ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4837
เย่เฉินกล่าวถามออกมาอย่างเบาๆ ว่า: “คุณเคยฝันว่าคนที่ขาขาดออกไปแล้วยังสามารถงอกออกมาใหม่ได้งั้นเหรอ?”
พ่อบ้านรีบส่ายหัว แล้วกล่าวอย่างจริงจังว่า: “ไม่เคยมาก่อน......”
เย่เฉินหัวเราะออกมาครู่หนึ่ง: “งั้นก็ถูกแล้วล่ะ เรื่องดีๆ เช่นนี้ มันไม่ใช่ว่าอยากจะฝันก็สามารถฝันเห็นได้ที่ไหนกัน นี่ก็เหมือนกับผู้ชายทุกคนที่ล้วนมีช่วงเวลาวัยแรกรุ่น แต่เขาเป้าหมายของความฝันหวานแต่ละรอบนั้นของเขา ล้วนไม่จำเป็นจะต้องเป็นผู้หญิงคนนั้นที่เขารักที่สุด คุณว่าใช่เหตุผลนี้หรือเปล่าล่ะ?”
พ่อบ้านค่อยๆ เข้าใจเช่นนี้ขึ้น พยักหน้าราวกับตำกระเทียมแล้วกล่าวออกมาว่า: “ครับๆๆ ......ตลอดช่วงเวลาวัยเยาว์ของผม จะบีบเค้นสมองยังไงก็ไม่เคยอยู่ในความฝันแบบนั้น ฝันถึงเทพีท่านนั้นที่อยู่ในดวงใจของผม......”
เย่เฉินอืมออกมาหนึ่งคำ จากนั้นมองมายังนางาฮิโกะ อิโตะ แล้วกล่าวด้วยรอยยิ้มจางๆ : “คุณอิโตะ ความปรารถนาในวันเกิดได้กลายเป็นความจริงขึ้นมาแล้ว ความรู้สึกเป็นอย่างไรบ้าง?”
นางาฮิโกะ อิโตะที่ยังยืนอยู่ที่เดิมอย่างบื้อๆ เมื่อครู่ได้ฟังคำพูดนี้ ทันใดนั้นก็คุกเข่าตัวตรงบนกระเบื้องปูพื้นแข็งแล้วสำลักออกมาหนึ่งคำ รอบดวงตาของเขาเปี่ยมไปด้วยน้ำตา มองมายังเย่เฉินแล้วกล่าวอย่างกล้ำกลืนว่า: “คุณเย่! ขอบคุณบุญคุณของท่านที่สร้างขึ้นมาใหม่! ข้านางาฮิโกะ อิโตะแม้แต่ฝันก็ยังคิดไม่ถึงเลยว่าชาตินี้จะยังสามารถกลายเป็นคนปกติคนหนึ่งได้อีก! บุญคุณอันใหญ่หลวงของท่าน กระผมยากที่จะลืมได้ชั่วชีวิต!”
ขณะที่พูดอยู่ เขากางแขนออกทั้งสองข้าง คุกเข่าคำนับอยู่บนพื้นสามทีต่อเย่เฉินอยู่บนพื้น
นางาฮิโกะ อิโตะในที่สุดก็เข้าใจแล้วกล่าวออกมาว่า: “ผมเข้าใจแล้วคุณเย่! ขอบคุณท่านที่เอ็นดูลูกของผม! ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปผมจะไม่ทำให้นานาโกะต้องเป็นกังวลแม้แต่นิดอย่างแน่นอน!”
เย่เฉินพยักหน้าแล้วกล่าว: “พอแล้ว รีบลุกขึ้นมาไปล้างเนื้อล้างตัว ล้างเอาดินโคลนที่อยู่บนตัวออกให้สะอาด โดยเฉพาะหน้า ล้างให้เกลี้ยงเกลาหน่อย หลังจากนั้นก็เปลี่ยนชุดออกกำลังกายที่เตรียมไว้ให้คุณออกมาเสีย นานาโกะยังรออยู่ด้านนอกอยู่เลย”
นางาฮิโกะ อิโตะก็จะคำนับอีก แต่เพิ่งจะโค้งเอวลงไป ร่างที่คลุมผ้าขนหนูเอาไว้อยู่ก็หลุดออกมา พ่อบ้านที่อยู่ด้านข้างรีบเข้ามาปิดบังเอาไว้ให้ใหม่ในทันที เย่เฉินอดไม่ได้ที่จะกล่าวออกมาว่า: “อย่าคำนับผมยกใหญ่นักเลย ผมช่วยคุณทั้งหมดทั้งมวลเป็นเพราะเห็นแก่หน้าของนานาโกะจึงช่วย”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...