หม่าหลันคิดไม่ถึงจริงๆ ผู้หญิงที่แต่ก่อนร้องไห้อ้อนวอนต่อหน้าตัวเอง จะง้างมือตบตัวเอง ในตอนที่ตัวเองต้องการความช่วยเหลือมากที่สุดได้
เธอกุมหน้าตัวเอง น้ำตาคลออยู่ในเบ้าตาไปมา ถามอย่างสะอึกสะอื้นว่า:“เสี่ยวจาง ถึงเธอไม่เห็นแก่ที่ฉันเคยช่วยเธอไว้เมื่อก่อน แต่อย่างน้อยก็น่าจะเห็นแก่ความเป็นเพื่อนร่วมชาติแล้วช่วยฉันไหม?และถึงเธอไม่ช่วยฉัน ก็ไม่จำเป็นต้องซ้ำเติมในเวลานี้หรอกมั้ง?!”
เสี่ยวจางพูดอย่างโมโห:“ใครเป็นเพื่อนร่วมชาติกับแก ฉันถือพาสปอร์ตสหรัฐอเมริกา!ไม่เหมือนเธอ ไม่มีแม้แต่กรีนการ์ด ยังถือวีซ่าท่องเที่ยว!”
“เธอ……”หม่าหลันรู้สึกแค่ว่าในใจของเธอเย็นเฉียบสุดๆ
เธอคิดไม่ถึงจริงๆ ว่า คนที่ตัวเองเคยช่วย จะกลายเป็นคนร้ายกาจได้ขนาดนี้!
หม่าหลันที่สิ้นหวังและแตกสลาย น้ำตาไหลลงมา ราวกับด้ายขาด
เธอยังคิดว่า ตัวเองเป็นคนไม่รู้จักคิดมากพอแล้ว คิดไม่ถึงว่าจะเจอคนที่ไร้ยางอายยิ่งกว่าตัวเองเสียอีก
เวลานี้ เธอจึงตระหนักได้ว่าก่อนหน้านี้ตัวเองตลกแค่ไหน
แม่เจ้าผีหงอแห่งเบดฟอร์ดฮิลส์อะไรนั่น ก็แค่คนที่ใช้อำนาจมากดขี่ข่มเหง
และคนเหล่านั้นที่เคยเคารพตัวเองมาก่อน ก็ไม่ได้เกรงกลัว หรือเคารพตัวเองจริงๆ เลย
ท้ายที่สุดแล้ว ตัวเองก็เป็นตัวตลกตัวจริง
เสี่ยวจางเห็นหม่าหลันน้ำตาไหลเต็มหน้าต่อหน้าตัวเอง ก็อดไม่ได้ที่จะพูดจาแรงๆ ออกไป:“จะร้องไห้ก็ไปร้องไห้ตรงนู้นไป อย่ามาร้องตรงหน้าฉัน ไม่งั้นอย่ามาว่าถ้าคนสหรัฐอเมริกาเหล่านั้นจะเล่นงานเธอจนตาย ฉันไม่ปล่อยเธอไปแน่!”
หม่าหลันถามอย่างไม่เข้าใจ:“ขายปูขนแล้วจะเข้าเรือนจำได้ไง?ปลอมแปลงใส่ไป?หรือให้ไม่ครบ?”
หญิงสาวส่ายหน้าพูดว่า:“เธอไม่รู้เหรอ ปูขนถือเป็นสายพันธุ์รุกรานต่างถิ่นในสหรัฐอเมริกา ขายปูขนที่นี่ ถือว่าผิดกฎหมาย”
หม่าหลันถามอย่างตกใจ:“ผิดกฎหมายเธอยังขาย?”
หญิงสาวยิ้มอย่างขมขื่น:“เมื่อก่อนทุกคนแอบขายทั้งนั้น และขายให้คนเชื้อสายจีน เธอก็รู้ พวกเราชาวเชื้อสายจีนชอบกินปูขน โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่ออยู่สหรัฐอเมริกาก็ต้องคิดถึงรสชาตินี้ ดังนั้นพวกเราจึงหาช่องทางนำเข้ามา ด้านหนึ่งเพื่อหาเงิน อีกด้านก็ช่วยเพื่อนร่วมชาติให้หายอยากความรู้สึกคิดถึงบ้านเกิด และการค้าขายแบบนี้ก็ทำกันแบบส่วนตัว แค่ค้าขายในแวดวงคนเชื้อสายจีน ก็ปลอดภัยแล้ว……”
หม่าหลันรีบถาม:“ในเมื่อปลอดภัยมากมาตลอด ทำไมยังเกิดเรื่องล่ะ?”
หญิงสาวถอนหายใจ:“ก่อนหน้านี้ฉันนำเข้าปูขนจำนวนมาก เพราะว่าคุณภาพดี ราคาก็ไม่ถือว่าแพง ดังนั้นจึงขายได้ไว มีคนเชื้อสายจีนได้ยิน ก็ผมขับรถมาไกลมากเพื่อมาซื้อ แต่พอเขามาก็ขายไปหมดแล้ว เขาโกรธมาก จึงโทรแจ้งตำรวจ และตำรวจก็มาจับฉันทันที”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...