“นอกจากนั้น แม่ของรั่วหลีเองก็คอยดูแลเอาใจใส่ในทุกๆวัน ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขอย่างที่สุด อย่างคำพูดที่เด็กสมัยนี้ชอบพูดกัน นี่คือรูปแบบชีวิตที่เรียบง่ายและมีความสุข……”
พูดมาถึงตรงนี้ ซูโสว่เต้ามองไปยังเย่เฉิน แล้วพูดเสียงเข้ม“คุณเย่ ผมรู้ว่าคุณกังวลเรื่องอะไร ที่คุณกังวลไม่ใช่ว่าในอนาคตผมจะต้องมาเสียใจภายหลัง แต่กังวลว่าหากผมมาเสียใจในภายหลังแล้ว จะทำให้แม่ของรั่วหลีต้องเสียใจ และทำให้รั่วหลีต้องมาผิดหวังในตัวผมหรือเปล่า ผมซูโสว่เต้าขอเอาศักดิ์ศรีตัวเองเป็นประกัน จากนี้เป็นต้นไป จนผมจะหมดลมหายใจ ผมจะไม่ทำให้พวกเธอสองคนแม่ลูกต้องผิดหวังและเสียใจอย่างแน่นอน ขอคุณเย่ได้โปรดช่วยให้เราสมหวังด้วย !”
คำพูดของซูโสว่เต้า สัตย์ซื่อและจริงใจอย่างที่สุด
เย่เฉินมองออก ว่าเขามาพูดกับตัวเองแบบนี้ได้ คงต้องคิดมาอย่างถี่ถ้วนแล้ว
และจากคำพูดของเขาก็ไม่ใช่เรื่องยากที่จะรับรู้ได้ว่า เขาในตอนนี้ได้มองทุกอย่างจนทะลุปรุโปร่งแล้ว การครอบครองอำนาจและทรัพย์สินของตระกูลซูที่มีทั้งหมดนั้น ไม่ได้น่าสนใจอีกต่อไป
สำหรับเขาในตอนนี้ จะชดเชยให้กับผู้หญิงที่รักตัวเองมานานหลายปี และทุ่มเททุกสิ่งอย่างให้ตัวเองคนนี้ยังไง จะเป็นสามีที่ดีและพ่อที่ดียังไง ได้เป็นการวางแผน ที่สำคัญยิ่งในชีวิตของเขาไปแล้ว
เมื่อเห็นสิ่งนี้ คิ้วที่ขมวดอยู่ตลอดของเย่เฉิน ในที่สุดก็ได้คลายลง
เขามองซูโสว่เต้าไปแวบหนึ่ง พูดด้วยสีหน้าจริงจังในทันที“หากคุณอยากจะขอเธอแต่งงานจริงๆ ไม่จำเป็นต้องรอให้ถึงวันพรุ่งนี้ก็ได้ เพราะหากรอให้ถึงวันพรุ่งนี้ เรื่องราวก็อาจจะเปลี่ยนแปลงไปก็ได้ ”
ซูโสว่เต้ารู้สึกประหลาดใจอย่างมาก ถามด้วยความสงสัย“คุณเย่ คำว่าเปลี่ยนแปลงของคุณหมายถึงอะไร?”
เย่เฉินพูดอย่างจริงจัง“หากคุณตัดสินใจที่จะขอเธอแต่งงานจริงๆ งั้นก็เตรียมตัวให้พร้อมได้เลย รอประตูห้องน้ำเปิดออก ให้คุณผู้หญิงเหอเดินออกมา คุณเดินเข้าไปหา แล้วคุกเข่าลงตรงหน้าขอเธอแต่งงานได้เลย เชื่อผม ว่านี่จะเป็นโอกาสที่ดีที่สุดของคุณ”
กับเหออิงซิ่วด้วยแล้ว ก็ยิ่งจะมีความสุขเป็นสองเท่า
ขอแค่เหออิงซิ่วพยักหน้าตอบตกลง คืนนี้ทุกคนก็จะมีความสุขไปด้วยกัน
ซูโสว่เต้าไม่เข้าใจว่าทำไมเย่เฉินต้องให้ตัวเองเตรียมพร้อมในทันที พูดอย่างประหม่า“เอ่อคือ……คุณเย่……คุณให้ผมเตรียมพร้อมในตอนนี้ ผมไม่รู้ว่าจะเริ่มมันจากตรงไหนดี……เดิมทีผมตั้งใจว่าพรุ่งนี้จะไปเลือกแหวนสักวง พร้อมชุดสูทอีกชุด แต่ตอนนี้ไม่มีเวลานั้นเลย……”
เย่เฉินพูดด้วยรอยยิ้ม“ไม่มีอะไรที่ทำไม่ได้ ชั้นหนึ่งของโรงแรมป๋ายจินฮ่านกงมีร้านหรูมากมาย หนึ่งในนั้นมีร้านเครื่องประดับCartier และร้านเสื้อผ้าผู้ชายอีกหลายยี่ห้อ ผมจะให้เหล่าเฉินพาคุณไปเลือกเดี๋ยวนี้ ส่วนดอกไม้ ผมก็จะให้เขาจัดการให้คุณ เวลายี่สิบนาทีคงพอกับการเตรียมความพร้อมได้”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...