ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4876
หม่าหลันพูดอย่างเย่อหยิ่ง：“《รู้ใจ》เป็นนิตยสารจีนเล่มหนึ่งที่มีความลึกซึ้ง มีลักษณะทางวรรณกรรมที่แข็งแกร่ง เป็นสิ่งพิมพ์วรรณกรรมที่หลายปีมานี้ ฉันชอบมากที่สุด ถ้าไม่ใช่เพราะชาวอเมริกันอย่างพวกเธอมีอคติต่อนักเขียนหัวเซี่ยอย่างเรา ผู้แต่ง《รู้ใจ》ก็ได้รางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรมไปนานแล้ว！อเมริกาคิดจะทำลายพวกเราไม่ปล่อยจริงๆ เลย！”
ผู้คุมสาวพูดอย่างเขินอายว่า：“พี่หลัน รางวัลโนเบลไม่ใช่พวกเราชาวอเมริกันที่ตัดสิน ส่วนมากตัดสินโดยชาวสวีเดน……”
หม่าหลันขมวดคิ้ว ถามว่า：“งั้นเหรอ？ทำไมฉันไม่รู้ล่ะ？”
ผู้คุมสาวรีบแนะนำ：“เพราะโนเบลเป็นชาวสวีเดน……เขาบริจาคเงินเพื่อจัดรางวัลโนเบล”
หม่าหลันตระหนักได้ว่าตัวเองเสียหน้า จึงพูดอย่างเยือกเย็นทันที：“แล้วไงล่ะ？สวีเดนอะไร สวิตเซอร์แลนด์อะไร คนอเมริกาอย่างพวกเธอก็ควบคุมอยู่เบื้องหลังทั้งนั้นไม่ใช่เหรอ？”
ผู้คุมสาวรีบพูด：“พี่หลัน โนเบลนี้……ไม่เกี่ยวข้องกับสหรัฐอเมริกาจริงๆ……”
หม่าหลันพูดอย่างหมดความอดทน：“โอ๊ยฉันไม่คุยกับเธอแล้ว รีบคิดหาทางเอา《รู้ใจ》มาให้ฉันอ่าน”
ผู้คุมสาวได้แต่พูดด้วยความเคารพว่า：“ค่ะพี่หลัน ฉันจะช่วยหาทางให้พี่！”
หม่าหลันตอบอือ แล้วโบกมือพูด：“เอาล่ะ เธอออกไปเถอะ”
ผู้คุมสาวรีบพยักหน้าพูดว่า：“ค่ะพี่หลัน งั้นฉันออกไปก่อนนะ”
ผู้คุมสาวออกไปแล้ว นักโทษหญิงขี้ประจบกลุ่มหนึ่งก็พากันมาล้อมรอบ แต่ละคนพากันแย่งกันพูด：
“พี่หลัน พี่พักผ่อนเป็นไงบ้าง？”
“พี่หลัน พวกเราอยู่กินข้าวกับพี่ละกัน！”
โคลอี้พูดด้วยความกลัว：“เมื่อ……เมื่อวานพวกเราเพิ่งซักผ้าปูที่นอนปลอกผ้าห่มกับปลอกหมอนที่ทุกคนเพิ่งเปลี่ยนไปเอง ซักจนถึงเที่ยงคืนขอพวกเราพักหน่อย ……”
หม่าหลันเอาหนังสือในมือตบใส่หน้าของโคลอี้ไปโดยตรง แล้วหน้าของเธอซีกหนึ่งก็แดงก่ำทันที จากนั้นจึงพูดอย่างเย็นชา：“ถ้าเธอยังกล้าต่อรองกับฉัน ต่อไปฉันจะให้พวกเธอสองคนซักกางเกงในและยกทรงของทุกคนในอนาคต！”
เสียงเยือกเย็นของหม่าหลัน ทำให้โคลอี้และเจสสิก้าตกใจจนหน้าซีดขาว
ไม่กี่วันมานี้ ชีวิตของพวกเขาเหมือนกับตกนรก
ทุกสิ่งที่พวกเธอทั้งสองคนทำกับหม่าหลันไว้ รวมกับนิสัยเจ้าคิดแค้นของหม่าหลันแล้ว กำหนดให้พวกเธอสองคนไม่มีทางที่จะมีจุดจบที่ดีได้
ส่วนหม่าหลันก็เปลี่ยนจากการทุบตีและทรมานทั้งสองคนในตอนแรก ไปเป็นการสร้างความอัปยศอดสูและความเป็นทาสให้พวกเขาทั้งสอง
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...