ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4882
“จริงเหรอ？！”ผู้คุมสาวพูดด้วยความประหลาดใจ：“งั้นก็ยินดีกับพี่ด้วยจริงๆ นะพี่หลัน เดี๋ยวจะได้เป็นอิสระแล้ว！”
หม่าหลันโบกมือ：“พูดตรงๆ นะ ตอนนี้ฉันยังไม่อยากออกไปเลย ดังนั้นฉันเลยตั้งใจว่าจะโทรหาลูกเขยคนนั้น อยากให้เขาคุยกับพี่ใหญ่ของตำรวจนครนิวยอร์ก ให้ฉันอยู่ที่นี่ต่ออีกหลายวัน”
ผู้คุมสาวถามด้วยความประหลาดใจ：“พี่หลัน นี่พี่หมายความว่าไง？ทุกคนในที่นี้ต่างอยากออกไปไวๆ ทำไมพี่ถึงยังอยากอยู่ต่อล่ะ？”
หม่าหลันพูดด้วยรอยยิ้ม：“ยากที่จะมีโอกาสสัมผัสชีวิตแบบนี้ ฉันยังอยากเข้าใจมันอีกเยอะ สัมผัสชีวิตในเรือนจำของสหรัฐอเมริกาให้มากขึ้น อนาคตกลับไปแล้วฉันจะแนะนำกับเพื่อนๆ ของฉัน”
ถึงแม้ผู้คุมสาวจะไม่เข้าใจ แต่ก็ยังยิ้มไปพูดไปอย่างมีมารยาทเป็นอย่างมากว่า：“พี่หลัน ฉันว่าพี่มาเพื่อสัมผัสความทุกข์ยากของชาวอเมริกันนะ……”
พูดไป จู่ๆ เธอก็คิดอะไรได้ รีบพูดว่า：“หนังสือที่ได้รับความนิยมในสหรัฐอเมริกา ไม่ใช่แค่นักเขียนที่พิมพ์หนังสือออกมา คนที่มีประสบการณ์เป็นอย่างมากก็ชอบพิมพ์หนังสือเหมือนกัน พี่คงไม่สะสมข้อมูลสำหรับงานเขียนของตัวเองหรอกใช่ไหม？”
ดวงตาหม่าหลันเป็นประกาย พูดในใจ：“โอ๊ย นี่เป็นเหตุผลที่ดีเลย ……”
นึกถึงตรงนี้ เธอก็รีบพูดกับผู้คุมสาว：“ไม่พูดกับเธอแล้ว ฉันจะรีบโทรหาลูกเขยฉัน！”
ถามเขาในสาย：“ไงลูกเขย เรื่องที่แม่ขอแกเป็นไงบ้าง？”
พูดไป เธอก็คิดแรงบันดาลใจอย่างกะทันหันเมื่อกี๊ จึงพูดกับเย่เฉินว่า：“ใช่สิลูกเขยแสนดี แม่อยากอยู่ที่นี่ต่ออีกหน่อย ไม่ใช่แค่เพื่อความสนุก เพื่อมีเพื่อนอย่างเดียวนะ แม่ยังอยากกลับไปเขียนหนังสือด้วย เช่นเขียน《วันเหล่านั้นที่ฉันติดคุกอยู่ที่สหรัฐอเมริกา》เปิดโปงความมัวหมองในเรือนจำที่สหรัฐอเมริกา ไม่แน่อาจจะฮอตก็ได้！”
หม่าหลันยิ้มไปพูดไป：“โอ๊ย โอเค แค่ช่วยได้ก็ดีแล้ว！ลูกเขยแสนดี งั้นแค่นี้ก่อนนะ แกช่วยทักทายชูหรันให้แม่ด้วย อย่าให้เธอเป็นห่วง แล้วก็ แกก็ไม่ต้องเอาแต่รอที่นครนิวยอร์กแล้ว กลับไปอยู่กับเธอก่อน แม่อยู่อีกครึ่งเดือนก็จะออกไปแล้ว”
“ครับ”เย่เฉินพูดว่า：“เดี๋ยวผมพูดกับชูหรัน แม่ไม่ต้องห่วง”
พอวางสาย หม่าหลันก็มีความสุขสุดๆ
เธอวางสายอย่างยิ้มแย้ม หันหน้าไป ก็เห็นสาวผิวสีกำลังยืนต่อคิวรอโทรศัพท์อยู่ด้านหลัง พอเห็นหม่าหลัน คนผิวสีคนนั้นก็โค้งคำนับด้วยความเคารพทันที พูดภาษาจีนที่ดูไม่คล่องว่า：“สวัสดีพี่หลาน！”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...