ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4886
และเพราะแบบนี้ ทั้งเวลาอาหารเช้า หม่าหลันก็รู้สึกได้ถึงสายตาอันถมึงทึงและการคุกคามจากทุกทิศทาง
หม่าหลันที่ตื่นตระหนกสุดๆ หลังจากอาหารเช้าเสร็จสิ้นแล้ว ก็ไปคว้าโทรศัพท์สาธารณะที่สนามทันที หยิบโทรศัพท์มา แล้วโทรหาเย่เฉินทันที
ได้รับสายของหม่าหลัน เย่เฉินไม่รู้สึกแปลกสักนิด ยิ้มไปถามไปว่า：“แม่ ทำไมโทรหาผมเช้าขนาดนี้？เรื่องเมื่อวานที่แม่ขอให้ผมจัดการผมทำเรียบร้อยแล้ว ตำรวจนครนิวยอร์กน่าจะคืนอิสระให้แม่อาทิตย์หน้า ช่วงนี้แม่ก็สามารถหวนคืนวันเก่าในนั้นกับเพื่อนที่เพิ่งรู้จักได้เลย และก็ยังสามารถรวบรวมข้อมูลที่แม่จะเขียนได้ด้วย”
หม่าหลันระงับความหวาดกลัวในใจ พูดว่า：“ลูกเขยแสนดี เอ่อ……แกรีบให้พวกเขาปล่อยแม่ออกไปเถอะ แม่ไม่อยากอยู่ในนี้แล้ว……”
เย่เฉินทำเป็นถามอย่างประหลาดใจ：“แม่ ทำไมจู่ๆ แม่ก็อยากออกมาอีกแล้วล่ะ？ผมเพิ่งจะบอกพวกเขาไปเอง เกรงว่าคงเปลี่ยนยากแล้ว ……”
หม่าหลันได้ยินคำนี้ ก็ตกใจจนสติเตลิดเปิดโปง ขอร้องด้วยเสียงที่ดูกังวล：“ลูกเขยแสนดี แกคิดหาทางให้แม่ออกไปไวๆ เถอะ ทางที่ดีก่อนเที่ยงวันนี้ก็ให้แม่ออกไปจากที่นี่ได้แล้ว！แม่ไม่อยากอยู่ที่นี่แม้แต่นาทีเดียวแล้ว！”
เย่เฉินถามอย่างไม่เข้าใจ：“แม่ แม่เป็นอะไรไปหรือเปล่า？ที่จริงผมว่าแรงจูงใจเมื่อวานที่แม่อยากเขียนหนังสือ ดีมากจริงๆ！ถ้าหนังสือแม่เล่มนี้เขียนเสร็จแล้ว และตีพิมพ์ในประเทศ ให้เพื่อนร่วมชาติของหัวเซี่ยได้เห็นสหรัฐอเมริกาในด้านที่ไม่รู้จัก อาจจะได้รับรางวัลก็ได้！”
หม่าหลันเห็นเย่เฉินเชื่อเรื่องไร้สาระของตัวเอง ในใจก็รู้สึกรำคาญอย่างมาก แต่เธอก็ไม่กล้าให้เย่เฉินรู้ความจริง ดังนั้นจึงได้ฝืนพูดไปว่า“แกก็รู้สถานการณ์ของแม่ คนอย่างฉัน มีความอดทนเขียนนิยายได้ยังไง！ถ้าเขียนไม่ดีคนจะหัวเราะได้……”
เย่เฉินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดด้วยความลำบากใจว่า：“แม่ เรื่องนี้ผมช่วยแม่แน่นอน แต่สำเร็จหรือไม่นั้นผมไม่รับประกัน ถ้าวันนี้ออกไม่ได้ แม่ก็ต้องทนไปก่อนนะ ผมจะให้แม่ออกไปวันมะรืนให้ได้
หม่าหลันพูดอย่างกระวนกระวาย：“ลูกเขยแสนดี มะรืนก็ไม่ทันแล้ว！แกคิดหาทาง ดูว่าจะให้แม่ออกไปวันนี้ได้อย่างไร ……”
เย่เฉินตอบอือ แล้วพูดว่า：“ผมจะลองโทรถามเพื่อน แม่รอข่าวจากผมก่อนนะ”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...