หม่าหลันตอบกลับอย่างพึงพอใจ รับโค้กมาดื่มไปคำหนึ่ง แล้วก็รู้สึกสดชื่นสบายใจ ในฤดูร้อนนี้ทันที
ในใจเธออดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ:“คนๆ นี้ก็แปลก อยู่ข้างนอกเห็นโค้กไม่เคยอยากดื่ม แต่พออยู่ที่นี่ ได้ดื่มโค้กเย็นๆ ดันพอใจได้มากขนาดนี้”
ตอนที่กำลังคิดอย่างมีความสุข ผู้คุมสาวเชื้อสายจีนก็รีบวิ่งมาที่หน้าโต๊ะอาหารของเธอ พูดอย่างมีความสุขว่า:“พี่หลัน พี่หลัน!มีข่าวดีพี่หลัน!”
หม่าหลันเห็นเธอดูตื่นเต้น ในใจก็เต้นตึกตักทันที อดไม่ได้ที่จะถามออกไปว่า:“มีข่าวดีอะไร?ถึงทำให้เธอตื่นเต้นขนาดนี้”
ผู้คุมสาวรีบอธิบายว่า:“พี่หลัน ทนายความของพี่มาแล้ว!”
“ทนายของฉัน?!”สีหน้าของหม่าหลันแข็งทื่อไปทันที เธอร้องอุทานว่า:“ใช่เจมส์ ไวท์นั่นไหม?เขามาทำอะไร?!”
ผู้คุมสาวพูดอย่างตื่นเต้น:“เขามาเพราะจะมาเจอพี่ บอกว่ามีข่าวดีสุดๆ จะมาบอกกับพี่ต่อหน้าค่ะ”
หม่าหลันตะลึง ขมวดคิ้วพูดว่า:“หรือว่า……หรือว่าเขาลบล้างความเป็นผู้ต้องสงสัยของฉันได้แล้ว?!”
ผู้คุมสาวพูดอย่างรวดเร็วว่า:“น่าจะใช่ ไม่อย่างนั้นจะเรียกว่าข่าวดีสุดๆ ได้อย่างไรล่ะ?!พี่หลัน ยินดีกับพี่จริงๆ นะ จะได้ลบล้างความเป็นผู้ต้องสงสัย แล้วกลับมาเป็นอิสระอีกครั้ง!”
ท่าทางของหม่าหลันกลับดูค่อนข้างหดหู่ คิดในใจว่า:“แต่ฉันไม่อยากเป็นอิสระตอนนี้นี่ ……ถ้าตอนนี้ฉันกลับมาเป็นอิสระ ฉันจะเป็นแม่เจ้าผีหงอแห่งเบดฟอร์ดฮิลส์ได้อย่างไรล่ะ?”
ผู้คุมสาวเห็นหม่าหลันเหม่อลอย ก็อดไม่ได้ที่จะเตือนไปว่า:“พี่หลัน ตอนนี้ทนายความรออยู่ที่ห้องประชุม พี่จะไปดูหน่อยไหม?”
เจมส์ ไวท์พูดด้วยรอยยิ้มว่า:“คุณผู้หญิงหม่า ผมมาเพื่ออยากบอกข่าวดีกับคุณ ผู้หญิงคนนั้นที่เอาของเถื่อนให้คุณที่สนามบิน ในที่สุดก็ถูกส่งตัวเข้าสู่กระบวนการยุติธรรมแล้วครับ!”
“อะไรนะ?!”หม่าหลันโพล่งถามออกไป:“คุณหมายถึงจงชิวฮวาเหรอ?”
เจมส์ ไวท์อธิบายว่า:“ชื่อจริงของผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่จงชิวฮวา เธอชื่อว่า……”
หม่าหลันโบกมืออย่างหงุดหงิด ตัดบทของเขา แล้วพูดว่า:“ฉันไม่สนหรอกว่าเธอจะชื่ออะไร ฉันแค่อยากรู้ว่าเรื่องนี้ตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง”
เจมส์ ไวท์คิดว่าหม่าหลันอยากออกไปจนแทบจะทนไม่ไหวแล้ว ดังนั้นจึงพูดอย่างตื่นเต้นว่า:“ตามแหล่งข่าวของผมที่สถานีตำรวจนครนิวยอร์ก ผู้หญิงคนนั้นสารภาพทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอทำกับทางตำรวจแล้ว ตอนนี้ทางตำรวจแน่ใจแล้วว่าคุณเป็นผู้บริสุทธิ์ แต่ว่า ตอนนี้ทางตำรวจยังคงต้องรอกระบวนการทางกฎหมายบางอย่าง พอกระบวนการนั้นเสร็จสิ้น ก็จะออกใบรับรองว่าคุณไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้จริงๆ แล้วก็ออกเอกสารให้กรมราชทัณฑ์เบดฟอร์ดฮิลส์อีกฉบับด้วย ถึงตอนนั้นคุณก็จะกลับมาเป็นอิสระอีกครั้ง”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...