ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4860
ในตอนนี้พนักงานสาวเองก็แยกแยะไม่ออกแล้วว่าที่ซูโสว่เต้าพูดนั้นคือพูดจริงหรือพูดเล่นกัน แต่ด้วยความเป็นมืออาชีพเธอก็พูดอธิบายอย่างใจเย็น“ต้องขอโทษคุณผู้ชายด้วยค่ะ เพชรที่คุณกล่าวมา ปรกติเราไม่มีโชว์อยู่ที่หน้าร้าน โดยส่วนใหญ่จะสั่งทำขึ้นโดยเฉพาะให้กับลูกค้าVIP หรือบางชิ้นก็นำเข้าประมูลเท่านั้น ”
เฉินจื๋อข่ายที่อยู่ด้านข้างไม่ได้แปลกใจกับคำพูดของซูโสว่เต้า เพราะเขาเป็นถึงคุณชายของตระกูลซู แหวนเพชรราคาหลักล้านดอลลาร์ ย่อมจะไม่ดึงดูดสายตาของเขาอย่างแน่นอน
แต่ทว่า เฉินจื๋อข่ายเองก็รู้ดี ในตอนนี้ไม่ได้มีเวลาให้เขาเลือกอะไรมากมายนัก จึงพูดเตือนเสียงเบา“คุณซู เวลาเรามีจำกัด สินค้าในร้านก็มีจำกัดด้วยเช่นกัน คืนนี้หากคุณอยากจะหาแหวนเพชรที่ตรงใจคุณ เกรงว่าคงเป็นไปไม่ได้ ไม่สู้เราซื้อแหวนวงนี้ไปก่อน จากนั้นก็ไปเลือกชุดสูทกัน อย่าให้ต้องเสียงานใหญ่กันเลยนะครับ ”
ซูโสว่เต้าถอนหายใจเบาๆ พยักหน้าแล้วกล่าว“ก็ได้ งั้นเอาวงนี้แล้วกัน ”
พูดจบ เขาก็มองไปที่พนักงานขาย และกล่าว“เก็บเงินด้วยครับ แหวนไม่ต้องห่อ ผมจะเอาไปแบบนี้เลย”
พนักงานสาวตะลึงงัน ถามอย่างระแวดระวังด้วยเสียงแผ่ว“คุณผู้ชาย ……จะซื้อแหวนวงนี้จริงๆเหรอคะ ? ชิ้นนี้ราคาหนึ่งล้านสามแสนเหรียญนะคะ……”
ซูโสว่เต้าตอบอืมกลับไปคำหนึ่ง ควักกระเป๋าเงินตัวเองออกมา หยิบบัตรAmerican Expressใบหนึ่ง ยื่นไปตรงหน้าของพนักงานสาว แล้วกล่าว“รีบๆหน่อยนะ ผมยังมีธุระที่ต้องไปทำ”
เมื่อเห็นบัตรใบนี้ หญิงสาวก็รู้ได้ในทันทีว่าชายสูงวัยที่อยู่ตรงหน้าเป็นเสี่ยใหญ่ตัวจริง จึงรีบพูดอย่างนบน้อมว่า“กรุณารอสักครู่ค่ะคุณผู้ชาย ฉันจะจัดการให้เดี๋ยวนี้ค่ะ……”
โชคยังดีที่ดอกไม้ที่จัดเตรียมโดยเจ้าหน้าที่ของทางโรงแรมนั้นล้วนเป็นพันธุ์ยอดนิยมที่มีชื่อเสียง ทุกดอกมีความสดมาก สีสันสวยงาม ไร้ที่ติ
และในตอนนี้ เหออิงซิ่วที่อยู่ในอ่าง แพขนตาก็สั่นไหว
ซูรั่วหลีที่เฝ้าอยู่ไม่ห่างสังเกตเห็นเข้า รู้ว่าแม่จะต้องฟื้นขึ้นมาในอีกไม่ช้า รีบอ้อมไปยังทางด้านขวาของอ่างอาบน้ำ ยื่นมือออกไปอย่างช้าๆ ขยับไปยังแขนด้านขวาของคนเป็นแม่ ควานหาบางอย่างในโคลน
เดิมที ต้นหัวไหล่ขวาของเหออิงซิ่ว เป็นพื้นผิวที่ดิ่งลงและไม่เรียบเสมอกัน แขนของเธอแม้จะถูกคนตัดจากที่ต้นแขน แต่ด้วยรอยแผลที่ไม่เรียบเสมอกัน ดังนั้นผิวบาดแผลก็จึงเป็นเหมือนกับเปลือกไม้ เต็มไปด้วยรอยแหว่งและรอยย่น
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...