บทที่ 484
หม่าหลันเห็นเธอทิ้งสองบ่วงออกมา เธอก็ดีใจอย่างอดไม่ได้ รีบผลักไพ่ และร้องว่า: "ฮ่าฮ่า ฉันกินเรียบ! สองบ่วง! "
"ไอ้หยา! " เหอเหลียนพูดอย่างจงใจอารมณ์เสีย: "ทำไมมือฉันมันไม่เชื่อฟังฉันล่ะเนี่ย ทำไมฉันถึงได้ทิ้งไพ่ใบนี้ไป! "
หม่าหลันรีบพูด: "อ้าวพี่เหลียน เราตกลงกันแล้ว ถ้าทิ้งไพ่ก็เท่ากับตาย จะเอากลับไปไม่ได้! "
เหอเหลียนพูดว่า: “ไม่ต้องห่วง น้องหม่าหลัน ฉันไม่ใช่คนแบบนั้น รอบนี้ฉันเป็นคนเตี่ยนเผ้า เงินน่ะให้เธออย่างแน่นอน”
เฉียนหงเย่นก็ช่วยพูดว่า: “ใช่แล้วหม่าหลัน สำหรับพี่เหลียนการเล่นไพ่นกกระจอกด้วยเงินหนึ่งพันหยวนนั้น เป็นเงินเพียงเล็กน้อย! ล้วนเล่นเพื่อความสนุกเป็นหลัก "
ในเวลานี้เหอเหลียนได้มอบเงินจำนวนสองหมื่นสี่พันหยวนให้หม่าหลัน และพูดว่า: "ของเธอนี่ทั้งหมดยี่สิบสี่ฟานใช่ไหม? ทั้งหมดสองหมื่นสี่ เธอลองนับสิ"
หม่าหลันรู้สึกตื่นเต้น รับเงินและนับอย่างลวกๆ วางมันไว้ข้างๆ อย่างตื่นเต้น และเล่นไพ่นกกระจอกกับพวกเธอต่อ
หลังจากนั้น โชคไพ่ของหม่าหลันก็ดีอย่างน่าประหลาดใจ
ไม่ว่าจะเป็นไพ่ในมือทั่วไป ล้วนดีอย่างน่าประหลาดใจ
ควบคู่ไปกับความช่วยเหลือของเฉียนหงเย่น หม่าหลันมักจะชนะตลอด
หลังจากไพ่สามรอบ หม่าหลันแพ้ทั้งหมดสองตา ตาที่เหลือชนะตลอด ไพ่นกกระจอกทั้งสามรอบก็ชนะได้เงินมากว่าสามแสนหยวน!
เมื่อก่อนที่เธอเล่นไพ่นกกระจอก ชนะมากสุดก็ได้เงินแค่หมื่นกว่าหยวน ไม่เคยเห็นเงินจำนวนมากเท่านี้มาก่อน พอนับเงิน ก็พบว่าตัวเองชนะได้เงินกว่าสามแสนหยวน และเธอก็ตื่นเต้นจนดวงตากลายเป็นสีแดง!
ในเวลานี้ เมื่อไพ่ถูกสับอีกครั้ง เฉียนหงเย่นเห็นว่าไฟกำลังได้ที่ ก็อดไม่ได้จึงไอเล็กน้อย
เหอเหลียนที่นั่งอยู่ที่โต๊ะไพ่ สีหน้าเปลี่ยนเล็กน้อย และรู้ทันทีว่า ถึงเวลาเก็บแหแล้ว
ให้อาหารหมูจนหมูอิ่มแล้ว ก็ได้เวลาฆ่าหมู!
ดีไม่ดีบางทีไพ่ไม่ดีก็อาจเสียเงินห้าหรือหกแสน น่ากลัวเกินไปแล้ว
ในเวลานี้เฉียนหงเย่นขยิบตาให้เธอเสมอ และในเวลาเดียวกันก็พูดด้วยรอยยิ้ม: "หนึ่งหมื่นถือว่ายังดีนะ หม่าหลันเธอมือขึ้นขนาดนี้ ถ้าเล่นที่หนึ่งหมื่นจริงๆ วันนี้อย่างต่ำก็ได้ห้าล้านหยวนเลยนะ! "
เมื่อได้ยินว่าห้าล้านหยวน สติของหม่าหลันก็หายไปหมด
ถ้าหากตัวเองไม่ตอบรับ เหอเหลียนอาจจะขอให้เพื่อนบ้านมาช่วยเธอเล่น แล้วตัวเองจะไปหาคนโง่ที่ไหนมา เพื่อสร้างรายได้หลักล้านให้กับตัวเอง?
ด้วยเหตุนี้ เธอจึงพยักหน้าอย่างตื่นเต้น และพูดว่า: "ได้! งั้นก็เริ่มที่หนึ่งหมื่นหยวน! "
"OK! " เหอเหลียนยิ้มเล็กน้อย และพูดว่า: "มาเริ่มกันเลย! เงินเยอะเกินไป เราใช้ธนาคารบนมือถือโอนเงินเถอะ จะได้สะดวก"
ทั้งสามคนต่างเห็นด้วย และพูดว่า: "ดี ฉันจะเล่นหนึ่งหมื่นหยวน! "
------------

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...