บทที่ 488
ไพ่สำรับนี้คือเทงอีกครั้ง ชนะ ทิศปักกับหงจงสองตัวนี้
ที่สำคัญคือ ถ้าตัวเองสามารถจั่วได้ทิศปักล่ะก็ มันก็จะเป็นตังไซหน่ำปักอย่างละสามเสาะนี่คือไทเซเหเลยนะ!
ไทเซเหสามารถชนะเลขฟานที่ใหญ่ที่สุด!
ถ้าตัวเองจั่วได้ทิศปักตาเดียวก็ได้คืนมาสองล้านหยวน!
เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ เธอก็ตะโกนด้วยความตื่นเต้นว่าเทง จากนั้นก็เริ่มรอการจั่วทิศปัก
เธอรู้สึกว่า ไม่ว่าจะเป็นทิศปัก หรือหงจง สำหรับคนอื่นแล้ว อาจจะไม่เป็นประโยชน์สักเท่าไหร่ โดยปกติแล้วคนที่ได้มันก็ทิ้งมันไปอย่างแน่นอน ดังนั้นถึงแม้ตัวเองจะไม่ได้จากการจั่วไพ่ อย่างน้อยก็ต้องได้จากการรอคนอื่นเตี่ยนเผ้า
แต่ว่า เธอจะรู้ได้อย่างไรว่า ไพ่รอบนี้ถูกจัดไว้หมดแล้ว
ทิศปักกับหงจงที่เธอต้องการ ล้วนอยู่ในมือของหนิวกุ้ยหมิ่น นั่นก็คือ เหมือนไพ่เทงตาที่แล้ว ไพ่ตานี้ของเธอ เป็นไพ่มือตายที่ไม่มีทางชนะ!
หม่าหลันรอทิศปักกับหงจงอย่างทรมาน รออยู่หลายรอบแต่ก็ยังไม่ได้ สุดท้ายหลังจากหม่าหลันจั่วไพ่มาหนึ่งใบ พูดด้วยรอยยิ้มว่า: ไอ้หยา ฉันจั่วไพ่อีกแล้ว! ครั้งนี้เป็นเหมินเฉียนชิง เรียง ไค่วู่ ทั้งหมดสี่สิบแปดฟาน! "
หนิวกุ้ยหมิ่นเห็นว่าเธอจั่วไพ่ได้หกเสาะ จึงรีบพูดว่า: "ไอ้หยาพี่เหลียน ของพี่นี่เป็นหกเสาะตัวสุดท้ายเลยนะ ในมือฉันมีสามตัว! พี่นี่ไห่ตี่ลาวเยว่นะเนี่ย! "
"ไอ้หยา ไห่ตี่ลาวเยว่จริงด้วย! "
เหอเหลียนปรบมืออย่างมีความสุขและพูดว่า: "งั้นเพิ่มอีกแปดฟาน ขาละห้าสิบหกฟาน นั่นก็คือห้าแสนหกหมื่นหยวน"
หม่าหลันรู้สึกเวียนหัวทันที!
เธอรู้สึกว่า วันนี้ไม่ว่ายังไงตัวเองก็ต้องหาวิธีชนะเอาเงินคืนมา ถ้าหากตอนนี้ไม่เล่นแล้ว เงินสองล้านกว่าก็จะเสียไปเปล่าๆ!
เดิมทีเธอคิดว่า เหอเหลียนร่ำรวยขนาดนี้ และมักจะเสียเงินเป็นล้านๆ ต่อครั้ง คงจะไม่สนใจเรื่องเงิน พูดง่าย น่าจะตอบรับคำขอของเธอได้
ใครจะไปคิดว่า จู่ๆ ใบหน้าของเหอเหลียนก็เกิดเย็นชาขึ้นมา และพูดอย่างเคร่งขรึมว่า: “น้องหม่าหลัน เธอทำแบบนี้ไม่ได้นะ! การเล่นไพ่นกกระจอกพอแพ้ชนะก็ต้องจ่ายเงินในตานั้น มีที่ไหนกฎเกณฑ์การติดค้าง? ก่อนหน้านั้นที่ฉันแพ้ ฉันก็ให้เธอในทันที ทำไมตอนนี้เธอแพ้ ก็คิดจะชิ่งเหรอ? "
จากนั้น เหอเหลียนก็พูดอีกว่า: "นอกจากนี้ เธอไม่เอาเงินออกมา แล้วยังจะเล่นไพ่นกกระจอกกับพวกเรา นั่นมันจับเสือมือเปล่าไม่ใช่เหรอ? ในกรณีที่เธอชนะก็ยังดี แต่ถ้าเธอแพ้แล้วชิ่งอีกล่ะ? พวกเราจะทำยังไง? "
หม่าหลันหน้าแดง และพูดอะไรไม่ออก
เมื่อเหอเหลียนเห็นรูปลักษณ์ของเธอ ก็พูดด้วยความดูถูกว่า: "ฉันได้ยินหงเย่นบอกว่าฝีมือการเล่นไพ่เธอไม่เลว จึงยอมเล่นกับเธอ ถ้าเธอไม่อยากจ่ายเงินแล้วเล่นต่อ เธอก็ช่วยจ่ายเงินห้าแสนหกหมื่นหยวนในตานี้ก่อน วันนี้ก็พอแค่นี้ ไม่เล่น!
------------

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...