ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4881
เย่เฉินรับสายแล้ว หม่าหลันรีบพูดที่สายว่า：“ลูกเขยแสนดี แม่เองนะ！”
เย่เฉินพูดอย่างเกรงใจ：“แม่ สองวันนี้แม่โอเคไหม？”
หม่าหลันรีบพูด：“โอเคๆๆ โอเคมาก แม่โทรมาหาแกแค่จะบอกแกว่าไม่ต้องห่วงแม่ อยู่ในนี้แม่สบายดี”
เย่เฉินตอบอือ แล้วพูด：“งั้นก็ดี ใช่สิแม่ ผมได้ยินว่าผู้ต้องสงสัยที่หลอกแม่คนนั้นถูกจับแล้ว เชื่อว่าแม่จะได้ออกมาในไม่ช้านี้แน่”
หม่าหลันรีบพูด：“โอเคลูกเขย แม่โทรหาแกเพราะอยากคุยเรื่องนี้ แกช่วยพูดกับลูกค้าคนนั้นให้แม่ได้ไหม ให้เขาช่วยหาเส้นสาย อย่าให้แม่ออกไปไวขนาดนี้ ตอนนี้แม่ยังไม่อยากไปเลย……”
เย่เฉินทำเป็นถามอย่างอยากรู้อยากเห็น：“แม่ แม่เป็นอะไรไป？ไม่ง่ายเลยที่จะมีโอกาสกลับมาเป็นอิสระ ทำไมแม่ยังไม่อยากออกมาอีกล่ะ？”
หม่าหลันพูดอย่างตะกุกตะกัก：“เอ่อ……แม่คบกับเพื่อนในนี้ พูดตรงๆ นะอยู่กบคนพวกนี้แล้วถูกรสนิยมกัน อยากอยู่กับพวกเธออีกสักหน่อยน่ะ！เย่เฉิน แม่ไม่สน！แกต้องช่วยแม่คิดหาทางนะ！”
เย่เฉินพูดพอเป็นพิธีอย่างคลุมเครือ：“โอเค ผมจะลองดู แต่ไม่รับประกันนะว่าจะได้”
หม่าหลันเตือนไปว่า：“ได้แน่นอน！ถ้าแกช่วยแม่เรื่องนี้ไม่ได้ แม่ออกไปแล้วจะตบหน้าผู้คุมทันที ดูว่าจะถูกจับเข้ามาอีกได้ไหม！”
เย่เฉินยิ้มอย่างช่วยไม่ได้：“โอเคๆๆ ผมจะช่วยแม่คิดหาทาง จะต้องทำให้แม่พอใจแน่”
“ประมาณนั้นแหละ！”
ได้รับคำสัญญาจากเย่เฉิน หม่าหลันจึงวางสายอย่างพอใจ
ดังนั้นวิธีที่ดีที่สุด ก็คือให้หม่าหลันตัดสินใจออกไปจากที่นั่นเอง
อย่ามองว่าตอนนี้เธออยู่ในกรมราชทัณฑ์เบดฟอร์ดฮิลส์มีความสุขมากแค่ไหน แต่อยากให้ตัวเธอเองตัดสินใจไปจากที่นี่ไม่ยากนัก แค่เอาทหารหญิงร้านว่านหลงทั้งสามออกไป หม่าหลันจะต้องเปลี่ยนท่าทีทันที แล้วอยากจะรีบออกมาอย่างคนบ้าแน่
หม่าหลันไม่รู้ว่าลูกเขยแสนดีคนนี้ของตัวเอง เตรียมแผนอะไรมารับมือกับตัวเอง
เพื่อมั่นใจว่าเย่เฉินสามารถทำให้เธออยู่ในกรมราชทัณฑ์เบดฟอร์ดฮิลส์ต่อไปได้ ตอนที่พักเดินเล่นหลังอาหารเย็น หม่าหลันก็โทรหาเย่เฉินอีกครั้ง ถามความคืบหน้าของเรื่อง
ที่สนาม ผู้คุมสาวเชื้อสายจีนคนนั้นเห็นหม่าหลัน ก็พูดอย่างเกรงใจ：“พี่หลัน พี่จะรีบร้อนไปทำไมกัน？”
หม่าหลันพูดด้วยจิตใจร้อนรุ่มกระสับกระส่าย.：“หึ วันนี้ตอนเที่ยงทนายความมาใช่ไหมล่ะ？บอกฉันว่าคดีของฉันได้รับการตัดสินแล้ว และบอกว่าฉันจะถูกปล่อยตัวในวันพรุ่งนี้”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...