ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4870
และเพราะเหตุนี้ เมื่อได้ฟังคำตอบของลูกเขย ในใจของเขาก็ตื่นเต้นอย่างมาก
แต่ว่า เขาไม่คาดคิดมาก่อน ว่าลูกเขยตัวเองที่หัวสูงและการศึกษาดีเช่นนี้ กลับถูกอานโฉงชิวพูดกล่อมได้อย่างง่ายดาย
ในตอนนี้ลูกเขยเองก็ดูจะละอายใจไม่น้อย
เขาพูดอธิบายอย่างทำตัวไม่ถูก“พ่อ ไม่ใช่ว่าผมไม่เอาไหน……แต่เพราะเงื่อนไขที่ตระกูลอานเสนอมานี้มันล่อตาล่อใจมาก……ต่อให้ผมต้องพยายามทั้งชีวิต ก็ไม่สามารถจะหาเงินทองมากมายเหล่านี้ให้กับลูกหลานในอนาคตได้……”
ลูกเขยในตอนนี้ แค่อยากจะหาเหตุผลให้กับตัวเองในการยอมศิโรราบให้กับเงินทองเหล่านี้เท่านั้น
ไม่ได้ตระหนักรู้เลยสักนิด ว่าการยอมศิโรราบนี้ของเขา แท้จริงแล้วก็คือความคาดหวังของหลี่ญ่าหลินด้วย
เพียงแต่ว่า เพื่อลบล้างความอัปยศของตัวเอง ยังคงพูดอธิบายต่อ“พ่อ ที่ลุงอานพูดมา ก็เหมือนกับที่พ่อพูดไปเมื่อครู่ ความหมายของเขาก็คือ เอาเงินหนึ่งร้อยล้านเหรียญมาเป็นกองทรัสต์ก่อน กองทรัสต์จะมอบสิทธิ์ให้กับทรัสตีของบริษัทตระกูลอานเพื่อบริหารจัดการ และทรัสตีของตระกูลอาน เพราะต้องอาศัยทรัพยากรทั้งหมดของตระกูลอาน ดังนั้นการทำผลกำไรของพวกเขาจึงรอบคอบระมัดระวังและเชี่ยวชาญกว่าทรัสตีอื่นๆในท้องตลาด ดังนั้นในหนึ่งปีก็จะมีผลกำไรอย่างน้อย8% ขอแค่ผมทำตามสัญญา สิบแปดปีให้หลัง กองทุนทรัสต์นี้ก็สามารถยกเลิกได้ตามเงื่อนไข ！”
พูดจบ ลูกเขยก็พูดต่ออย่างตื่นเต้นราวกับปิดบังเอาไว้ไม่อยู่“พ่อ ผมคิดคร่าวๆในใจ หากสามารถรับประกันผลกำไรอย่างน้อย8%ในทุกๆปีได้ คิดคำนวณตามแบบดอกเบี้ยทบต้น 18ปีให้หลังหากลูกโตขึ้น เงินจำนวนหนึ่งร้อยล้านเหรียญนี้ก็จะเพิ่มเป็นสี่ร้อยล้านถ้วน！”
“แต่ว่า ต่อให้ทรัสตีจะล้มละลายไปแล้วยังไง?กฎหมายได้กำหนดเอาไว้แล้วว่าสินทรัพย์ของทรัสตีกับกองทรัสต์ของลูกค้านั้นแยกออกจากกันอย่างสมบูรณ์ ต่อให้เขาจะล้มละลาย และต้องชำระหนี้สินก็ไม่มีผลกับเงินก้อนนั้นของเรา！ถึงตอนนั้นเราก็แค่เปลี่ยนผู้ดูแลผลประโยชน์ และโอนกรรมสิทธิ์ให้กับคนใหม่ก็พอ ”
“หรือจะพูดว่า ตราบใดที่สหรัฐอเมริกายังคงอยู่ เงินก้อนนี้ของเราก็จะยังคงอยู่ตลอดไป！นี่ก็คือการมีอยู่ของสินทรัพย์ที่ถาวร และเจริญรุ่งเรืองชั่วนิรันดร์！”
ความตื่นเต้นของลูกเขย ในตอนที่พูดมาถึงตรงนี้ คนทั้งคนหัวใจเต้นระรัว หอบหายใจถี่
ใบหน้าของเขาแดงก่ำ เหงื่อไหลราวกับเม็ดฝน ดวงตาเบิกกว้างที่สุดอย่างไม่รู้ตัว เส้นเลือดที่มีก็แทบจะปูดนูนออกมาให้ได้เห็น
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...