บทที่ 489
หม่าหลันตกลงไปในกับดักอย่างสมบูรณ์ในตอนนี้ เธอไม่รู้ตัวว่ากำลังถูกคนหลอก ในหัวคิดเพียงแค่ว่าต้องชนะเอาเงินคืนมาให้ได้
ดังนั้น เมื่อเหอเหลียนบอกว่าจะไม่เล่นแล้ว หม่าหลันก็ตื่นตระหนกทันที และโพล่งออกมาว่า: "ทำไมถึงพูดว่าไม่เล่นก็จะไม่เล่นแล้วล่ะ? ก็พูดแล้วนี่ว่าจะเล่นแปดรอบ นี่เพิ่งเล่นไปแค่สามรอบเอง! "
เหอเหลียนพูดอย่างช่วยไม่ได้: "น้องสาว ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากเล่นกับเธอนะ แต่ที่สำคัญคือเธอไม่มีเงิน"
พูดจบ เหอเหลียนก็พูดอีกว่า: "เอาอย่างนี้ไหม ฉันถอยมาหนึ่งก้าว แต่เธอต้องจ่ายเงินของตานี้ให้เรียบร้อยก่อน แล้วเราวางเงินให้น้อยลงหน่อยคงได้ใช่ไหม? เล่นหนึ่งพัน หรือหนึ่งร้อยฉันก็จะเล่นเป็นเพื่อนเธอ! "
"หนึ่งพัน? หนึ่งร้อย? " หม่าหลันร้อนรน และโพล่งออกมา: "แบบนั้นจะได้อย่างไร? เล่นน้อยขนาดนี้ ฉันต้องเล่นอีกนานแค่ไหนถึงจะชนะคืนมา?”
เหอเหลียนพูดอย่างเบื่อหน่ายว่า: "ถ้าเธออยากเล่นที่หนึ่งหมื่นต่อ ก็ต้องเอาเงินออกมาก่อน ไม่งั้นฉันก็ไม่เล่น วันนี้ก็พอแค่นี้"
เฉียนหงเย่นร้อนรนจนหน้าแดง พูดว่า: "พี่เหลียน หม่าหลันตอนนี้มีเงินอยู่ในมือไม่มาก เพื่อนกันทั้งนั้น พี่ก็ช่วยหยวนหยวนหน่อยนะ..."
พูดจบ เธอก็ไม่ลืมที่จะขยิบตาให้เหอเหลียน
เหอเหลียนเข้าใจทันที และพูดว่า: "แบบนี้นะ เห็นแก่หน้าหงเย่น ถ้าเธอไม่มีเงินสด ก็เอาของมีค่ามาจำนองก่อนก็ได้"
ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ออกมา หม่าหลันก็ดูเหมือนว่าจะคว้าฟางเส้นสุดท้ายไว้ได้
เธอรีบพูดว่า: "บ้านที่ฉันอาศัยอยู่ตอนนี้ เป็นบ้านสามห้องนอน น้อยสุดก็มีมูลค่าประมาณสองล้านนิด ๆ ถ้าฉันจำนองบ้านให้พี่ แบบนี้ได้แล้วใช่ไหม? "
"แบบนี้ก็ได้! " เหอเหลียนยิ้มและพูดว่า: "แต่เธอต้องเอาโฉนดบ้านมาก่อน จากนั้นเขียนสัญญาจำนองให้ฉันถึงจะได้"
หม่าหลันโพล่งออกมา: "ได้ พวกเธอรอฉันก่อน ฉันจะกลับไปเอาโฉนดบ้านมาเดี๋ยวนี้! "
พูดจบ หม่าหลันรีบลุกขึ้นและกำลังจะไป
เหอเหลียนรีบขวางเธอ และพูดว่า: "นี่ๆๆ อย่ารีบสิน้องหม่าหลัน เงินห้าแสนหกหมื่นหยวนเมื่อกี้นี้เธอยังไม่ได้จ่ายเลย"
หม่าหลันต้องการเพียงได้เล่นไพ่ต่อไปโดยไว เพื่อให้ตัวเองลืมตาอ้าปากได้ ดังนั้นจึงโพล่งออกไปว่า: "อย่างนั้นก็จำนองให้เธอที่ 1.62 หยวน ฉันติดพี่สามแสน พี่ให้ฉัน1.32 ล้านหยวนก็พอ! พวกเราเล่นกันต่อ พี่คิดว่าอย่างไร? "
เหอเหลียนพูดว่า: "แบบนั้นก็ได้ แต่เราต้องทำสัญญาจำนอง ถ้าเธอเสียแล้วไม่ยอมรับหนี้ เงินนี้ฉันจะไปเอาที่ใคร ใช่ไหม? "
หม่าหลันพูดอย่างไม่มีความอดทน: "อย่างนั้นก็รีบเถอะ รีบเซ็นรีบเล่นต่อ!”
จากนั้น รอเธอกับพวกเหอเหลียนทำสัญญากันเสร็จ ประทับลายนิ้วมือแล้ว เหอเหลียนก็โอนเงิน 1.32 ล้านจากธนาคารบนมือถือคืนให้เธอ
แต่เธอไม่สนใจเลย เพราะเธอรู้ว่า เงิน 1.32 ล้านถูกโอนไปยังบัญชีของหม่าหลัน และจะกลับมาในไม่ช้า
หม่าหลันตัดสินใจอย่างลับๆ ในคราวนี้ เธอต้องได้ทั้งต้นและดอก และเอากลับมาให้หมด!
------------

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...