ในตอนนี้นาทีนี้
เย่เฉินได้เดินออกมาในห้องอาบน้ำที่นางาฮิโกะ อิโตะอยู่ก่อน
เพราะว่าอิโตะ นานาโกะเป็นกังวลถึงเหตุที่จะเกิดขึ้น ในตอนนี้ก็เลยยืนรออยู่อย่างเป็นกังวลไม่ไกลจากนอกประตูนัก และก็ยังมีท่านอาเอมิ อีโตะของเธอที่ยังรออยู่ด้วยกับกับเธอด้วยเช่นกัน
พอเห็นเย่เฉินออกมา ความสำนึกของอิโตะ นานาโกะก็อยากจะเข้าไปในทันที แต่พอนึกได้ว่าท่านพ่อยังอยู่ในห้องอาบน้ำ ดังนั้นก็เลยหยุดฝีเท้าเอาไว้ แล้วเว้นระยะห่างอยู่ราวสองสามเมตรกล่าวถามเย่เฉินว่า: “เย่เฉินซัง......เป็นอย่างไรบ้างแล้ว?”
“ก็เรียบร้อยดีนะ” เย่เฉินกล่าวด้วยรอยยิ้ม: “กำลังล้างเนื้อล้างตัวอยู่ อีกประเดี๋ยวก็ออกมาแล้ว”
อิโตะ นานาโกะทำปากจู๋ครู่หนึ่ง แล้วกล่าวถามหยั่งเชิงดูว่า: “เมื่อครู่ฉันเหมือนกับว่าได้ยินท่านพ่อร้องไห้เลย ไม่ทราบว่าเป็นข้าที่ฟังผิดไปหรือเปล่า......”
เย่เฉินค่อยๆ ยิ้มออกมา จากนั้นก็เดินมาที่เบื้องหน้าของเธอแล้วกล่าวปลอบประโลมว่า: “ไม่มีอะไรหรอก เมื่อครู่อารมณ์ของคุณอิโตะค่อนข้างตื่นเต้นไปหน่อย แต่เขาเช่นนั้นก็เป็นเพราะว่าดีใจจึงตื่นเต้น ดังนั้นเธอก็ไม่ต้องกังวลจนเกินไปหรอก คาดว่าเดี๋ยวอีกไม่กี่นาทีก็น่าจะออกมาแล้วล่ะ”
อิโตะ นานาโกะมีความสงสัยเล็กน้อยจึงกล่าวถามออกมาอย่างระแวดระวัง: “ที่แท้แล้วเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ที่สามารถทำให้โอโต้ซังดีใจจนร้องไห้ออกมาได้เช่นนี้?”
เย่เฉินกล่าวออกมาด้วยท่าทางที่ลึกลับอย่างจงใจ: “อย่าร้อนใจไป อีกประเดี๋ยวเดียวเธอก็จะทราบแล้ว”
อิโตะ นานาโกะเห็นว่าเย่เฉินไม่ยอมอธิบายให้ชัดเจน ก็เลยได้แค่พยักหน้า แล้วอยู่ด้วยกันกับท่านอา จากนั้นก็ตามเย่เฉินกลับไปที่ห้องรับแขกด้วยกัน
และในตอนที่อิโตะ นานาโกะยังสงสัยว่าที่แท้แล้วเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ซูรั่วหลีที่อยู่ด้านข้างตื่นเต้นจนฝ่ามือออกเหงื่อ
และสิ่งที่ยิ่งทำให้เธอประหลาดใจมากขึ้นก็คือ ขาเทียมของท่านพ่อก็เปลี่ยนรูปแบบไปด้วย
ขาเทียมเมื่อก่อนนี้ก็ไม่ใช่สินค้าที่มีลักษณะเหมือนจริงเช่นนี้
ยังไงขาเทียมถึงแม้ว่าจะล้ำสมัยขนาดไหนก็เป็นไปไม่ได้ที่จะมีลักษณะเหมือนร่างกายของคนเช่นนี้ได้ ดังนั้นในส่วนของต้นขา หัวเข่าและน่องเล็กทุกส่วนต่างก็ใช้โลหะผสมไททาเนียมมาเป็นส่วนผสมในการทำเป็นโครงขึ้นมา
ขาเทียมของนางาฮิโกะ อิโตะก็นับว่าดูเนี๊ยบมากเลย ในส่วนของต้นขา น่องเล็กต่างก็ใช้วัสดุที่ราวกับกล้ามเนื้ออะไรประมาณนั้นมาทำก็ไม่ปาน ซึ่งเลียนแบบรูปทรงและความรู้สึกในการเห็นเหมือนกล้ามเนื้อจริง
แต่ว่านี่ยังไงก็เป็นขาเทียม เพื่อสะดวกในการซ่อมแซมและไม่ส่งผลกระทบต่อการเคลื่อนที่ของอะไหล่หลายตัวของขาเทียม ชิ้นส่วนข้อต่อของหัวเข่าและข้อสองส่วนนี้ต่างต้องมีชิ้นส่วนโลหะโผล่ออกมาด้านนอกอยู่แล้ว

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...