“พอค่ะ พอค่ะ!” หลี่หยวนหยวนตอบอย่างดีใจ “คุณลุงอานไม่ต้องอ้อมค้อมแล้วได้ไหมคะ คุยตอนนี้เลยได้ไหมคะ……”
อานโฉงชิวรีบกล่าวว่า “หยวนหยวน เรื่องนี้จะพูดแค่สองสามประโยคคงไม่ได้หรอก และหนูกับแม่กำลังจะมาที่นิวยอร์กพอดี พวกเรามาคุยกันต่อหน้าดีกว่า ถึงตอนนั้นลุงจะเอาข้อมูลทุกอย่างที่มีเล่าให้หนูฟังทั้งหมด”
“ค่ะ……” หลี่หยวนหยวนได้ยินดังนั้นก็สงบอารมณ์ลงแล้วไม่ได้ถามอะไรต่อเพียงกล่าวอย่างดีใจว่า “ลุงอาน เจอกันที่นิวยอร์กนะคะ!”
“ได้เลย!” อานโฉงชิวกล่าว “อย่าลืมบอกให้แม่ส่งเลขเที่ยวบินมาที่มือถือของลุงด้วยล่ะ”
หลี่หยวนหยวนกล่าวอย่างตื่นเต้น “ได้ค่ะๆ ลุงอาน! ขอบคุณคุณลุงอานมากค่ะ!”
ตอนนั้นเอง ปลายสายก็มีเสียงผู้ชายคนหนึ่งกล่าวให้กำลังใจขึ้น “ที่รักไม่ต้องร้องไห้แล้ว ผมบอกคุณแล้วว่าพ่อจะต้องไม่เป็นอะไร เช็ดน้ำตาซะ อย่าทำให้ลูกได้รับผลกระทบกระเทือนไปด้วย”
หลี่หยวนหยวนร้องไห้อย่างซาบซึ้งสะอึกสะอื้นกล่าวว่า “ลุงอานคะ อย่างนั้นแค่นี้ก่อนนะคะ รอให้ถึงนิวยอร์กก่อนแล้วหนูค่อยฟังข่าวดีจากลุงนะคะ”
“ได้เลย” อานโฉงชิวยิ้ม “หยวนหยวน หนูต้องควบคุมอารมณ์ของตัวเองให้ได้นะ ตอนนี้หนูไม่ใช่ตัวคนเดียวแล้วนะ ต้องดูแลลูกในท้องให้ดี”
หลี่หยวนหยวนรีบกล่าวว่า “หนูเข้าใจแล้วค่ะลุงอาน ขอบคุณค่ะ!”
หลังจากที่อานโฉงชิวกับหลี่หยวนหยวนวางสายไปแล้ว ตอนนี้ใบหน้าของหลี่ญ่าหลินเต็มไปด้วยน้ำตา
เขาคิดไม่ถึงเลยว่าเมียกับลูก และลูกเขยของตนยังคงพยายามตามสืบข่าวคราวตนเองอยู่ตลอด
อานฉี่ซานกล่าวกับเฟ่ยเข่อซินว่า “คุณหนูเฟ่ย หลังจากกินข้าวแล้วจะขอรบกวนเวลาของคุณหนูสักหน่อย แผนการของหนูไม่มีที่ติเลย หากหนูอยู่อธิบายเรื่องราวให้ลูกเมียของญ่าหลินฟังด้วยตนเอง ก็จะทำให้มีน้ำหนักมากขึ้น หนูคิดว่าอย่างไร”
เฟ่ยเข่อซินกล่าวอย่างไม่ลังเล “ไม่มีปัญหาค่ะคุณท่านอาน บ่ายนี้หนูไม่มีแผนการอะไรอยู่พอดี”
“ดี!” อานฉี่ซานหัวเราะเสียงดัง “วันนี้ฉันมีความสุขจริงๆ ญ่าหลินตายแล้วฟื้น แถมยังได้พบครอบครัวพร้อมหน้าพร้อมตากับพวกเรา เรื่องน่ายินดีซ้อนเรื่องน่ายินดี! โฉงชิวเดี๋ยวบันทึกทุกอย่างเอาไว้เลยนะ ถ้าพรุ่งนี้ฉันลืมจะได้เปิดให้ฉันดูอีกรอบ!”
อานโฉงชิวพยักหน้าอย่างไม่ลังเล “ได้ครับพ่อ เดี๋ยวพวกเราจะเปิดวิดีโอให้ดู จะเปิดให้ดูทุกอย่างเลย!”
คำพูดนี้ของโฉงชิว ทำให้อารมณ์ของหลี่ญ่าหลินเปลี่ยนไปไม่น้อย เขารีบกล่าวกับอานโฉงชิวว่า “โฉงชิว รบกวนคุณอีกเรื่องหนึ่งได้ไหม ช่วยให้คนไปซื้อดอกกุหลาบให้ฉันซักช่อได้ไหม”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...