ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4890
ตอนนั้นหม่าหลันกำลังอยู่ในช่วงหยิ่งผยอง เห็นอีกฝ่ายเคารพตัวเองขนาดนี้ และยังเป็นเพื่อนร่วมชาติที่โดนรังแก ดังนั้นจึงตอบตกลงอย่างรวดเร็ว
เธอจึงให้พวกเฉินจื่อถงทั้งสามคน ทุบตีหัวโจกคนสหรัฐอเมริกาคนนั้นตอนช่วงที่พักเดินเล่น ทำให้ตอนนี้หัวโจกชาวสหรัฐอเมริกาคนนั้นยังนอนอยู่ในห้องพยาบาล
ส่วนเพื่อนร่วมชาติเชื้อสายจีนเหล่านี้ เพราะมีการคุ้มครองจากหม่าหลัน ในห้องขังของพวกเธอ ก็กลายเป็นพี่ใหญ่คนใหม่
ตั้งแต่นั้นมา ทุกวันที่คนเหล่านี้กินข้าว พักเดินเล่น ก็จะมาอยู่รอบๆ หม่าหลันเพื่อไถ่ถามทุกข์สุข ด้วยความเคารพเป็นอย่างมาก
ดังนั้น หม่าหลันในตอนนี้คิดในใจว่า อีกฝ่ายติดค้างตัวเองอยู่ เวลานี้ยังไงก็ต้องยื่นมือเข้ามา ช่วยตัวเองบ้าง อย่างน้อยก็ปกป้องตัวเองไม่ให้ถูกซ้อมระหว่างพักเดินเล่น
ดังนั้น เธอจึงถือถาดอาหาร แล้วเดินก้าวไปที่คนพวกนี้
แต่ว่า ตอนที่เธอมาตรงหน้าคนพวกนี้ กำลังจะนั่งบนตรงที่นั่งว่างข้างๆ พวกเธอ คนหนึ่งในนั้นก็เอาขามาวางบนที่นั่งว่างทันที แล้วพูดด้วยใบหน้าเย็นชา：“ตรงนี้มีคนจองแล้ว！”
หม่าหลันพูดโดยไม่รู้ตัวว่า：“เสี่ยวจาง ตรงนี้ว่างไม่ใช่เหรอ？”
พูดไป เธอก็รีบพูดกับคนนั้นว่า：“เสี่ยวจาง เห็นแก่ที่พี่เคยช่วยพวกเธอไว้ ครั้งนี้ขอร้องล่ะพวกเธอช่วยพี่เถอะนะ แค่พวกเธอปกป้องพี่ ให้พี่ได้ไปที่สนามกีฬาแล้วโทรหาลูกเขยก็พอ！”
เสียงด่าของหม่าหลันนี้ ดึงดูดความสนใจองคนในเรือนจำเป็นจำนวนมาก
หลายๆ คนรู้ว่า นักโทษสาวชาวหัวเซี่ยพวกนี้ เอาแต่ติดตามหม่าหลันมาตลอด ดังนั้น หลายคนที่อยากลงมือ จัดการหม่าหลัน ก็มองสำรวจท่าทางของผู้หญิงเหล่านี้ด้วย ดูว่าพวกเธอจะช่วยหม่าหลันหรือไม่
เสี่ยวจางนั้นก็เห็นคนที่อยู่รอบๆ กำลังสนใจตัวเอง
เธอไม่อยากให้คนเหล่านี้เข้าใจผิดคิดว่าเธอจะช่วยหม่าหลัน ดังนั้นสีหน้าจึงหม่นลง สะบัดมือตบหน้าหม่าหลัน ด่าเสียงดังว่า：“แม่เอ๊ย หน้าด้านจริงๆ！รีบไสหัวไปเลยนะ！ถ้ายังไม่ไสหัวไปฉันเอาเธอตายแน่！”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...