ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 490
บทที่ 490
จากนั้นก็เข้าสู่เกมการพนันทันที
แต่เธอไม่เคยคิดฝันเลยว่า เวลาเพียงแค่ครึ่งชั่วโมง ตัวเองกลับเสียเงินทั้ง 1.32 ล้านหยวนนี้ไป!
ในตอนนี้หม่าหลันแพ้จนเลือดเข้าตา ตอนที่แพ้เสียไปหมดนั้น เธอพูดอย่างไม่ยอมว่า: "มามามา เอาอีก! "
เหอเหลียนพูด: "น้องสาว ตอนนี้เธอไม่มีเงินแล้วนะ ถ้าเล่นอีก แล้วเธอแพ้อีก เอาอะไรมาจ่าย? "
"ฉัน...ฉัน..."
หม่าหลันไม่รู้ว่าจะตอบคำถามนี้อย่างไร
ตัวเองมาถึงทางตันแล้วจริงๆ
เงินออมทั้งหมดในบ้านก็แพ้เสียไปหมดแล้ว แม้แต่บ้านหลังเดียวก็แพ้เสียไป
ตอนนี้ ตัวเองไม่มีอะไรที่จะเอามาจำนองได้
แต่ว่า สายตาที่เฉียบคมของเหอเหลียน มองแวบเดียวก็รู้ว่ากำไลที่ข้อมือของเธอเป็นหยกเจไดต์ และโพล่งออกมาว่า: "ไอ้หยา ฉันว่ากำไลข้อมือของเธอดูไม่เลวเลยนะ! "
"กำไลข้อมือ? " หม่าหลันมองลงไปที่ข้อมือ ถึงได้นึกออกว่า ตัวเองยังมีสมบัติที่มีค่าอยู่หนึ่งชิ้น!
กำไลข้อมือนี้ เป็นของขวัญจากผู้นำตระกูลของตระกูลฉินฉินกาง เพื่อประจบเย่เฉินลูกเขยที่ชอบเล่นละครหลอกลวงของตัวเอง เป็นของขวัญสำหรับเขาโดยเฉพาะ
เย่เฉินมอบกำไลข้อมือให้กับเซียวชูหรันลูกสาวของเธอ เซียวชูหรันยังไม่เคยใส่ ก็ถูกเธอขโมยมา ต่อมาก็ยึดไว้เป็นที่ครอบครองอย่าเปิดเผยและไม่คืนมัน
ก็แค่กำไลข้อมือ เย่เฉินก็ไม่ได้สนใจอะไร อีกทั้งเซียวชูหรันก็รู้สึกอายเกินกว่าที่จะขอคืนจากแม่ ดังนั้นกำไลข้อมือนี้จึงอยู่ในมือของเธอเสมอ
หม่าหลันเลือดพนันขึ้นหน้ามานานแล้ว เธอจึงโพล่งออกมา: "ฉันยินยอม! "
ในเวลานี้เฉียนหงเย่นก็พูดว่า: "ไอ้หยาหม่าหลัน หรือวันนี้พอแค่นี้เถอะ กำไลข้อมือเธอจำนองได้หนึ่งล้านหยวน และคาดว่าจะเล่นได้เพียงสองสามตาก็หมดแล้ว จะลำบากไปเพื่ออะไร? "
เมื่อเหอเหลียนได้ยินประโยคนี้ ก็พยักหน้าและพูดว่า: "หงเย่นพูดถูก หนึ่งล้านหยวนไม่ได้เยอะอะไร ไว้เราค่อยนัดกันใหม่เป็นไง? "
"ไม่ได้! " ทันใดนั้นหม่าหลันก็ร้อนรน และโพล่งออกมาว่า: "พวกเธอคิดว่าฉันไม่มีเงินแล้วใช่ไหม? ฉันบอกเลยว่า กูยังมีบ้านพักตากอากาศอยู่หนึ่งหลัง ซึ่งอยู่ในTomson Riviera A05 มูลค่า 130 ล้าน! "
เฉียนหงเย่นรีบพูดว่า: "ไอ้หยา บ้านพักตากอากาศหลังนั้นไม่ใช่ของเย่เฉินหรอกเหรอ? เธอเอามาจำนองได้เหรอ? "
หม่าหลันร้อนรน และโพล่งออกมา: "แน่นอนฉันทำได้! ทำไมจะไม่ได้? เขาเป็นลูกเขยของฉัน ถึงตอนนั้นเขากล้าปฏิเสธฉัน ฉันก็จะตายต่อหน้าเขา!”
------------
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...