ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4883
หม่าหลันขมวดคิ้ว ส่งเสียงฮึดฮัด：“เธอเรียนออกเสียงยังไงเนี่ย？ไม่ชัดเลยสักนิด！พี่หลันต่างหาก ไม่ใช่พี่หลาน！เรียกฉันอีกครั้งสิ！”
“What……”หญิงสาวผิวสีไม่เข้าใจภาษาจีน เธอแค่พูดว่าสวัสดีพี่หลันตามคนอื่น แต่การออกเสียงมักจะเข้าใจยาก ตอนนี้เห็นหม่าหลันพูดประโยคยาวๆ ต่อหน้าตัวเองมากมาย ตัวเองจึงไม่เข้าใจ
หม่าหลันเห็นผู้หญิงผิวสีคนนี้มองมาที่ตัวเองอย่างว่างเปล่า ก็อดไม่ได้ที่จะพึมพำ：“ฉันว่านะเธอเป็นอะไร？ฉันพูดกับเธอไม่ได้ยินหรือไง？”
สาวผิวสีไม่เข้าใจว่าหม่าหลันกำลังพูดอะไรอยู่ แต่ก็พอจะมองออกว่า ตอนนี้แม่เจ้าผีหงอไม่พอใจสักเท่าไหร่ เธอก็ทำอะไรไม่ถูกทันที
หม่าหลันเห็นเธอตัวสั่นด้วยความกระวนกระวาย ก็หัวเราะเยาะ จากนั้นพูดไปว่า：“ตอนนี้พี่หลันของเธออารมณ์ดี ไม่ถือสาเธอหรอก”
พูดจบ ก็หันหน้าไป ก้าวเท้ายาวออกไปอย่างไม่แคร์
ที่สนาม ทุกคนที่เห็นหม่าหลัน ยังคงทักทายเธอด้วยความเคารพ เพื่อให้หม่าหลันอารมณ์ดี
แต่ว่าหม่าหลันยังไม่รู้ว่า ทุกอย่างในตอนนี้ จะนำไปสู่การเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในวันพรุ่งนี้！
……
วันถัดมา
สิ่งแรกหลังจากหม่าหลันตื่นมาแล้ว ก็คือระบายความโกรธไปที่โคลอี้และเจสสิก้า
เธอเห็นว่าทั้งสองยังคงนอนหลับสนิทอยู่บนเตียง จึงรีบไปที่ห้องน้ำแล้วหยิบน้ำเย็นมาหนึ่งกะละมัง แล้วเทน้ำไปครึ่งหนึ่งลงบนตัวโคลอี้ จากนั้นตามมาด้วยเสียงกรี๊ดของโคลอี้ เธอหันไปแล้วสาดน้ำในกะละมังที่เหลือใส่เจสสิก้าที่นอนขดตัวอยู่อีกเตียง
เจสสิก้าก็ร้องออกมาด้วยความตกใจ จากนั้นกระโดดขึ้นมาจากเตียง
หลังจากที่ทุกคนเป็นอิสระในห้องขังมาพักหนึ่ง ผู้คุมก็เข้ามาเช็กชื่อ
หลังจากเช็กชื่อ ทันใดนั้นผู้คุมก็พูด：“เฉินจื่อถง หวางซินหยู หลัวอิ๋ง พวกคุณสามคนกินข้าวแล้วกลับมาเตรียมพร้อม เก็บของ ก่อนเที่ยงวันนี้ พวกคุณทำเรื่องออกจากเรือนจำได้”
ทันทีที่ผู้คุมพูดแบบนี้ สีหน้าของหม่าหลันก็ตกใจอย่างมาก
ผู้คุมเรียกชื่อสามคนนี้ ซึ่งก็คือทหารหญิงสำนักว่านหลงทั้งสามนั่นเอง และก็เป็นที่พึ่งที่ใหญ่ที่สุดของหม่าหลันในกรมราชทัณฑ์เบดฟอร์ดฮิลส์
เพราะพลังการต่อสู้ที่ไร้เทียมทานของทั้งสามคนนี้ ทำให้ไม่มีใครกล้าแหย็มกับหม่าหลันในกรมราชทัณฑ์เบดฟอร์ดฮิลส์
ส่วนอดีตนักเลงในคุกเหล่านั้น ที่จริงพยายามท้าทายอำนาจของหม่าหลัน แต่ก็ถูกทหารหญิงทั้งสามคนนี้สอนให้พวกเขารู้ว่าต้องปฏิบัติตนอย่างไร
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...