ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 485
บทที่485
หลังจากตกลงกันแล้ว ทุกคนก็เริ่มจั่วไพ่อีกครั้ง
หลังจากหม่าหลันจั่วไพ่ทั้งหมดแล้ว เขาก็พลิกไพ่ที่เทงอยู่ขึ้นมา และเรียงไพ่ ตื่นเต้นจนแทนจะกรีดร้องออกมา!
ไพ่ของเธอ เป็นไพ่เทง!
ไพ่เทง คือไพ่ที่จั่วขึ้นมา ก็เทงไพ่แล้ว!
นี่ต้องโชคดีขนาดไหน ถึงได้มีไพ่ที่ดีขนาดนี้!
ยิ่งไปกว่านั้น ไพ่ที่เธอชนะนั้นเป็นไพ่ที่ได้ง่ายมาก ในมือมีคู่เจ็ดแปดบ่วงได้หกบ่วงกับเก้าบ่วงก็ชนะ
โดยปกติแล้ว หนึ่งบ่วง เก้าบ่วงอยู่ในมือของคนอื่นถ้าไม่หากพวกเขาไม่ได้ไพ่คู่หรือไพ่เรียง มันก้จะถูกทิ้งแน่นอน หรือก็คือ จากนี้ไป ขอแค่มีคนทิ้งเก้าบ่วง ตัวเองก็จะกินเรียบ!
ยิ่งไปกว่านั้นการเทงไพ่แบบนี้ ถือว่าเทงได้เลย สามารถได้รับผลคูณสูงสุด!
เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ เธอก็รู้สึกตื่นเต้นที่จะเทง ไพ่ทั้งหมด และพูดอย่างตื่นเต้นว่า: "ฉันเทงไพ่แล้ว! "
เหอเหลียนพูดด้วยความประหลาดใจ: "น้องหม่าหลันเก่งมากเลยนะ เพิ่งเริ่มก็เทงแล้ว?”
"ใช่! " หม่าหลันกลั้นยิ้มแล้วพูดว่า: "ก็ไม่รู้ว่าทำไม วันนี้มือขึ้นมาก! "
เหอเหลียนพยักหน้า พูดว่า: "ดูเหมือนว่าวันนี้เธอถูกกำหนดให้ชนะ"
พูดจบ หลังจากเหอเหลียนที่นั่งอยู่เรียงไพ่แล้ว ก็คว่ำไพ่ทั้งสี่ใบลง พูดว่า: "น๊อคมืด! "
หม่าหลันประหลาดใจและพูดว่า: "ไอ้หยา พี่เหลียนเริ่มไพ่ก็น๊อคมืด สุดยอดเลย! "
เหอเหลียนยิ้มแล้วพูด: "เธอยังไม่เห็นไพ่ใบอื่นของฉัน แย่จะตาย!”
หม่าหลันเตือน: "ใช่แล้วพี่เหลียน ถ้าเทงไพ่ ต้องหงายไพ่น๊อคมืดขึ้นนะ! "
"แน่นอน! " เหอเหลียนพยักหน้า ยิ้มและพูด: "เทงไพ่ก็ต้องหงายให้เธอดูอยู่แล้ว ไม่ต้องกังวล! "
เพราะหม่าหลันขานเทงไพ่แล้ว ดังนั้นเธอจะไม่สามารถเปลี่ยนเป็นกินเรียบได้ ในตอนนี้ทำได้เพียงจับหรือรอจนกว่าจะมีคนเตี่ยนเผ้าเท่านั้น
ถ้าเฉียนหงเย่นทิ้งหกบ่วงด้วยตัวเองแล้วเตี่ยนเผ้า ถ้างั้นก็ไม่เกรงใจแล้ว เฉียนหงเย่นจำเป็นต้องให้เงินตัวเอง!
เมื่อถึงตาของหม่าหลันจั่วไพ่อีกครั้ง เธอกำลังจะยื่นมือไปจับ ก็รู้สึกเหมือนเป็นตัวบ่วง เธอก็รู้สึกตื่นเต้นทันที และเมื่อเธอจับมันขึ้นมาดูก็รู้สึกผิดหวังอีกครั้ง
มันเป็นตัวแปดบ่วง
เฮงซวยเอ๊ย!
ถ้าเล็กกว่านี้หน่อย ให้ตัวเองจับได้หกบ่วง ตัวเองก็ชนะด้วยการจั่วไพ่แล้ว!
ถ้าเป็นอย่างนั้น แต่ละคนคนละหกแสนสี่หมื่น นั่นคือเกือบสองล้านหยวน!
แต่ว่าหม่าหลันยังคงปลอบใจตัวเองในใจ แปดบ่วงก็มาละ หกบ่วงก็อยู่ไม่ไกลแล้ว?
ด้วยเหตุนี้ เธอจึงทิ้งแปดบ่วงไป และพูดว่า: "แปดบ่วง! "
------------
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...