ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4794

แต่เย่เฉินกลับมองเห็นการเปลี่ยนแปลงทุกอย่างของหลี่ญ่าหลิน จึงแอบถอนใจ “ยาก่อใหม่เหมาะสมกับคำว่าก่อใหม่จริงๆ หากแก้วที่ตกลงมาจากที่สูงจนแตกกระจายกลายเป็นเศษเล็กเศษน้อย หากเอาเศษแก้วที่แตกแต่ละชิ้นเอามาติดเข้าด้วกัน เช่นนั้นคงไม่เรียกว่าก่อใหม่ แต่จะต้องเป็นการทำให้แก้วที่แตกกลับไปสู่สภาพเหมือนอย่างก่อนหน้า โดยไม่มีรอยแตกหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่รอยเดียวต่างหากถึงจะเรียกว่าก่อใหม่!”

“ส่วนที่เสียไปแล้ว มันสามารถซ่อมให้ใหม่ได้ ส่วนที่สูญเสียไปแล้ว มันสามารถทำให้มันงอกออกมาใหม่ได้ ยาชนิดนี้เป็นที่หนึ่งไม่เป็นสอง!”

ในตอนนี้ อวัยวะ แขนขาและเลือดของหลี่ญ่าหลินกลับมาอยู่ในระดับที่แข็งแรงเหมือนอย่างแต่ก่อนแล้ว หลังจากที่เลือดกลับมาจนมีปริมาณเท่าเดิมเหมือนปกติแล้ว หัวใจของเขาก็ยิ่งเต้นแรงมากขึ้นเรื่อยๆ

ในเวลาเดียวกันนั้นเอง เขาก็เริ่มกลับมาหายใจเองได้อีกครั้ง

ส่วนคนอื่นๆ นั้นก็เริ่มเห็นได้ด้วยตาตัวเองแล้วว่าหน้าอกของเขามีการกระเพื่อมขึ้นลง

เฟ่ยเข่อซินรู้สึกราวกับโดนฟ้าผ่าจึงเอ่ยอย่างตกใจสุดขีด “คุณเย่……หลี่…..หลี่ญ่าหลินฟื้นแล้ว?!”

เย่เฉินพยักหน้าแล้วกล่าวเรียบๆ ว่า “น่าจะฟื้นขึ้นมาแล้วล่ะ”

สิ้นเสียง หลี่ญ่าหลินก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้น!

ตอนนั้นหลี่ญ่าหลินถอยหลังไปโดยสัญชาตญาณ หัวใจของเธอเต้นระส่ำ

แม้ว่านางจะพอเดาออกว่าเย่เฉินจะต้องมีหนทางในการช่วยหลี่ญ่าหลินให้ฟื้นขึ้นมาอย่างแน่นอน แต่นางก็คิดไม่ถึงว่ารวดเร็วและง่ายดายเช่นนี้ ยาเพียงเม็ดเดียว แต่สามารถทำให้หลี่ญ่าหลินฟื้นขึ้นมาได้อย่างรวดเร็วขนาดนี้

ก่อนหน้านี้เขาอยู่ในอุณหภูมิที่ต่ำกว่าติดลบสองร้อยองศาเป็นเวลาหลายวัน อย่าว่าแต่ช่วยชีวิตเขาเลย ลำพังแค่ละลายน้ำแข็งยังต้องใช้เวลาหลายชั่วโมง แต่จู่ๆ เขากลับฟื้นขึ้นมาง่ายๆ เช่นนี้?!

และสิ่งที่เขาไม่รู้เลยก็คือ ในระดับความหนาวยะเยือกเช่นนั้น สมองของเขายังคงมีชีวิต แต่เป็นเพราะอยู่ในอุณหภูมิที่หนาวเหน็บทำให้กระบวนการเมตาบอริซึมดำเนินไปอย่างเชื่องช้า

การแช่แข็งก็คือการขยายไทม์ไลน์ของร่างกายเขาให้ยาวนานยิ่งขึ้น

เมื่อร่างกายของมนุษย์อยู่ในสภาวะเช่นนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับเนื้อก่อนหนึ่ง หากไม่แช่แข็งก็จะเก็บไว้ได้อย่างมากที่สุดแค่สามวันหลังจากนั้นก็จะเน่า แต่หากอยู่ในอุณหภูมิหนาวเย็น ไม่ว่าจะเป็นสามปี สามสิบปีหรือว่าสามร้อยปีก็ไม่มีทางเน่าเปื่อย

และเพราะไทม์ไลน์ที่ยาวนานไม่มีที่สิ้นสุดนี้เอง ทำให้ความทรงจำลางเลือนสับสน

เวลานี้แม้ว่าเขาจะลืมตาแต่เขายังคงรู้สึกว่า ตนเองเหมือนอยู่ในความฝันอันไร้ที่สิ้นสุดนั้น