หลังจากได้ฟังคำสั่งของเย่เฉินแล้ว เฉินจื๋อข่ายก็รีบกล่าวออกมา: “ได้ขอรับคุณชาย กระผมจะไปเตรียมการเดี๋ยวนี้แหละขอรับ”
พูดจบก็รีบหันตัวแล้วเดินออกไปทันที
นางาฮิโกะ อิโตะในตอนนี้ก็เลยกล่าวออกมาอย่างรู้สึกไม่ดีเล็กน้อย: “คุณเย่ ท่านไม่ต้องเกรงใจเช่นนี้หรอก ฉลองวันเกิดก็คงไม่ต้องแล้วล่ะ มีธุระอะไรท่านก็สั่งการมาได้เลยตรงๆ”
อิโตะ นานาโกะที่อยู่ด้านข้างก็เดาไม่ถูกถึงจุดหมายที่แท้จริงของเย่เฉินที่ให้พวกเขามาที่นครนิวยอร์ก ดังนั้นก็เลยกล่าวออกมาด้วยความจริงใจอย่างมากเช่นกัน: “เย่เฉินซัง หากคุณมีธุระอะไรให้ตระกูลอิโตะรับใช้ ก็ขอให้คุณไม่ต้องเกรงใจพวกเราเลย! ไม่ว่าจะให้ทำอะไรก็ตาม ตระกูลอิโตะของเราจะทำอย่างสุดกำลังความสามารถแน่นอน!”
เย่เฉินกล่าวด้วยรอยยิ้ม: “หากจะบอกว่าข้ามีอะไรที่ต้องการให้ตระกูลอิโตะรับใช้จริงๆ ที่จริงแล้วก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มี”
ขณะที่พูดอยู่ เย่เฉินก็นิ่งไปเล็กน้อยและกล่าวต่ออีกว่า: “ช่วงนี้ข้าบังเอิญไปพบตัวยาชนิดหนึ่งที่สามารถช่วยเหลือคนพิการได้ ดังนั้นจึงอยากจะให้คุณอิโตะและคุณทานากะประเดี๋ยวช่วยลองยาให้ข้าหน่อย”
นางาฮิโกะ อิโตะแม้แต่ฝันก็ยังคิดไม่ถึงเลยว่าเย่เฉินเรียกให้เขามาไกลถึงสหรัฐอเมริกาเช่นนี้เพื่อให้เขาทดลองยา
หากเป็นคนปกติทั่วไปได้ยินว่าต้องการจะให้ตัวเองทดลองยา เกรงว่าในใจจะต้องตื่นเต้นอย่างแน่นอน
แต่ทว่า นางาฮิโกะ อิโตะมีความไว้วางใจในตัวของเย่เฉินอย่างหมดเปลือก
ยังไงหลังจากที่เขาและทานากะ โคอิจิถูกตัดแขนไป สภาพร่างกายก็สามารถฟื้นฟูกลับมาได้อย่างรวดเร็วพอสมควร และก็ต้องยกความดีให้ยาทิพย์ชั้นยอดของเย่เฉินเช่นกัน
ดังนั้นเขาก็กล่าวออกมาอย่างไม่เสแสร้งเลยแม้แต่นิดว่า: “คุณเย่ ท่านเอายาให้ข้าได้เลย กระผมจะกินเดี๋ยวนี้แหละ!”
ทานากะ โคอิจิก็กล่าวออกมาอย่างไม่ลังเลเช่นกัน: “คุณเย่ กระผมก็ยินดีเช่นกัน!”
เย่เฉินกล่าวด้วยรอยยิ้ม: “พวกคุณสองคนไม่ถามหน่อยหรือว่ายานี้มีผลอย่างไรบ้าง?”
ตามความเข้าใจที่เธอมีต่อเย่เฉิน เธอเชื่อว่าเย่เฉินไม่ให้ท่านพ่อของตนเสี่ยงอันตรายแน่นอน
หากเป็นเพียงการทดลองผลดีร้ายของตัวยาชนิดหนึ่งอย่างปกติทั่วไปเท่านั้น ยังไงเขาก็ไม่จำเป็นต้องยุ่งยากให้ท่านพ่อรีบมาจากญี่ปุ่นเลย
ผ่านไปเร็วมาก ทุกคนของตระกูลอิโตะก็มาถึงห้องชุดที่หรูหราโอ่โถงแห่งหนึ่งที่จัดเตรียมเอาไว้เรียบร้อยนานแล้วภายใต้การนำพามาของเย่เฉิน
ห้องชุดห้องนี้แม้ว่าจะไม่ใช่ห้องเพรสซิเดนสูทที่ใหญ่เช่นนั้น แต่ก็มี 3 ห้องนอนและ 4 ห้องน้ำเช่นกัน
และในนี้ในอ่างอาบน้ำของห้องน้ำทั้ง 2 ห้องได้ใส่โคลนเสริมความงามสีเขียวลงไปแล้ว
หลังจากเย่เฉินนำพาคนของตระกูลอิโตะเข้ามาในห้องแล้ว ก็ให้ทุกคนนั่งลงบนโซฟาก่อน จากนั้นกล่าวว่า: “ผมได้ให้คนเตรียมอ่างแช่ตัวไว้สองอ่างแล้ว เดี๋ยวให้หงห้าและพ่อบ้านแยกย้ายกันนำพาคุณอิโตะและคุณทานากะไปในห้องอาบน้ำที่ต่างกัน รอให้ทั้งสองท่านนอนแช่ลงไปในอ่างอาบน้ำแล้ว ข้าค่อยเอายาให้ทั้งสองท่าน”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...