ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4888
ดังนั้น เฉินจื่อถงพูดอย่างอึดอัดว่า：“ขอโทษนะพี่หลัน ช่วงนี้ถึงแม้พวกเราจะสนิทกันดี แต่พวกเราก็ไม่ใช่บอดี้การ์ดของพี่ ยิ่งไปกว่านั้น ไม่ง่ายเลยที่พวกเราจะถูกปล่อยออกไป สถานการณ์แบบนี้ยังไงก็หาเรื่องใส่ตัวไม่ได้ จากนี้ไป พี่ต้องพึ่งตัวเองแล้ว”
คำพูดของเฉินจื่อถง ทำให้หม่าหลันเหมือนตกไปในโรงน้ำแข็งทันที
เธอไม่มีอารมณ์ไปยุ่งว่าคำขอของตัวเองเกินไปหรือเปล่า เธอรู้แค่ว่าเฉินจื่อถงที่เอาแต่ปกป้องตัวเองที่กรมราชทัณฑ์เบดฟอร์ดฮิลส์ ตอนนี้ไม่มายุ่งกับชีวิตของตัวเองอีกต่อไป
หม่าหลันกระสับกระส่ายเล็กน้อย นั่งอยู่บนเตียงคนเดียว มองพวกเฉินจื่อถงสามคนเก็บข้าวของส่วนตัว ในใจก็รู้สึกกระวนกระวายและหวาดกลัว
หลังจากมีความกระวนกระวายจนถึงเที่ยง ผู้คุมก็มาที่ห้องขังอีกครั้ง
หลังจากเช็กชื่อเสร็จ เธอก็พูดกับพวกเฉินจื่อถงว่า：“สิ่งของของพวกคุณเก็บเรียบร้อยแล้วหรือยัง？ทนายความของพวกคุณมาถึงแล้ว ตอนนี้ตามฉันไปทำเรื่อง เตรียมออกจากเรือนจำ”
เฉินจื่อถงพยักหน้า พูดว่า：“พวกเราเก็บเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้ไปได้แล้ว”
“โอเค”ผู้คุมพูด：“พวกคุณตามฉันมา”
พูดไป ก็พาพวกเฉินจื่อถงสามคนออกไป
เวลานี้หม่าหลันรีบถามไปว่า：“มีข่าวของฉันบ้างไหม？ปล่อยฉันออกไปเมื่อไหร่？”
ผู้คุมสาวถามด้วยสีหน้าประหลาดใจ：“พี่หลัน พี่ต้องรออีกหลายวันถึงจะออกจากเรือนจำไม่ใช่เหรอ？”
หม่าหลันพูดอย่างตื่นตระหนก：“แกอย่าหยิ่งผยองเกินไป！ลูกเขยฉันสุดยอดมาก！”
โคลอี้พูดอย่างเยือกเย็น：“สุดยอดแล้วทำไม？เขาเข้ามาคุ้มครองเธอได้ไหม？ถ้าไม่ได้ ฉันก็จะเอาเธอตายก่อน！”
พูดไป โคลอี้ก็พูดอีกว่า：“ไม่ต้องห่วง ทุกอย่างที่แกทำกับฉัน ฉันเอาคืนเป็นสิบเท่าร้อยเท่าแน่！ฉันจะยอมถูกขังอยู่ในนี้ทั้งชีวิตไม่ไปไหน ดีกว่ายอมปล่อยให้แกอยู่อย่างสุขสบาย！”
หม่าหลันตกใจจนเสียสติ ขาทั้งสองข้างอ่อนระทวย
ส่วนเจสสิก้าผู้คุมคนก่อน ตอนนี้ก็เดินเข้ามา พูดด้วยความเกลียดชังว่า：“อีนังหม่า ลูกเขยแกทำฉันตกงาน เข้าคุก แล้วหลายวันนี้แกยังทรมานฉันอีก วันนี้ตอนเย็นกลับไปในห้องขัง ฉันจะตัดขาของแก แล้วให้แกใช้ปากเลียพื้นให้สะอาด！”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...