ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4894
สำหรับเย่เฉินแล้ว ถ้าอยากเอาหม่าหลันออกมา แค่พูด เฟ่ยเจี้ยนจงก็สามารถให้ผู้คุมปล่อยเธอออกมาได้ทันที ภายในสิบวินาที
แต่สำหรับเย่เฉินแล้ว แบบนั้นจะหม่าหลันจะเปรียบเกินไป
คนอย่างหม่าหลัน ไม่เคยจำความยากลำบาก หากมีผลประโยชน์เล็กน้อยก็จะเสียการตัดสินอันปกติไป ถึงแม้จะอันตรายมากๆ ล้วงคองูเห่า แค่ให้เธอได้ลิ้มรสผลประโยชน์ เธอก็จะกล้ามากขึ้นเรื่อยๆ และเสพติดมากขึ้นเรื่อยๆ
อย่างเช่นครั้งนี้ที่กรมราชทัณฑ์เบดฟอร์ดฮิลส์ ถ้าเธอเป็นอาหารและรู้รุกรู้รับ ไม่รู้จักโลภ งั้นตอนแรกที่เจมส์ ไวท์มาหาเธอ เธอก็ควรจะเตรียมตัวออกไปจากเรือนจำ แล้วรีบออกไปจากสถานที่แบบนั้นโดยเร็ว
แต่เธอกลับอาลัยอาวรณ์อิทธิพลพิเศษในกรมราชทัณฑ์เบดฟอร์ดฮิลส์ ดังนั้นการขอผัดเวลาออกจากเรือนจำ สำหรับเย่เฉินแล้ว ช่างโง่เขลาสิ้นดี
ถ้าไม่ใช้โอกาสนี้ สั่งสอนหม่าหลันเสียบ้าง งั้นครั้งหน้าหม่าหลันก็จะลืมอีก
ดังนั้น เย่เฉินได้วางแผนเรียลลิตีโชว์ให้หม่าหลันไว้ล่วงหน้าแล้ว และตอนนี้ก็เพิ่งเข้าสู่ช่วงวอร์มอัพ
ตอนนี้เขาแสดงความลำบากใจในโทรศัพท์ เพื่อให้หม่าหลันตื่นตระหนกมากขึ้น สำนึกผิดมากขึ้น และเพื่อเป็นบทเรียนให้กับเธอ
หญิงสาวที่ถูกเรียกว่าจางอันฉียิ้ม แล้วหัวเราะอย่างเยือกเย็นว่า：“เกี่ยวกับฉันมากๆ เลยล่ะ！”
พูดไป เธอก็จ้องหม่าหลันแล้วกัดฟัน พูดอย่างโมโห：“อีนังหม่า แกรู้ไหม เดิมทีฉันคิดว่าแกจะปกป้องฉันได้ ดังนั้นเลยให้แกช่วย สั่งสอนแมนดี้ที่ในห้องขังพวกเราแรงๆ สักที แต่ตอนนี้ล่ะ？แกไม่มีที่พึ่งแล้ว คนจำนวนมากรอสั่งสอนแก แกคิดไหมว่า พอแมนดี้ออกมาจากห้องพยาบาลแล้ว พวกฉันจะทำไง？！”
“แมนดี้นั่น ถูกขังในกรมราชทัณฑ์เบดฟอร์ดฮิลส์มาสองสามปีแล้ว มีเพื่อนผู้ต้องขังที่มีความสัมพันธ์อย่างดีด้วยไม่น้อย ก่อนหน้านี้พวกนั้นไม่กล้าลงมือกับฉัน เพราะว่ากลัวคนข้างกายแกพวกนั้น ตอนนี้พวกเธอออกไปจากเรือนจำแล้ว พอแมนดี้กลับมา เธอจะต้องเรียกเพื่อนผู้ต้องขังพวกนั้นมาแก้แค้นฉันแน่ ถึงตอนนั้นจุดจบของฉันคงอนาถน่าดู！”
พูดถึงตรงนี้ เธอก็เหยียบไปที่หน้าอกของหม่าหลัน พูดอย่างโกรธเคืองว่า：“อีนังหม่า แกทำฉันได้น่าเวทนามาก！อีกเดี๋ยวฉันจะให้แกพูดให้ชัดเจนต่อหน้าทุกคนว่า ไม่ใช่ฉันที่ให้แกไปสั่งสอนแมนดี้ แต่เป็นแกเองที่ไม่ชอบขี้หน้าแมนดี้！ถ้าแกพูดอย่างตรงไปตรงมา ฉันอาจจะปล่อยแกไปชั่วคราว ถ้าไม่ ฉันจะหักขาแกเอง！”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...