สำหรับยาก่อใหม่นั้น สามารถซ่อมแซมและฟื้นฟูระบบและอวัยวะแต่ละส่วนของมนุษย์ได้ยกเว้นสมองที่ไม่สามารถฟื้นฟูกลับมาได้
ส่วนสมองของหลี่ญ่าหลินนั้นมีปราณทิพย์ของเย่เฉินคอยปกป้องอยู่ ดังนั้นในระหว่างที่กำลังทำละลายร่างกายของเขาอยู่นั้น แม้ว่าเซลล์ของร่างกายจะถูกทำลายเสียหายหนักแต่ก็ไม่ส่งผลเสียสำคัญอะไรมากนัก
เนื่องจากตอนนี้ร่างกายของเขาได้แตกเป็นร่องๆ ไปแล้ว ต่อให้เสียหายมากกว่านี้ก็ไม่ต้องกังวล และปล่อยให้เป็นหน้าที่ของยาก่อใหม่ไป
หากไม่ได้เป็นเพราะเขากลัวว่าทั่วทั้งห้องนี้จะเต็มไปด้วยกลิ่นอบอวลของเนื้อนึ่ง เย่เฉินก็คงสั่งให้คนต้มน้ำเดือดอุณหภูมิเป็นร้อยองศาเพื่อเร่งความเร็วในการทำละลาย คงไม่นั่งอดทนรอให้เขาค่อยๆ ละลายแบบนี้
หลังจากผ่านไปหนึ่งชั่วโมง เมื่อปล่อยให้น้ำอุ่นหมุนวนไปเรื่อยๆ สุดท้ายร่างแข็งๆ ของหลี่ญ่าหลินก็เริ่มอุ่นขึ้น ตอนนี้ราวกับเฟ่ยเข่อซินนึกบางอย่างขึ้นมาได้จึงรีบเอ่ยว่า “คุณเย่คะโลหิตของหลี่ญ่าหลินถูกถ่ายออกมาหมดแล้วก่อนที่จะนำไปแช่แข็ง และได้เปลี่ยนทั้งหมดเป็นของเหลวห่อหุ้มร่างกาย ทีนี้……จะไม่ส่งผลกระทบอะไรใช่ไหมคะ ต้องการให้เตรียมเลือดที่เข้ากันได้เอาไว้ก่อนหรือไม่คะ”
“ไม่ต้อง” เย่เฉินโบกมือพลางกล่าวด้วยท่าทางไร้กังวลราวกับคนลวงโลก “เรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องเล็กๆ เท่านั้น ต่อไปจะเป็นช่วงเวลาที่ต้องจับดูให้ดี”
ระหว่างที่กล่าวเขาก็เดินเข้าไปหยุดอยู่ข้างๆ หลี่ญ่าหลิน จากนั้นจึงเปิดสวิตซ์น้ำในอ่างเพื่อให้น้ำอุ่นได้ในอ่างไหลออกหมด จากนั้นจึงหยิบยาก่อใหม่ออกมาหนึ่งเม็ด
เฉินเย่อดไม่ได้ที่จะวางยาก่อใหม่ไว้กลางฝ่ามือก่อนครู่หนึ่ง พลางถอนใจ “ขนาดฝันผมยังไม่กล้าจะฝันว่าตอนนี้ผมได้กลั่นยาที่มีมูลค่าที่แพงที่สุดออกมาได้ และกำลังจะช่วยชีวิตคนคนแรกที่เขาจะต้องมาตามสืบผมภายหลังและจับตัวผมไว้สอบสวนที่อเมริกา”
“หากไม่เห็นแก่ที่ว่าคุณตายเพราะตระกูลอาน ผมคงไม่มีทางเสียยาที่ยากจะประเมิณมูลค่านี้กับคุณให้เปลืองแน่ คิดเสียว่าเป็นการชดใช้บุญคุณที่คุณช่วยครอบครัวของตากับยายผมไว้ก็แล้วกัน!”
ทว่าตอนนี้ในหลอดเลือดภายในร่างกายไม่มีเลือดอีกแล้ว สิ่งที่เข้ามาแทนที่ก็คือของเหลวเย็นๆ ที่ห่อหุ้มร่างกายเอาไว้
ทว่าด้วยการทำงานของยาก่อใหม่ อวัยวะภายในของเขาที่มีหน้าที่ในการผลิตโลหิตก็เริ่มกลับมาทำงานที่ละส่วน จากนั้นเลือดสดๆ ที่ถูกผลิตใหม่จำนวนมากก็ถูกผลิตออกมา ส่วนของเหลวเย็นๆ ที่ห่อหุ้มร่างกายก็ถูกแรงดันเลือดขับออกไปจากร่างกาย
หลังจากนั้น ร่างกายของเขาก็เริ่มมีอุณหภูมิเช่นอย่างแต่ก่อน ในเวลาเดียวกันรอยแผลบนร่างกายของเขาก็เริ่มกลับมาประสานเข้าด้วยกันอย่างรวดเร็ว
คนอื่นๆ มองไม่เห็นการเปลี่ยนแปลงของหลี่ญ่าหลิน พวกเขาเพียงเห็นว่า ผิวหนังของหลี่ญ่าหลินเริ่มเปลี่ยนจากสีขาวซีดกลับมามีสีของโลหิตอีกครั้ง

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...