ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 491
บทที่ 491
เฉียนหงเย่นรู้มานานแล้วว่า บ้านพักตากอากาศที่ Tomson Riviera หลังนั้น หวังเจิ้งกางเป็นคนให้เย่เฉิน
ดังนั้น อยากจะได้บ้านพักตากอากาศหลังนั้นมาจากหม่าหลัน งั้นก็ต้องกดดันหม่าหลันให้ร้อนรนก่อน
เมื่อหม่าหลันหมดความอดทน ถึงตอนนั้นใช้ความตายมาบังคับ เย่เฉินคงไม่นั่งนิ่งดูดายแน่
ถึงตอนนั้น มีโอกาสเป็นอย่างมาก ที่จะได้บ้านพักตากอากาศนั้นมา
ดังนั้น เฉียนหงเย่นจึงพูดหม่าหลันว่า: "เธอแพ้เยอะขนาดนี้แล้ว ฉันว่าจะกี่รอบยากนะที่เธอจะได้คืนกลับมา ถ้าอย่างนั้นเราเพิ่มเงินเดิมพันให้สูงขึ้นอีกหน่อย? ห้าหมื่นหยวนเป็นไง? ยังไงเธอก็มีบ้านพักตากอากาศ เงินแค่นี้ไม่เท่าไหร่หรอก แต่หากโชคไพ่ดี แค่สองตาก็ได้เงินที่เสียไปคืนกลับมาได้หมดแล้ว!”
หม่าหลันสูญเสียหลักการและเหตุผลไปแล้วในตอนนี้ เพียงแค่อยากได้เงินคืนมาโดยเร็ว พอได้ยินคำพูดเหล่านี้ ก็รีบพยักหน้าตอบตกลงทันที และโพล่งออกมาว่า: "ถ้าอย่างนั้นก็เล่นที่ห้าหมื่นหยวน! "
เหอเหลียนพูด: "เธอไม่มีโฉนดบ้านพักตากอากาศหลังนั้น? "
หม่าหลันพูด: “ไม่ต้องรีบ นั่นเป็นของลูกเขยฉัน ของลูกเขยก็เหมือนของฉัน! "
เหอเหลียนส่ายหัว: "ไม่มีโฉนดบ้าน ก็จะจำนองเงินได้ไม่มากนัก เพราะมันมีความเสี่ยงสำหรับฉัน"
จากนั้น เธอยื่นนิ้วทั้งห้าออกมา และพูดว่า: "เอาแบบนี้ไหม เธอเซ็นข้อตกลงให้ฉัน ว่าเธอจำนองบ้านพักตากอากาศกับฉัน ฉันให้เธอยืมได้ทั้งหมดห้าสิบล้านหยวน ให้เธอครั้งละห้าล้าน พอเธอเสียจนหมดฉันก็จะให้เธออีก"
หม่าหลันพยักหน้า และพูดว่า: "ห้าสิบล้านห้าสิบล้าน แค่ห้าสิบล้านก็เพียงพอสำหรับฉันที่จะได้เอาเงินคืน! "
เหอเหลียนยิ้มเล็กน้อย และพูดว่า: "ได้ เซ็นข้อตกลงแล้ว เรามาเล่นกันต่อ!”
หลายคนเมื่อเกี่ยวข้องกับการพนัน เป็นเรื่องยากที่ชีวิตนี้จะขึ้นฝั่ง เหตุผลก็คือพวกเขาไม่สามารถควบคุมสภาวะจิตใจของการตกอยู่ในนั้น
คนอย่างหม่าหลันยิ่งไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้
ตอนนี้เธอเลือดพนันขึ้นหน้าแล้ว เพียงแค่คิดที่จะเดิมพันต่อไป ไม่ว่ายังไงก็ต้องลืมตาอ้าปากให้ได้
อย่างไรก็ตาม เธอที่ตรงอยู่ในเกมที่มีการวางแผนอย่างรอบคอบนี้ เป็นเหมือนลูกแกะที่ถูกเชือด ไม่มีทางที่จะได้ลืมตาอ้าปาก
ครั้งแล้วครั้งเล่ากับเงินห้าล้านหยวน ได้มาก็เสียไปอีก
------------
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...