ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4879
หม่าหลันได้ยินคำนี้ ก็รีบถามว่า：“แล้วพวกเขาปล่อยฉันออกไปเมื่อไหร่？”
เจมส์ ไวท์ดูเวลา แล้วตอบไปว่า：“เกรงว่าวันนี้จะลำบากไปหน่อย แต่ว่าพรุ่งนี้ไม่มีปัญหาแน่！”
“อ๋า？！”หม่าหลันโพล่งถามออกไปอย่างผิดหวัง：“เอ่อ……ให้พวกเขาเลื่อนไปอีกสองสามวันไม่ได้เหรอ？”
ประโยคของหม่าหลัน ทำให้เจมส์ ไวท์ตะลึงงันอยู่ตรงนั้น
เขาถามโดยไม่รู้ตัวว่า：“คุณผู้หญิงหม่า ช้าไปอีกสองสามวันหมายความว่าไงครับ？”
หม่าหลันพูดอย่างเซ็งๆ：“ช้าไปอีกสองสามวันก็หมายความตามนั้นแหละ ให้พวกเขาเลื่อนไปอีกหน่อย ไม่ต้องรีบขนาดนี้！”
เจมส์ ไวท์ก็อึดอัดสุดๆ ทันที เขาไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าทำไมหม่าหลันถึงขออะไรแปลกๆ แบบนี้
เขาที่สงสัย อดไม่ได้ที่จะถามว่า：“คุณผู้หญิงหม่า ผมสับสนเล็กน้อย คุณอยากให้ผมรีบพาคุณออกไปจากที่นี่ไม่ใช่เหรอครับ？ทำไมคุณถึงไม่อยากออกไปตอนนี้ล่ะ？”
หม่าหลันพูดด้วยใบหน้าจริงจัง：“บอกตรงๆ นะ ฉันรักที่นี่แล้ว คนที่นี่เป็นมิตรมาก ที่นี่ฉันมีเพื่อนตั้งเยอะ ถ้าไปแบบนี้ ชีวิตนี้คงไม่ได้เจออีกหลายคนเลย ยังไงฉันก็ไม่ใช่คนอเมริกัน อีกไม่นานก็จะกลับไปหัวเซี่ยแล้ว”
ที่จริงหม่าหลันไม่มีเพื่อนที่เป็นเพื่อนจริงๆ ที่นี่ มีแต่พวกประจบสอพลอ จากทั่วทุกมุมโลก
คนเหล่านี้เคารพหม่าหลันทุกวัน และยังทำให้เธอรู้สึกเหมือนเป็นราชินีอีกด้วย
เพราะว่าตอนนี้จงชิวฮวาทำคดีนี้แล้ว ดังนั้นหม่าหลันก็ไม่ต้องห่วงแล้ว
ก่อนหน้านี้แม้ว่าเธอจะอยู่ที่นี่อย่างสบายใจ แต่ยังไงเธอก็มีความกังวลอยู่บ้าง ถ้าตัวเองออกไปไม่ได้จะทำอย่างไรล่ะ？
แม้ว่าชีวิตในเรือนจำจะเจ๋งมาก เป็นแม่เจ้าผีหงอแห่งเบดฟอร์ดฮิลส์ก็ถึงอกถึงใจมาก แต่ทั้งหมดนั้นล้วนมาจากประสบการณ์ชีวิต
ถ้าออกไปไม่ได้จริงๆ ทำให้วันแบบนี้เป็นเรื่องปกติ แบบนั้นเธอก็จะรับไม่ได้สุดๆ
แต่ว่าตอนนี้วางใจได้เต็มที่ จงชิวฮวาทำคดีแล้ว ความผิดที่ถูกใส่ร้ายของตัวเองก็ถูกชะล้างไปด้วย ดังนั้นอยากไปเมื่อไหร่ ก็ไปได้ทุกเมื่อ
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...