ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4887
หม่าหลันรีบพูด：“ลูกเขยแสนดี งั้นตอนเที่ยงแม่ค่อยโทรหาแกใหม่！แกต้องช่วยแม่หาเส้นสายนะ！”
“ครับ”เย่เฉินจงใจอยากให้หม่าหลันตื่นตระหนก พูดเตือนว่า：“แม่ ผมยังยืนยันคำเดิม เมื่อวานแม่เพิ่งพูดกับผมว่ายังไม่อยากออกมา แต่ตอนนี้จู่ๆ กลับมาบอกผมว่าวันนี้อยากออกไปแล้ว เรื่องนี้ผมไม่อาจรับประกันได้จริงๆ ว่าจะสำเร็จหรือไม่”
ตอนนี้ในใจหม่าหลันหงุดหงิดสุดๆ แต่เธอก็รู้ คำขอของตัวเองนี้กะทันหันไป เย่เฉินน่าจะพาตัวเองออกไปก่อนเที่ยงได้ยากจริงๆ ยังไงเริ่มนับตั้งแต่ตอนนี้ ไปจนถึงข้าวเที่ยง ก็เหลือเวลาอีกสี่ชั่วโมง
เมื่อนึกถึงเวลาที่จำกัด ในใจหม่าหลันก็กังวลขึ้นมา แต่ตอนนี้เธอได้แต่กำชับเย่เฉิน：“ลูกเขยแสนดี แกต้องพยายามให้ถึงที่สุดเลยนะ！”
พูดไป หม่าหลันก็คิดในใจ：“ถ้าตอนเที่ยงไม่ได้ ตอนพักบ่ายค่อยโทรหาเย่เฉินอีกที ถึงตอนนั้นไม่สนใจว่าจะเสียหน้าหรือไม่แล้ว ถึงต้องขอร้องด้วยน้ำตาก็ต้องให้เขาหาทางพาฉันออกไปให้ได้……”
พอวางสาย หม่าหลันก็เดินผ่านสนามกีฬาด้วยความตื่นตระหนก ไปหาทหารหญิงสำนักว่านหลงทั้งสามคน ครั้งนี้ ไม่มีนักโทษคนอื่นที่เดินผ่านเรียกเธอว่าพี่หลันด้วยความเคารพเลย ทุกคนมองเธออย่างอมยิ้ม นั่นเพราะว่า ทหารหญิงทั้งสามของสำนักว่านหลงยังไม่ออกจากเรือนจำ ทุกคนจึงยังไม่กล้าไปหาเรื่องหม่าหลัน
ตอนนี้ หม่าหลันมาตรงหน้าสามทหารสาวสำนักว่านหลง พูดอย่างกังวลว่า：“พวกเธอยังไม่ไป คนพวกนี้ก็มองฉันด้วยสายตาที่ผิดปกติแล้ว ถ้าพวกเธอไป ฉันจะทำไงล่ะ……”
เฉินจื่อถงที่เป็นผู้นำรีบแนะนำเธอ：“พี่หลัน งั้นพี่รีบคิดหาทางออกไป！อยู่ในนี้ ผู้คุมก็ยากที่จะรับประกันความปลอดภัยของพี่ร้อยเปอร์เซ็นต์ ยิ่งไปกว่านั้นยังมีโคลอี้กับเจสสิก้าที่คอยจ้องถมึงใส่พี่อยู่ด้วย”
แต่ว่า ตอนนี้สถานการณ์ไม่เหมือนเดิมแล้ว
ว่านพั่วจวินพูดกับพวกเธอไว้นานแล้ว ในสถาการณ์ปกติ ให้พวกเธอเอาแต่ปกป้องหม่าหลันในกรมราชทัณฑ์เบดฟอร์ดฮิลส์ จนกระทั่งหม่าหลันออกจากเรือนจำ และต้องทำตามที่หม่าหลันพูด
แต่ถ้าพวกเธอถูกปล่อยออกมาก่อน สัญญาณนี้หมายความว่าภารกิจสิ้นสุดลงอย่างฉุกเฉิน
และถ้าภารกิจสิ้นสุดลงอย่างฉุกเฉิน พวกเธอก็ไม่ต้องยุ่งเกี่ยวกับสถานการณ์ใดๆ ของหม่าหลันอีก！
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...