ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4895
สำหรับจางอันฉีแล้ว ตอนนี้เธอกังวลมากที่สุดก็คือปัญหาการป้องกันตนเอง
ถ้าแมนดี้ที่ถูกทำร้ายกลับมา จะต้องมาแก้แค้นตัวเองแน่ และตัวเองที่ไม่มีที่พึ่งแล้ว ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเธอเลย ดังนั้นตอนนี้ที่ตัวเองทำได้เพียงอย่างเดียว ก็คือสลัดสิ่งที่พัวพัน
ตอนนี้กำลังเป็นช่วงพัก ทุกคนกำลังดูอยู่ที่สนามกีฬา และแทบรอไม่ไหวที่จะลงมือกับหม่าหลันในไม่ช้า
ถ้าตอนนี้ตัวเองซ้อมหม่าหลันต่อหน้าทุกคน ก็เหมือนกับการบอกทุกคนด้วยการปฏิบัติว่า ตัวเองไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับหม่าหลัน
แล้วถ้ายังบังคับให้หม่าหลันมารับความผิดนี้ต่อหน้าทุกคน ความเสี่ยงของตัวเองก็จะลดลงไปอย่างมาก
หากไม่ได้จริงรอแมนดี้มา ตัวเองค่อยคุกเข่าอ้อนวอนเธอ ไม่แน่อาจจะหลบความหายนะนี้ได้
หม่าหลันก็เพิ่งเข้าใจในตอนนี้ว่า จิตใจมนุษย์ร้ายกาจได้ถึงเพียงใด
เธอไม่ยอมอีกต่อไป กัดฟันด่าไปว่า：“จางอันฉี เธออยากให้คนแก่ๆ อย่างฉันแบกรับความผิดแทนเธอ ฝันไปเถอะ！ตอนนั้นเธอเองที่คุกเข่าต่อหน้าฉันแล้วขอร้องให้ฉันช่วยเธอจัดการแมนดี้นั่น เธออยากให้ฉันรับผิดแทนเธอต่อหน้าทุกคน ฉันบอกเธอให้ ไม่มีทาง！”
จางอันฉีคิดไม่ถึงว่าหม่าหลันจะกล้าเปิดโปงเบื้องหลังของตัวเองในที่สาธารณะ ก็โกรธทันที จึงเตะไปที่ตัวของหม่าหลัน ต่อว่าเธอว่า：“อีนังหม่า แกหาเรื่องตายเองนะ อย่าหาว่าฉันโหดเหี้ยมละกัน！”
เย่เฉินขมวดคิ้วพูดว่า：“หมายความว่า แม่ยายผมมีพระคุณกับพวกเธอ ใช่ไหม？”
“ใช่！”เฉินจื่อถงพยักหน้าอย่างรวดเร็ว พูดว่า：“เมื่อก่อนทุกครั้งที่กินข้าวและเดินเล่น ก็จะตามประจบอยู่ด้านข้างแม่ยายคุณตลอด เยินยอสุดๆ ผมก็ไม่รู้ทำไมจู่ๆ พวกเธอถึงลงมือกับแม่ยายคุณ”
เย่เฉินพยักหน้า พูดอย่างเยือกเย็น：“ไม่ว่าเพราะอะไร ก็ต้องตอบแทนพระคุณด้วยความแค้น แบบนี้ละกัน เริ่มแผน B”
เฟ่ยเจี้ยนจงที่อยู่ข้างๆ ได้ยินคำนี้ ก็ใช้อังกฤษพูดกับหัวหน้าผู้คุมทันที：“Plan B！”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...