ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4884
ต่อมาทุกคนที่ไม่ยอมรับต่างก็ยอมรับ หวาดกลัว หม่าหลันก็กลายเป็นแม่เจ้าผีหงอแห่งเบดฟอร์ดฮิลส์ที่ไม่มีอะไรต้องละอายใจ
แต่ว่า หม่าหลันคิดไม่ถึงเลยว่า ที่พึ่งพิงผู้ยิ่งใหญ่สามคนนี้ที่สนับสนุนเธอให้กลายเป็นแม่เจ้าผีหงอแห่งเบดฟอร์ดฮิลส์ จู่ๆ จะได้ออกไปจากเรือนจำ！
เธอที่กระวนกระวายใจถามออกไปทันที：“เกิดอะไรขึ้น？！พวกเธอ……พวกเธอจะออกไปแล้ว？”
ผู้คุมยิ้มเล็กน้อย พยักหน้าและพูดว่า：“โจทก์คดีของพวกเธอถอนฟ้องแล้ว วันนี้ก็ได้รับอิสรภาพคืนแล้ว”
พูดไป เธอก็มองไปยังหม่าหลัน ยิ้มไปพูดไปว่า：“ใช่สิพี่หลัน ฉันให้แม่ครัวเตรียมน้ำเต้าหู้กับปาท่องโก๋ให้พี่ด้วย เดี๋ยวพี่ชิมนะ”
หม่าหลันยืนอยู่ตรงนั้นด้วยความงุนงง ยังจะมีอารมณ์จะกินน้ำเต้าหู้กับปาท่องโก๋ที่ไหนกัน ตอนนี้เธอตกใจกลัวจนหน้าดูเหยเก
ทหารหญิงทั้งสามประหลาดใจเล็กน้อยเช่นกัน
เพราะว่าก่อนหน้านี้พวกเธอได้รับคำสั่ง ให้ดูแลหม่าหลันที่กรมราชทัณฑ์เบดฟอร์ดฮิลส์เป็นอย่างดี
ดังนั้น ในความเห็นของพวกเธอ แค่หม่าหลันออกจากเรือนจำก่อน ต่อไปก็จะเป็นตาของพวกเธอ
แต่พวกเธอคิดไม่ถึงเลยว่า ตัวเองจะได้ออกจากเรือนจำก่อนหม่าหลัน
พวกเธอสามคนรู้ดีว่า ช่วงนี้ตัวเองช่วยหม่าหลันไว้ ได้สร้างอำนาจอันเด็ดขาดในกรมราชทัณฑ์เบดฟอร์ดฮิลส์ แต่ในขณะเดียวกันก็สร้างศัตรูไว้นับไม่ถ้วน
เพราะว่าทั้งสามคนอยู่เคียงข้างหม่าหลันตลอด 24 ชั่วโมง ดังนั้นผู้ที่ถูกทำให้ยอมรับ จึงไม่กล้าทำผิด
แต่ว่า หากพวกเขาสามคนออกไปจากเรือนจำก่อน เหลือเพียงหม่าหลันคนเดียว งั้นหม่าหลันจะไม่ถูกคนเจ้าคิดเจ้าแค้นเหล่านี้ทำร้ายจนตายเหรอ？
ไม่พูดถึงคนอื่น แค่โคลอี้ที่อยู่ห้องขังเดียวกัน ก็เกรงว่าจะเอาชีวิตของหม่าหลัน！
ที่ควบคุมมาตลอดนั้น เพราะรู้ว่ามีสามคนนี้อยู่ ตัวเองสู้ไปก็ไม่มีประโยชน์
แต่หลังจากผู้หญิงสามคนนั้นออกไป โอกาสสู้สุดชีวิตก็มา！
หม่าหลันในเวลานี้ตื่นตระหนกและหวาดกลัวไปหมด มองไปที่โคลอี้อย่างจับพลัดจับผลู เมื่อเธอเห็นโคลอี้กำลังใช้สายตาร้ายกาจแอบมองตัวเอง หม่าหลันก็รู้สึกเย็นวาบไปทั้งหลัง
หม่าหลันในตอนนี้ แทบอยากจะตบหน้าตัวเองร้อยทีแรงๆ
เธอคิดในใจอย่างกระวนกระวาย：“แม่เอ๊ย……นี่ไม่ได้จบเห่แล้วหรอกเหรอ……ถ้ารู้ว่าวันนี้พวกเธอสามคนจะถูกปล่อยตัว เมื่อวานเธอก็รับปากเย่เฉินแล้วว่า วันนี้จะรีบออกไปจากเรือนจำ！”
“ดูสิตอนนี้……เย่เฉินบอกเพื่อนของเขาแล้ว ให้ฉันอยู่ที่นี่อีกสิบวัน งั้นถ้าพวกเธอไป ฉันจะไม่ตายที่นี่หรอกเหรอ？”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...