื่นต้องจัดการอีก ผมขอตัวก่อน”
เมื่อกล่าวจบ เขาก็มองไปที่เฟ่ยเข่อซิน แล้วเอ่ยปากว่า “คุณหนูเฟ่ยไปกันเถิด”
เฟ่ยเข่อซินพยักหน้าแล้วทำท่าเชื้อเชิญ และกล่าวอย่างสุภาพว่า “คุณเย่เชิญทางนี้ค่ะ”
ปลัดเอ่ยถามอย่างไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง “คุณสมิธ นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น หากผมจำไม่ผิด ตอนที่ผมกับคุณเรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัย คุณเคยบอกผมว่า การได้บริหาร FDA คือความฝันอันสูงสุดของคุณ ตอนนี้คุณทำได้แค่สองปีก็จะลาออกแล้วหรือ?!”
สมิธกล่าวอย่างหนักแน่นอีกครั้ง “ถูกต้อง ผมตัดสินใจแล้ว ผมจะลาออกจาก FDA และพาจิมมี่ไปที่หัวเซี่ย”
“ไปหัวเซี่ย?” อีกฝ่ายรีบถามต่อ “คุณจะพาจิมมี่ไปที่บริษัทผลิตยาเก้าเสวียนหรือ”
สมิธลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะถอนใจ “ถูกครึ่งๆ เมื่อครู่นี้ผมได้เจอกับคนของบริษัทผลิตยาเก้าเสวียน แต่เขาไม่มีตัวเลือกใดให้ผมเลยสำหรับช่องทางที่จะได้ยามากขึ้นกว่านี้ ตอนนี้สิ่งที่ผมพอจะทำได้ก็คือพาจิมมี่ไปที่หัวเซี่ยแล้วไปทำองค์กรการกุศล ดูสิว่าผมจะทำให้จิมมี่สำเร็จหรือไม่……”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...