ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4893
ในเรือนจำ การสู้กันนั้นแทบจะหลีกเลี่ยงไม่ได้เลย
ดังนั้น สำหรับผู้ดูแลแล้ว ให้เวลานักโทษในการแก้ปัญหาความขัดแย้งทุกวัน ถือเป็นวิธีการควบคุมที่สำคัญมาก
ถ้าเป็นเวลานานแล้วไม่ให้โอกาสนักโทษเหล่านี้จัดการปัญหาความขัดแย้ง ให้นักโทษเหล่านี้เก็บความไม่พอใจคับแค้นใจเอาไว้ จะวุ่นวายได้ง่าย
ถ้าให้พวกเธอมีโอกาสสู้กันด้วยมือเปล่าทุกวัน ก็จะไม่เกิดเรื่องใหญ่โต
ไม่กี่วันที่ผ่านมานี้ หม่าหลันใช้ประโยชน์จากช่วงเวลาว่างครึ่งชั่วโมงนี้ สร้างอำนาจไม่หยุด ทำให้ตัวเองกลายเป็นแม่เจ้าผีหงอแห่งเบดฟอร์ดฮิลส์
ตอนนี้ ความหวังอันสูงสุดของหม่าหลัน ก็คือก่อนเวลาว่างครึ่งชั่วโมงนี้ รีบโทรหาเย่เฉิน ให้เขาหาวิธีช่วยตัวเองไม่ว่าจะวิธีใดก็ตาม
หลังจากวิ่งไปแล้ว หม่าหลันหยิบโทรศัพท์สาธารณะมาเป็นอย่างแรก จากนั้นใช้มือที่สั่นโทรหาเย่เฉิน
พอโทรติด เธอก็ไม่สนว่าจะขายหน้าอีกต่อไป ร้องไห้ไปพูดไปว่า：“ลูกเขยแสนดี เมื่อไหร่แกจะพาแม่ออกไปกันแน่！”
เย่เฉินพูดอยู่ที่ปลายสาย：“แม่ ผมขอให้คนไปพูดแล้ว ก่อนค่ำวันนี้จะพาแม่ออกมา”
หม่าหลันได้ยินคำนี้ ก็โพล่งออกไป：“อ๋า？！รอถึงตอนค่ำเลยเหรอ！ลูกเขยแสนดี แม่พูดตรงๆ นะ ตอนนี้อย่างมากแม่ก็รอได้สิบกว่านาที ถ้าแกยังไม่หาทางช่วยแม่ แม่อาจจะตายที่นี่ได้”
พูดไป เย่เฉินก็พูดอีกว่า：“แม่ แบบนี้ละกัน ตอนนี้ผมจะรีบไปก่อน ระหว่างทางจะโทรหาลูกค้าของผม ดูว่าเขาช่วยคิดหาทางได้ไหม แล้วรีบปล่อยแม่ออกมา ถึงตอนนั้นผมจะไปรับแม่เอง แล้วพวกเรากลับพรอวิเดนซ์ด้วยกัน！”
ที่จริงแล้วตัวเย่เฉิน ในเวลานี้มาถึงกรมราชทัณฑ์เบดฟอร์ดฮิลส์แล้ว
ที่มากับเขาด้วยนั้น ยังมีเฟ่ยเจี้ยนจงแห่งตระกูลเฟ่ย และสามทหารสาวแห่งสำนักว่านหลง
ส่วนเย่เฉินตอนนี้กำลังยืนอยู่ตรงหน้าต่างบานสูงที่ห้องทำงานของหัวหน้าผู้คุม มองเห็นสนามกีฬาของทั้งเรือนจำจากที่สูง
ตอนนี้หม่าหลันกำลังกระวนกระวายใจอยู่หน้าโทรศัพท์สาธารณะ โดยถูกเย่เฉินมองเห็น
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...