ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4790
อีกฝ่ายเงียบไปประมาณสิบวินาที จากนั้นจึงกล่าวว่า “อาการของจิมมี่ ผมเคยได้ยินผู้ดูแลเมโยบอกว่า ตอนนี้นอกจากยาเกิดใหม่เก้าเสวียนแล้ว ก็ไม่มีวิธีอื่นที่ดีกว่านี้……”
ระหว่างที่พูด เขาก็ถอนใจไปด้วยพลางกล่าวว่า “คุณสมิธ ผมรู้ว่าสำหรับคุณแล้ว จิมมี่สำคัญกว่าทุกอย่างในชีวิตของคุณ ในเมื่อคุณตัดสินใจแน่แล้ว อย่างนั้นผมก็ไม่พูดให้เสียเวลาแล้วล่ะ คุณกลับไปเขียนหนังสือลาออกเถอะ ผมจะอนุญาตภายในเวลาที่เร็วที่สุด”
“ครับ!” สมิธกล่าวอย่างซาบซึ้ง “ขอบคุณเซเวียร์ ผมจะรีบยื่นหนังสือลาออกให้เร็วที่สุด”
……
ในเวลาเดียวกันนั้นเอง
เฟ่ยเข่อซินเดินนำเย่เฉินไปลงลิฟต์ไปยังชั้นหนึ่ง จากนั้นจึงเดินผ่านศูนย์สามมิติชั้นหนึ่งเพื่อเปลี่ยนไปใช้ลิฟต์ที่มุ่งหน้าไปยังศูนย์แช่แข็งที่อยู่ใต้ดินชั้นห้า
เนื่องจากศูนย์แช่แข็งคือสถานที่ที่เฟ่ยเจี้ยนจงสร้างเอาไว้เพื่อเก็บร่างของตัวเอง และออกแบบไว้ใช้ได้ถึงสามร้อยปี ดังนั้นระดับความปลอดภัยของที่นี่จึงไม่ต่างกับเตรียมไว้สำหรับวันสิ้นโลก ที่มีอุปกรณ์ทั้งหมดเอาไว้สำหรับเก็บรักษาร่าง
แม้ว่าศูนย์แช่แข็งจะอยู่ชั้นใต้ดินชั้นห้า แต่เนื่องจากตำแหน่งของมันลงไปลึกในชั้นดินถึงหนึ่งร้อยเมตร ที่นี่จึงมีที่หลบภัยที่เพียบพร้อม หากอเมริกาต้องเผชิญกับการโจมตีจริงๆ ที่นี่ก็จะเป็นสถานที่ที่ปลอดภัยอย่างหายห่วง
ที่ศูนย์แช่แข็งแห่งนี้ ออกแบบตามขนาดให้สามารถแช่แข็งร่างได้ถึงหนึ่งร้อยร่าง ทว่าตอนนี้ทั้งศูนย์แช่แข็งแห่งนี้ นอกจากใช้ในการทำการวิจัยศพแล้ว ก็มีเพียงหลี่ญ่าหลินคนเดียวเท่านั้นที่ถูกแช่แข็งเอาไว้
ระหว่างที่กล่าวเฟ่ยเข่อซินก็เอ่ยว่า “ทว่าตอนนี้เทคโนโลยีในการละลายน้ำแข็งเพิ่งจะดำเนินการได้ไปเพียงครึ่งเดียว ความปลอดภัยในกระบวนการแช่แข็งนั้นไม่ใช่ปัญหาใหญ่ แต่การละลายน้ำแข็งนั้นมีปัญหาใหญ่อยู่ จนกระทั่งถึงตอนนี้ทั่วทั้งโลกไม่มีใครที่ทำเคสละลายน้ำแข็งได้สำเร็จ……”
เย่เฉินพยักหน้าแล้วชี้ไปที่ถังแสตนเลสจำนวนมากที่อยู่ตรงหน้า และเอ่ยปากถามว่า “หลี่ญ่าหลินอยู่ในถังไหน”
เฟ่ยเข่อซินเอ่ยปากว่า “อยู่ในถังหมายเลขเจ็ดค่ะ”
“ดี” เย่เฉินถามอีกว่า “ให้คนถ่ายไนโตรเจนเหลวออก และเอาร่างออกมา ถึงเวลาที่ต้องละลายน้ำแข็งเพื่อให้เขากลับบ้านแล้ว”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...