หลี่หญ่าหลินทำอะไรไม่ถูก “คุณลุงอาน ทำแบบนี้ได้อย่างไร……ผมจะรับเงินของคุณได้ยังไง เงินยังมากขนาดนี้อีกด้วย ต่อให้เอาตัวผมไปขายยังได้เงินไม่เยอะขนาดนี้เลย ทำแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด!”
อานฉี่ซานกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง “ญ่าหลิน คุณก็เป็นคนที่เคยผ่านความตายมาแล้ว ทำไมถึงยังทำตัวไม่เด็ดขาดแบบนี้อีก คุณอย่าเห็นว่าเงินเป็นจำนวนมาก ส่วนนี้เป็นเพียงแค่ส่วนหนึ่งเท่านั้น เงินส่วนที่เหลือจะทยอยได้เพิ่มขึ้นในอนาคต”
จากนั้นเขาจึงหันไปพูดกับอานโฉงชิวว่า “โฉงชิว เมื่อแกเจอกับลูกเขยของหลี่ญ่าหลินเมื่อไหร่ คุยกับเขาให้รู้เรื่องว่าตอนนี้เขาทำอะไรอยู่ ถ้าเขากำลังสร้างธุรกิจก็มอบเงินให้เขาก้อนหนึ่ง หลังจากนั้นก็ส่งวัตถุดิบที่ต้องใช้ให้เขา ถ้าเขาทำงานรับจ้างก็ให้หาธุรกิจในเครือของตระกูลอานที่เหมาะสมให้เขา ไม่ว่าจะเป็นระดับ รายได้รวมทั้งตำแหน่งทางการงานที่ดีในอนาคตให้เขา จากนั้นคุยกับเขาให้เข้าใจว่าที่เขาได้ทั้งหมดนี้เป็นเพราะว่าเขาแต่งงานกับลูกสาวของญ่าหลินและยอมให้ลูกใช้นามสกุลหลี่ เมื่อทำเช่นนี้ได้แล้ววันข้างหน้าเขาจะดีต่อลูกสาวของญ่าหลิน และยังมีความคิดด้วยว่า การให้ลูกใช้นามสกุลหลี่ไม่ได้ทำให้เขาเสียเกียรติ แต่เป็นการส่งเสริมเขา เมื่อเป็นเช่นนี้แล้วชีวิตนี้ของเขาจะไม่มีวันรู้สึกเสียใจ”
อานโฉงชิวตอบทันทีว่า “พ่อวางใจได้ ผมจะจัดการให้เรียบร้อย!”
หลี่ญ่าหลินในเวลานี้มีท่าทางราวกับเด็กที่ทำอะไรผิดมา ท่าทางลอกแลกไม่รู้ว่าจะวางตัวอย่างไรดี
อานฉี่ซานมองไปที่เขาแล้วตบไหล่ของเขาหนักๆพลางกล่าวอย่างจริงจังว่า “ญ่าหลิน คุณเป็นคนที่ผ่านความตายมาแล้วครั้งหนึ่ง บางเรื่องก็ต้องเปิดใจยอมรับ ตั้งแต่นี้เป็นต้นไปคุณมีชีวิตอยู่เพื่อตัวคุณเอง รวมทั้งอนาคตที่ยาวไกลของลูกหลานตระกูลตัวเอง ตระกูลอานทำไปเพราะต้องการตอบแทน เราจะทำให้ตระกูลหลี่และลูกหลานของตระกูลหลี่นับแต่นี้สามารถยกระดับฐานะขึ้นในสังคมขึ้นได้ เรื่องนี้ต่อให้คุณพยายามอีกนานแค่ไหนก็คงทำไม่ได้ อีกอย่างคุณก็อย่าไปคิดว่าตัวเองติดหนี้ตระกูลอาน เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ตะกูลอานควรทำอยู่แล้ว!”
เมื่อหลี่ญ่าหลินเห็นคุณท่านเด็ดขาดเช่นนี้ เขาก็ไม่รู้ว่าควรจะตอบโต้ไปอย่างไรดี
ตนเองติดหนี้ชีวิตเย่เฉิน แล้วเวลาอย่างนี้ยังจะมาเอาเงินของตระกูลอานไปอีก ไม่ว่าอย่างไรเขาก็พูดไม่ออก
คุณท่านทำสีหน้าแข็งกระด้างกล่าวถามว่า “ทำไมรึ พลีชีพแล้วยังไง ต่อให้คุณพลีชีพก็ยังช่วยบังกระสุนให้ตระกูลอาน พลีชีพให้ตระกูลอานไม่ใช่หรือ?! ฉันขอยกตัวอย่างแบบไม่ค่อยดีเท่าไหร่นักก็แล้วกัน ถ้าอิงตามหลักการที่ไม่เอาไหนของคุณ ทหารพวกนั้นที่ไม่สามารถสังหารข้าศึกได้ แต่กลับโดนข้าศึกยิงตายเสียก่อนแล้ว นั่นไม่นับว่าเป็นการเสียสละเพื่อชาติหรอกหรือ เหตุผลเข้าท่าไหมล่ะ”
“เรื่องนี้……ผม……” ตอนนั้นหลี่ญ่าหลินไม่รู้ว่าจะเถียงออกไปอย่างไรดี

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...