บทที่ 486
"กินเรียบ! " เหอเหลียนพลักไพ่ลง และพูดอย่างตื่นเต้น: "ฉันเทงห้าแปดบ่วง เรียง เหมินเฉียนชิง และมีน๊อคมืดอีกหนึ่งอัน รวมเป็นสี่สิบแปดฟาน สี่สิบแปดฟานก็เป็นสี่แสนแปดหมื่นหยวน น้องหม่าหลัน ต้องขอโทษด้วยนะ! "
จู่ๆ หม่าหลานก็เหมือนตกอยู่ในห้องแช่แข็ง!
เตี่ยนเผ้าตาเดียวก็ถูกเตี่ยนไปแล้วสี่แสนแปดหมื่นหยวน?!
ตัวเองเล่นมาตั้งนานชนะได้มาแค่สามแสนกว่าหยวน แค่ตาเดียวก็ต้องคืนกลับไปจนหมดไม่พอ ยังต้องเพิ่มอีกแสนกว่า...
นี่มันแสนกว่าเลยนะ!
หม่าหลานรู้สึกแย่มาก และสภาพจิตใจแทบสลาย
เฉียนหงเย่นก็รีบพูดปลอบใจเธอ: "ไอ้หยาหม่าหลัน เล่นไพ่ไม่มีหรอกชนะตลอด เธอชนะไปตั้งหลายตา แพ้แค่ตาเดียวไม่เป็นไรหรอก ชนะอีกตาก็ได้คืนมาหมดแล้ว! "
เหอเหลียนก็ยิ้มและพูดว่า: "ใช่แล้ว แค่ไพ่ตาเดียวเอง วันนี้พวกเรายังต้องเล่นอีกหลายรอบ! "
หม่าหลันจึงสบายใจขึ้นเล็กน้อย แต่ในใจยังฮึบแรงสู้ ต้องชนะเอาเงินที่เสียไปกลับมาให้ได้!
ในทันที เธอใช้บริการธนาคารบนมือถือโอนเงินสี่แสนแปดหมื่นหยวนให้เหอเหลียน และเกมก็ดำเนินต่อไป
แต่ว่า ในตาที่จะเริ่มเล่นนี้ หม่าหลันยิ่งใจสลาย
พลิกกลับมาดู นี่มันไพ่บ้าอะไรเนี่ย!
ไม่ขาดหนึ่งก็ขาดเก้า และยังขาดหนึ่งสี ท้งกับเสาะของมือแรก แม้แต่ไพ่คู่ก็ไม่มี!
ไพ่แบบนี้อยากจะเทงไพ่ ต้องเล่นอย่างน้อยเจ็ดหรือแปดใบถึงจะเป็นไปได้...
เธอกำลังจะใจสลาย!
ควรจะเล่นยังไงดี?!
คาดว่าทุกคนสร้างกำแพงแล้ว ตัวเองก็ยังไม่สามารถจับคู่ไพ่ได้เพียงพอ!
แต่อีกสามคนบนโต๊ะ ต่างก็ตื่นเต้น ราวกับว่าไพ่นั้นดีทั้งหมด
คนที่เทงไพ่คนแรก คือเฉียนหงเย่น
หม่าหลันรู้สึกโลกหมุนไปหมด
เกิดอะไรขึ้น? ทำไมถึงได้แพ้ทีเดียวสองตาติด สองตาก็เสียเงินไปสองล้านกว่าหยวน นี่มันโหดเกินไปแล้ว!
ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้หม่าหลันมีเหลือเงินไม่มากนัก เงินออมทั้งหมดของเธอรวมกันแล้วก็แค่สองล้านกว่า หลังจากการคำนวณแล้ว มากสุดก็เหลือแค่สองถึงสามล้านหยวน...
หม่าหลันอยากร้องไห้ แต่หนิวกุ้ยหมิ่นก็กำชับว่า: "น้องหม่าหลัน รีบจ่ายเงินก่อนเถอะ พวกเราจะได้เริ่มเล่นตาต่อไป"
เมื่อได้ยินว่าตัวเองจะต้องจ่ายเงิน สีหน้าของหม่าหลันดูน่าเกลียดมาก ตาเดียวก็จ่ายถึง 1.8 ล้านหยวน เธอจะเต็มใจให้ได้อย่างไร?
ทั้งสามคนสบตากัน ยังคงเป็นเฉียนหงเย่นที่ออกมาเกลี้ยกล่อมเธอ และพูดว่า: "หม่าหลัน แพ้แค่สองตาไม่เป็นไรหรอก ถ้าหากโชคดี เล่นอีกสองตาก็ชนะเอากลับคืนมาได้แล้ว ถ้าไม่เล่นตอนนี้ ที่เสียไปก็จะเอากลับมาได้อีกเลยนะ!”
หลังจากนั้น เธอก็พูดอีกว่า: “ครั้งที่แล้วที่เราเล่นไพ่ด้วยกัน กุ้ยหมิ่นก็เสียเงินไปถึงสองสามล้าน
แต่สุดท้ายก็ชนะไทเซเหจั่วไพ่ ชนะได้มาสองล้านหยวน จากนั้นก็ชนะไทซัมเหยินจั่วไพ่อีกตา ก็ได้อีกสองล้านหยวน ได้เงินก้อนโตในคราวเดียว! "
------------

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...